Στο Παγοδρόμιο της Κύπρου έπεσα, έπεσες, έπεσε...

 

Το θέμα μας έχει να κάνει

με το Παγοδρόμιο

και άλλες παρεμφερείς κατασκευές για να παίζουν τα παιδιά,

που στήθηκαν στην Πλατεία Κύπρου,

απέναντι από το δημαρχείο Κερατσινίου - Δραπετσώνας

και λειτουργούν αυτές τις γιορτινές μέρες.

Διάβασα τα τοπικά μπλογκ, τα οποία λόγω της έντασης που δημιουργήθηκε στο Δημοτικό Συμβούλιο με αυτό το θέμα έκαναν αναλυτικές αναφορές. Χωρίς να έχω γνώση του θέματος από πρώτο χέρι, πείστηκα πως σχεδόν όλες οι προβλεπόμενες νόμιμες διαδικασίες τηρήθηκαν. Διάφορες διαπαραταξιακές επιτροπές εξέτασαν και εισηγήθηκαν το θέμα και το Δημοτικό Συμβούλιο το ενέκρινε κατά πλειοψηφία.

Αυτά όλα στα χαρτιά. Καλό είναι να τηρηθούν οι όροι της συμφωνίας , ιδιαίτερα οι επωφελείς για το Δήμο. Το λέω διότι σ’αυτήν την χώρα συνήθως άλλα υπογράφουμε  και άλλα κάνουμε. Διότι, φέρνω ένα παράδειγμα, και στους Ολυμπιακούς Αγώνες «Αθήνα 2004» αρχικά όλα ξεκίνησαν όπως οι νόμοι το απαιτούσαν. Οι υπουργικές όμως αποφάσεις και τα προεδρικά διατάγματα που ακολούθησαν, αυθαιρετούσαν εμφανώς και προς κάθε κατεύθυνση. Στην πράξη δε, το πλιάτσικο οργίασε, οι μίζες και οι σπατάλες δεν συμμαζεύονταν και όλα αυτά δεν είχαν προηγούμενο. Και εν έτει 2011, οικονομικός απολογισμός των Ολυμπιακών Αγώνων ακόμα δεν έχει γίνει και ούτε φυσικά πρόκειται να γίνει. Το σημαντικό κατ'εμέ είναι πως, την ευχαρίστηση και την περηφάνια που ένοιωσαν τότε πολλοί συμπατριώτες μας, σήμερα είναι ανάμεσα σε αυτά που πληρώνουμε ακριβά όλοι μας.

Το δεύτερο σημείο που με προβληματίζει είναι αυτή καθαυτή η επιλογή του Παγοδρόμιου ως μέσου διασκέδασης. Αυτό το είδος ψυχαγωγίας προφανώς αφορά την πλειονότητα των παιδιών, τουλάχιστον όλων όσων οι γονείς έχουν να πληρώσουν το αντίτιμο ή έχουν κάποιου είδους  επαφή με το Δήμο, για τα δωρεάν εισιτήρια που μοιράζει. Η διασκέδαση λοιπόν αυτή βασίζεται στην ευκολία του «να μπεις στο χορό». Πληρώνεις, φοράς τα ειδικά πέδιλα και είναι βέβαιο ότι θα τσιρίξεις και θα γελάσεις όταν πέσεις φαρδύς πλατύς κάτω και ότι θα  χαρείς όταν καταφέρεις να γλιστράς πάνω στον πάγο. Άλλο αίσθημα το δεύτερο, άλλη ταραχή.

Υπάρχουν όμως και κάποια παιδιά, που ανεξάρτητα από το αν τους αρέσει ή όχι να γλιστράνε πάνω στον πάγο, έχουν και κάποιες άλλες απαιτήσεις για τη ψυχαγωγία τους, διαφορετικές από αυτές τις πλέον δημοφιλείς που τους προσφέρονται/επιλέγονται από τους μεγάλους. Ένας Δήμος λοιπόν που ενδιαφέρεται εξ ίσου για όλα τα παιδιά του, δεν θα πρέπει να διαλέγει ή να δημιουργεί θεάματα και εκδηλώσεις που θα καλύπτουν και αυτά τα παιδιά, αλλά και τα υπόλοιπα  να τα εκπαιδεύουν;

Αυτό όμως που με απασχόλησε περισσότερο από όλα, έχει να κάνει με τη επίσημη συμφωνία που έγινε ανάμεσα στον ιδιοκτήτη του Παγοδρόμιου και τη Δημοτική Αρχή. Αυτό που εγώ κατάλαβα είναι πως ο ιδιοκτήτης, ως επιχειρηματίας, δεν αναλαμβάνει κανένα ρίσκο. Δωρεάν ρεύμα, δωρεάν παραχώρηση χώρου, αγορασμένα από το δήμο εισιτήρια*, κλπ. Συμπέρασμα : Ως προς τις πιθανές ζημιές, θα τον καλύψει η Δημοτική Αρχή. Ως προς τα πιθανά κέρδη, όλα θα είναι δικά του. 

Όταν, παιδιά, λέμε πως ένα από τα μεγάλα προβλήματα της στρεβλής οικονομικής ανάπτυξης της Ελλάδας και της συνεπακόλουθης κρίσης της ήταν και οι κρατικοδίαιτοι επιχειρηματίες της, αυτό ακριβώς εννοούσαμε. Ιδιωτικά τα κέρδη, δημόσιες οι ζημιές. Φαίνεται πως αυτό το συμπέρασμα όλων των αναλυτών δεν έφτασε στ’ αυτιά της Δημοτικής μας Αρχής. Ή ίσως να νομίζει πως κρατικοδίαιτοι είναι μόνο όσοι καταφέρνουν να πάρουν έργα του δημοσίου - με το αζημίωτο φυσικά. Οπότε, εν αγνοία της, σωστά πράττει. Ακολουθεί την πεπατημένη και κινείται όπως ακριβώς κινούντο οι προηγούμενες Δημοτικές Αρχές.

Δεν ξέρω τι να πω. Αν την ενημερώναμε ότι είναι Δημοτική Αρχή σε μία χώρα όπου έχουν έρθει τα πάνω κάτω και πολλές από τις αιτίες έχουν να κάνουν και με τις επιλογές που έκανε προς όφελός του το πολιτικό προσωπικό  της πατρίδας μας σε όλα τα επίπεδα, αυτό άραγε θα την έκανε να αντιμετωπίζει με περίσκεψη τις όποιες επιλογές της από εδώ και στο εξής; Ελπίζω η Δημοτική μας Αρχή να έχει συνείδηση ότι προΐσταται σε έναν Δήμο στον οποίο αρκετοί υπάλληλοι υπηρεσιών του δεν έχουν πληρωθεί εδώ και κάποιους μήνες και επιπλέον έχει και ένα χρέος, από τις προηγούμενες Δημοτικές Αρχές, γύρω στα 28 εκατομμύρια ευρώ.

Με άλλα λόγια. Γνωρίζω επιχειρηματίες που όντως ρισκάρουν στη δουλειά τους δίχως κρατικό ή δημοτικό δίχτυ ασφαλείας, κι εγώ αυτούς διαλέγω να υποστηρίζω. Που σημαίνει ότι όταν είναι να βάλλω σε μια σειρά προτεραιοτήτων τη συνεργασία με επιχειρηματία που όλα τα ρίσκα θα είναι δικά του και την όποια κοινωνική προσφορά στους δημότες μέσω επιχειρηματιών δίχως ρίσκα, ως απαράβατο όρο προώθησης του όποιου σχεδίου, θα έβαζα το πρώτο, με τίμημα λόγου χάρη, να μη διασκεδάσουν δωρεάν κάποια από τα παιδιά του κόσμου. Αν θέλετε και όποτε θέλετε, κυρίες, κύριοι κι αγαπητά μου παιδιά το συζητάμε. Αλλιώς παίζουμε το παιχνίδι που Γιάννης κερνάει, Γιάννης πίνει. Όπου Γιάννης εδώ, το δίδυμο Δημ.Αρχή και επιχειρηματίες made in Greece. Δηλαδή έχουμε μια Δημ.Αρχή που φτιάχνει το πρεστίζ της και διαφημίζεται με χρήματα του δήμου –δηλ. με δικά μας - και μια Δημ.Αρχή που προωθεί και επιβάλλει, πάλι με χρήματα του δήμου, επιχειρηματίες του γλυκού νερού.

Με τέτοιες επιλογές πιστεύω, ότι τα σπασμένα όσο πάνε και θα αυξάνονται. Και το θεωρώ σίγουρο πως, στο τέλος, από εμάς του δημότες θα ζητηθεί και σε επίπεδο τοπικής αυτοδιοίκησης να τα πληρώσουμε όλα.

Και αυτό δεν μ’ αρέσει καθόλου. Μα καθόλου.

* Τα εισιτήρια που αγόρασε ο Δήμος, το έκανε με σκοπό να τα παραχωρήσει δωρεάν σε παιδιά από οικογένειες με οικονομικό πρόβλημα. Κίνηση για καλό σκοπό. Μία άλλη επιλογή όμως θα μπορούσε να ήταν, η αναζήτηση χορηγών για την αγορά αυτών των εισιτηρίων. Στη σημερινή συγκυρία, που ο Δήμος μας και οι επιχειρήσεις του χρωστάνε έως και πέντε μηνών μισθούς σε υπαλλήλους τους, μου φαίνεται πως είναι πολυτέλεια να ξοδεύονται με τόση ευκολία χρήματα , ακόμα και για καλούς σκοπούς. Παρεμπιπτόντως, έχει περάσει ένας χρόνος από τότε που ανέλαβε η Δημ.Αρχή του κ.Τζανή και ακόμα δεν έχουμε ενημερωθεί για τα οικονομικά του Δήμου. Ακούγεται ότι τα χρέη του Δήμου μας παίζουν από 25εκ. έως 50 εκ. ευρώ. Ακούγεται.... Θα επανέλθουμε σε αυτό το σημαντικό θέμα, μόλις καταφέρουμε να έχουμε μία σαφή και πλήρη εικόνα.

Τελευταία τροποποίηση στις Κυριακή, 21 Απριλίου 2013 18:54

Σχόλια   

0 # Φρόσω Βοργιά 27-12-2011 11:58
Τελικά αυτοί που πάλι βγαίνουν χαμένοι είναι τα παιδιά. Πάντα οι μεγάλοι παίζουν βρώμικα παιχνίδια και τα παιδιά είναι καταδικασμένα να μην χαίρονται την ηλικία τους επειδή οι γονείς τους δεν έχουν λεφτά να τα ταΐσουν, να τα πάνε σε λούνα παρκ, να τους πάρουν παιχνίδια. Και κανείς δεν σκέφτεται να τους παρέχει κάτι δωρεάν, δημόσιο και ιδιώτες, γιατί δεν τους αξίζει να πληρώνουν τις μαλακίες των μεγάλων ζώντας τη φτώχεια και τη μιζέρια στην καλύτερη τους ηλικία.
Παράθεση