Δυο γυναίκες που μου δονούν την καρδιά

 

μιλούν* για δύο άνδρες

που μου αρέσουν πολύ.

Η Ζυράννα η Ζατέλη σα γατάκι του δρόμου εισήλθε στα ενδότερα της ζωής μου, κάπου στα μέσα της δεκαετίας του ’80. Με την «Περσινή Αρραβωνιαστικιά». Δέκα χρόνια αργότερα ξεπρόβαλλε ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου με την «Αγία Νοσταλγία». Αυτός, όμως, σα μυστικό πηγάδι σε ένα κάμπο που ο λίβας έχει κάψει τα σπαρτά.

Από τότε πέρασαν πολλά χρόνια και περίεργα. Η Ζατέλη έφτιαχνε σιγά σιγά τη δικιά της χώρα, τους δικούς της κανόνες. Για μένα παραμένει γατάκι, ένα γατάκι, όμως, που ενώ παίζει στις αυλές και στις σκεπές, αίφνης μεταμορφώνεται σε μια μπάλλα φωτιάς 
που άλλοτε μας ζεσταίνει και άλλοτε μας καίει. Η φωτιά, δηλαδή η ομορφιά του κινδύνου που μου μεταγγίζει με τις φράσεις της, του να πηγαινοέρχεσαι από το θάνατο στη ζωή και τούμπαλιν, ξεκλειδώνοντας έτσι αυτά που δεν ερμηνεύονται. Και αυτό συχνά το πετυχαίνει ξυπνώντας το απόκρυφο που λαγοκοιμάται στον καθημερινό μας εαυτό. Κάπως έτσι έγινα δικός της. Μετά το «Πάθος χιλιάδες φορές» - το τελευταίο της μυθιστόρημα – δε ντρέπομαι πια να το λέω και δημόσια, πως είμαι Ζατελικός.

Και ο γλυκός μας Θανάσης, τριάντα χρόνια τώρα, να ψάχνει ήχους και στίχους στο υπέδαφος του κάμπου και στα απόκρημνα μέρη της Μεγάλης Ελλάδας. Με το καλό αυτί ν’ακούει την ανάσα του σκαμμένου χώματος και τη σκέψη του ίδρωτα που στάζει και με το ωραίο μάτι ν’αντικρίζει ψηλά, το φως της χαραυγής στις ψυχές μας. Κάθε φορά που το στόμα μας έχει στεγνώσει, φτάνοντας στο πηγάδι του, πάντα είναι εκεί και μας περιμένει για να μας κεράσει νεράκι από τη χούφτα του. Μας το προσφέρει με τη σεμνή ευγένεια των πραγματικά γενναιόδωρων ανθρώπων. Και πάντα ξεδιψάμε για πολύ καιρό. Ο ντροπαλός μας Θανάσης, που φέτος, στον «Ελάχιστο εαυτό» του, αναρωτιέται «…ποιος θα μ’υποτάξει όταν θα χω φυλαχτό/ το χαμένο όνειρο του ναύτη της Κροστάνδης**». Κανείς, Θανάση μας, κανείς. Ούτε οι κουφάλες οι νεκροθάφτες.

 

Στο δικό μου το αίμα το σινεμά κυλάει. Στο θέατρο, για να πάω, κάποιοι φίλοι/ες, συνήθως, με παρασέρνουν. Έτσι συνέβη και με τον Αγ. Και μια βροχερή καθημερινή, από του ’80 τη μεριά, με πήγε και είδαμε μία ιταλική, περίπου, κωμωδία. Τίποτα άλλο δε θυμάμαι. Μόνο την Όλια. Που έπαιζε σ’αυτό το έργο και από τότε με κάνει ό,τι θέλει. Τι πλάσμα ήταν αυτό, θεέ μου. Για το πόσο καλή ηθοποιός είναι το έχουν παραδεχτεί πολλοί. Εξάλλου, καλούς ηθοποιούς σ’αυτήν τη χώρα έχουμε αρκετούς και για όλα τα γούστα, και στο θέατρο και στο σινεμά, και πάμπολλους στη ζωή. Αλλά δε μιλάω γι’αυτό. Μιλάω για τις σπάνιες περιπτώσεις που κάποιος/α, από το χώρο της τέχνης και του θεάματος, σε αγγίζει στο σημείο G της ψυχής σου. Μπορώ να θεωρήσω τον εαυτό μου τυχερό, μιας και αυτό στη ζωή μου συνέβη πέντε έξι φορές. Μία από αυτές ήταν με την Όλια Λαζαρίδου. Όλοι ξέρουμε πως ηθοποιός σημαίνει φως. Φως και η Όλια, αλλά φως που τρεμοπαίζει σε ένα εύθραυστο κρυστάλλινο κομψοτέχνημα. Που κάτι σου τραγουδάει ψιθυριστά, κάτι που με μοιάζει σαν «με προσοχή καλέ μου, σε παρακαλώ, εύκολα γίνομαι θρύψαλα και, αν το προκαλέσεις αυτό, θα σε πετσοκόψω γλυκέ μου, κάτι που, ειλικρινά, δεν το θέλω καθόλου». Και φέτος, που την είδα στο δικό της «Κορίτσι μπαταρία», αν και πέρασαν τόσα χρόνια από την πρώτη φορά, η Όλια εκεί, αέρινη και πάντα εντός κι εκτός στο ρόλο της αλλά και σ'εμάς. Με τις μετέωρες χειρονομίες της να εγγράφουν στον αέρα εκείνα τα υπέροχα αποσιωπητικά. Με το βλέμμα της σιάτσου στο σώμα μας, και με την ομιλία της να προκαλεί σουέλ στις καρδιές μας. Κι εκείνο το χορευτικό πέταγμα πεταλούδας, που μεταμορφώνει τα εντός της 12 μποφόρ, που πάντα μας χαζεύει.

 

Τον δικό μας Τζούμα (δικός μας, εννοώ Πειραιώτης, γιατί ο Τζούμας δεν ανήκει σε κανένα), μού τον σύστησε σαν ραδιοφωνατζή η Φ. Στον " Εν Λευκώ, 87.7 " τις καθημερινές 10-12 το πρωί. Τον ήξερα από παλιά σαν ηθοποιό και πάντα μου άρεσε. Φάτσα, κορμί, κίνηση, άρθρωση, βλέμμα, όλα συνδυασμένα αρμονικά, είχαν κάτι το επιπλέον που σε καθήλωνε. Στην αρχή, στο ράδιο, δε μου άρεσε. Έβγαζε κάτι από το «υπεροψία και μέθη …», όχι λόγω κάποιας εξουσίας αλλά εξ αιτίας, όπως μου φάνηκε εμένα, του στυλ : «εγώ έχω φάει τη ζωή με το κουτάλι και μ’έχω παίξει πολλές φορές κορώνα γράμματα, οπότε τι μου λέτε τώρα εσείς με τα κολλήματά σας..». Με δυο λέξεις, αφόρητος σνομπισμός. Η επιμονή, όμως, της Φ. με έκανε να τον προσέξω καλύτερα. Και, αργά αργά αλλά σταθερά, μετά από καιρό, του έβγαλα το καπέλο. Για να έχουμε την πλήρη εικόνα, πρέπει να πούμε πως χαλάρωσε κι αυτός λιγουλάκι. Πάντως, ο άνθρωπος κάνει παπάδες. Αλλά τους κάνει με κόλπα ταχυδακτυλουργού, με τη φωνή του όμως. Μες την ξεραΐλα των ραδιοφωνικών εκπομπών, ο κ. Κωνσταντίνος είναι μία από τις ελάχιστες οάσεις. Οι επιλογές των θεμάτων του, ο ελαφρώς απόμακρος τρόπος που τα διαβάζει, το ρυάκι που κυλάει στην ομιλία του, η καυστική ειρωνεία του, αλλά και ο «οο, λαλάα» θαυμασμός του για πρόσωπα και πράγματα που τον εξιτάρουν, είναι όλα αυτά που με κάνουν να στεναχωριέμαι όποτε δε μπορώ να τον ακούσω. Κι εκείνη η στάση ζωής, που παίζει ανάμεσα στο «με το τίποτα για τα ελάχιστα και αντιστρόφως» και στο «εντάξει, μωρέ, είναι πρόβλημα,  αλλά μην το κάνουμε και θέμα», κάποιες φορές που έπεφτα στο κενό, ήταν για μένα αλεξίπτωτο.


* Στη Lifo της 22/12/2011

** Κροστάνδη: Λιμάνι δίπλα στην Αγ.Πετρούπολη. Βάση του στόλου της Τσαρικής Ρωσίας. Το 1917 οι ναύτες της Κροστάνδης υποστήριξαν με θέρμη και μαζικά την Οκτωβριανή επανάσταση των μπολσεβίκων. Το ίδιο συνειδητά και μαζικά την αμφισβήτησαν το Φεβρουάριο του 1921. Τότε, ναύτες και πολίτες της Κροστάνδης στην αρχή, και μετά και του Λένινγκραντ (Αγ. Πετρούπολη), μέσα από ανοιχτές συνελεύσεις, απαίτησαν από την κυβέρνηση του Λένιν ελευθερίες, δημοκρατία και περιορισμό των μέτρων κατά της μικρής ατομικής ιδιοκτησίας. Επρόκειτο για τη μαζικότερη ευθεία αμφισβήτηση του νέου καθεστώτος από ένα μέρος των δυνάμεων που το ανέδειξαν. Τον Μάρτιο του ίδιου έτους, 60.000 στρατιώτες του Κόκκινου στρατού, με επικεφαλής τον Τρότσκι ( παρόλο που ο ίδιος ήταν αντίθετος με αυτήν την απόφαση της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΣΕ), επιτέθηκε στους ναύτες της Κροστάνδης και, μετά από ολιγοήμερες μάχες, τους έκαναν... με τα κρεμμυδάκια.  


Εδώ η Ζυράννα λέει κάτι δικό της για τον κ.Θ Παπακωνσταντίνου : 

Κάντε κλίκ εδώ γιά να το δείτε 

 


Ακόμα δείτε :


Τι έγραψε για τον κ. Κ. Τζούμα η Όλια Λαζαρίδου

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Τελευταία τροποποίηση στις Σάββατο, 21 Ιουλίου 2012 13:13