Τι θέλουμε να γίνουμε - πρωϊνό.

Μια μόνιμη δυσθυμία, το λιγότερο, μας φέρνει η κατάσταση που ζούμε τον τελευταίο καιρό. Η κ. Κυβέρνηση  και ο κ. Κράτος της βαίνουν ανενδοίαστα εναντίον μας, δίχως να μας παίρνουν στα σοβαρά υπόψη τους. Μας αντιμετωπίζουν σαν να είμαστε αναλώσιμο είδος. 

Όσοι από εμάς, μέσα στα χρόνια που πέρασαν, έχουν επισυνάψει στο DNA τους το «η Ελλάδα που αντιστέκεται, η Ελλάδα που επιμένει», νοιώθουν πως, ό,τι και να πουν ό,τι και να πράξουν, μια τρύπα στο νερό κάνουν. Φαίνεται ότι όλα τα βέλη που είχαμε μαζέψει στη φαρέτρα μας έχουν αχρηστευτεί. Σε αυτές τις συνθήκες είναι απαραίτητη μια νέα προσέγγιση της σχέσης μας με τον κόσμο και με τους συνανθρώπους μας αν θέλουμε, στο μέτρο των δυνατοτήτων μας, να επηρεάζουμε τα πράγματα προς τη μεριά του κοινού καλού. Το επείγον είναι να κοινωνούμε στον μικρόκοσμό μας τις θεμέλιες ανάγκες μας. Το επείγον είναι να βγάζουμε στον ήλιο τις βαθύρριζες επιθυμίες μας. Πιθανόν τότε να ξεπηδήσουν νέες σκέψεις και ιδέες – όσο είναι δυνατόν - φρέσκες και πρωτότυπες ατομικές και συλλογικές δραστηριότητες. Ίσως τότε καταφέρουμε να σταθούμε με αξιοπρέπεια  και περηφάνια στις καθημερινές μας διαδρομές, τις δημόσιες και τις προσωπικές. Και πιστεύουμε πως είναι μέσα στις δυνατότητές μας να βγάλουμε στη σέντρα προβλήματα της γειτονιάς μας, της πόλης μας, της χώρας μας και να βρούμε δρόμους και μονοπάτια για να πιέσουμε για τις λύσεις τους. Τους απαραίτητους όρους μας τους ψιθυρίζει η ιστορία :

Θα γίνετε αργοναύτες του πάθους σας για να περάσετε ανάμεσα από το όνειρο και την πραγματικότητα;

Θα σας σφραγίζει η ακούραστη επιθυμία των χρυσοθήρων για τις αλήθειες σας;

Θα σας οδηγεί απερίσκεπτα η τέχνη να ερχόσαστε στη θέση του άλλου, ιδιαίτερα αυτού που βρίσκεται σε πιο δύσκολη θέση από σας;

Ίσως έτσι φίλοι μας καταφέρουμε να περισώσουμε τις εντός μας τρεμοσβήνουσες ανησυχίες. Σε ένα κόσμο κατά βάση ακατανόητο, που σε κάθε βήμα  ζητά γη και ύδωρ από τις φυλές των ανήσυχων, μπορεί και να κερδίσουμε κάποια από τα παιχνίδια που μας αφορούν κι ας παίζουμε εκτός έδρας. Και μάλλον δεν μας ταιριάζουν οι ψευτομάχες της κουτοπονηριάς, του βγάζω την ουρά μου απ΄έξω και των νόχι που κάνουν θραύση. Θέλουμε να πιστεύουμε πως άλλη στάση ζωής μας πηγαίνει. Αυτή με τα πανέμορφα σπάνια ΌΧΙ μας, εκεί όπου διαισθανόμαστε ότι μας προορίζουν για τις χωματερές. Αυτή με τα χαρούμενα και ακόμα πιο σπάνια ΝΑΙ μας, εκεί όπου καταλαβαίνουμε ότι κτυπήσαμε φλέβα.

Είναι φανερό πως εμείς, που συμφωνήσαμε να δημιουργήσουμε την ιστοσελίδα «ΣΤΑΓΟΝΑ», νοιώθουμε κάτι μέσα μας να κλωτσάει. Να κλωτσάει σαν μπαλαδόρος για να διώξει μακριά αυτήν, της δυσπιστίας και του φόβου, την καλπάζουσα παθητικότητα, αυτήν, την πολεμική διάθεση του «όλοι εναντίον όλων», που μας καθιστά ιδανικά πρόβατα επί σφαγής, αυτήν, τη εγωπαθή φλυαρία μας ή την σιαμαία σνομπίστικη σιωπή μας, που μας καθιστούν ανίκανους να συζητάμε ισότιμα τις άλλες απόψεις, βασική προϋπόθεση για να δημιουργούμε την καλύτερη δυνατή σύνθεσή τους. Αλλά να κλωτσάει και σαν έμβρυο που δηλώνει την όλο ζωντάνια παρουσία του. Που κλωτσάει για να μας υπενθυμίσει πως «Είμαι εδώ, μεγάλοι άνθρωποι, και ετοιμάζομαι να βγω στον κόσμο σας για να ζήσω μια ζωή που περισσότερο θα με φωτίζει και θα τη λαμπρύνω και λιγότερο θα με τσακίζει και θα την ξευτιλίζω. Φροντίστε να μη με απογοητεύσετε».

 

 

Για να πετύχουμε κάτι από αυτά που ονειρευόμαστε καταλάβαμε πως πρέπει να βρούμε κουράγιο για να επιστρατεύσουμε τις εντελώς δικές μας σταγόνες, τις πολύ προσωπικές. Αυτές που ακόμα κρατάνε μέσα τους λίγα αποθέματα νερού και υγρασίας, αυτές που διασώζουν μια λάμψη φωτός ονείρων για ένα ανθρώπινο μέλλον, πράγμα που σημαίνει πως όλα μπορεί να παιχτούν και να γεννηθούν ξανά. Και πρώτα από όλες, θα τιμήσουμε και θα υπερασπιστούμε τη Σταγόνα του ίδρωτα. Ίδρωτα του κόπου. Κόπου χειρωνακτικού, κόπου διανοητικού. Αυτή είναι η αρχή μας, η θεμέλια σταγόνα των ζωών μας. Αλλά και τη Σταγόνα που στάζει από τη βρύση μας, θα τη στεφανώσουμε αφού κατάφερε να ξεγλιστρήσει από όλα τα συστήματα ασφαλείας. Που κατάφερε να ελιχθεί μέσα από τα μπλόκα της ρουτίνας , να εμφανιστεί ως προάγγελος του απρόβλεπτου, να στάζει επίμονα και στοχαστικά στους βράχους της στενομυαλιάς μας, των προκαταλήψεών μας. Και θα προσπαθήσουμε να αναλύσουμε εκείνη τη μία Σταγόνα, που μέσα της πνίγονται τόσοι και τόσοι. Θα προσπαθήσουμε να την εκθέσουμε στη θερμότητα των συναισθημάτων μας, στον καύσωνα της σκέψης μας  και έτσι να την αφυδατώσουμε. Αυτή η σιγανοπαπαδιά σταγόνα, που εμφανίζεται εκεί όπου δεν την περιμένεις, εκεί που υποτίθεται πως έχεις όλη την καλή διάθεση για να ανταποκριθείς στα πράγματα που δίνουν νόημα στη ζωή των περισσοτέρων. Σπίτι, κάτι σαν εργασία, καριέρα, κάτι σαν έρωτας και διασκέδαση, συναναστροφές, φιλίες, παιδιά. Και όμως είναι δυνατόν να διασχίσουμε με επιτυχία όλες αυτές τις απύθμενες θάλασσες και να πνιγούμε τελικά σε αυτήν την σταγόνα. Όσο για την άλλη Σταγόνα, αυτή που ξεχειλίζει το ποτήρι, με περίσκεψη αδέλφια, με πολλή περίσκεψη, στα καμώματά της. Τις περισσότερες φορές, αυτή η σταγόνα είναι τέκνο της τυφλής οργής, της διάθεσης εκείνης που αυταπατάται νομίζοντας πως είναι εύκολο να κάνει τις επιθυμίες της πραγματικότητα. Και τότε είναι που ανοίγει εκείνος ο δρόμος, όπου όλα κρέμονται από μια κλωστή, όπου όλα άλλιώς θέλουμε να είναι και αλλιώτικα καταλήγουν στην πραγματικότητα. Γι’αυτό θεωρούμε πως, με αυτή τη σταγόνα, δε θέλουμε να έχουμε πολλά πολλά. Μακριά κι αγαπημένοι. Έτσι μπορεί να είναι καλύτερα και για τους δυο μας.

Υπάρχουν κι άλλες Σταγόνες. Αρκετές. Και αυτές θα τις επιστρατεύσουμε. Με στόχο να μιλήσει ό,τι ακόμα είναι ζωντανό μέσα μας. Ό,τι αντέχει να δίνει ακόμα και από το υστέρημά του εκεί όπου υπάρχει ανάγκη, ό,τι είναι σε θέση να μοιράζεται σκέψεις και συναισθήματα δίχως υστεροβουλίες και ανταλλάγματα. Ό,τι κυοφορεί άλλες σχέσεις, άλλες ευθύνες και καθήκοντα και άλλους ορίζοντες, ανοιχτούς για όλους μας. Ό,τι υπερασπίζεται δικαιώματα και ελευθερίες. Μόνο που, στη φάση που βρισκόμαστε σήμερα, πιστεύουμε πως το καλύτερο από όλα είναι να ξεκινήσουμε από εμάς. Να κοιτάξουμε στα μάτια τους γύρω μας, να αφουγκραστούμε τους μπλεγμένους ψιθύρους μας, να κάνουμε αξονική στα παραμιλητά μας. Έχεις άραγε ονειρευτεί, έστω και μια φορά στη ζωή σου, όλους τους γείτονές σου ή όλους τους συναδέλφους σου  να κάθονται σ’ ένα τραπέζι γιορτινό και να τα βρίσκετε; Αυτό είναι όνειρο μεγάλης μαγκιάς. Έχεις νοιώσει κάποιες φορές ότι είσαι καλός αγωγός του ρεύματος της ζωής που διατρέχει, τις περισσότερες φορές υπογείως, αυτό το ευλογημένο λεκανοπέδιο που το καταντήσαμε σαν τα μούτρα μας και τότε ρέεις στα πάντα όλα; Αυτή είναι μια σπάνια μεταμόρφωση. Τέτοια σπαράγματα μιας άλλης ζωής είναι που μας οδηγούν, πιστεύουμε, να βγούμε  γενναία στο κλαρί για να μοσχοβολήσουμε εμείς και ο τυχαίος συμπολίτης μας. Αυτά θα επιδιώξουμε με τη ΣΤΑΓΟΝΑ. Να δοκιμάσουμε, αν μπορούμε ν’αφήσουμε  ψίχουλα της ζωής μας στα γραπτά μας. Να δοκιμάσουμε αν μπορούν αυτά, να ξεγελάσουν την πείνα του οποιουδήποτε πεινάει σα λύκος. Αν δηλαδή με άλλα λόγια, μπορούμε κάτι να αλλάζουμε, προς αυτό που θεωρούμε καλύτερο. Και μέσα μας και έξω μας και στις σχέσεις μας. Μιλώντας λοιπόν όσο γίνεται πιο συγκεκριμένα και πιο προσωπικά, ελπίζουμε να συναντήσουμε εσάς, που η αγωνία για την κοινή ζωή μας θα μας κάνει συνοδοιπόρους. Σε δρόμους που εμείς θα χαράζουμε αλλά και σ’εκείνους τους παραδοσιακούς που έχουν όμως έρμα, αρχές και ήθος, εχέγγυα αναγκαία για να μας οδηγήσουν στην δημιουργία έργου και μιας ζωής εκθαμβωτικής απλότητας και συμπόνοιας.

 

 

Το πολιτικό προσωπικό της πατρίδας μας και οι συν αυτώ σε ελεύθερη πτώση, αυτονομούνται όλο και πιο πολύ από την κοινωνία. Εδώ και δυο χρόνια μας υποβάλλουν,τη βοηθεία των Μ.Μ.Ε, στο μαρτύριο της σταγόνας. Η πιο ορατή συνέπεια της ανικανότητας τους είναι η επερχόμενη σάρωση του βίου μας και το συνακόλουθο ξήλωμα του ιστού της κοινωνίας μας. Με νύχια και με δόντια αγωνίζονται να διατηρήσουν τα προνόμιά τους φορτώνοντας σε όλους εμάς τα βάρη. Σχεδόν αυθόρμητα  νοιώσαμε την ανάγκη να δημιουργήσουμε σ’αυτόν το νέο δήμο, μια τόση δα εστία αντίστασης με ζητούμενο την αναζήτηση μιας άλλης πνευματικότητας και αγωνιστικότητας, με στόχο να  παίξουν το ζωογόνο ρόλο τους στα χωρικά μας ύδατα. Σε αυτό ποντάρουμε. Και φυσικά έχουμε επίγνωση πως μια Σταγόνα στον Ωκεανό είμαστε. Όλοι όμως ξέρουμε πως τον έναν ωκεανό τον κάνουν δύναμη ακαταμάχητη, οι άπειρες σταγόνες του. Αυτό θέλουμε. Να γίνουμε μια από αυτές τις άπειρες σταγόνες του ωκεανού του κόσμου. Και ταυτόχρονα να γίνουν οι άπειρες σταγόνες μας ο εν δράσει υπέροχος ωκεανός μας .

Τελευταία τροποποίηση στις Δευτέρα, 15 Απριλίου 2013 05:37

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: