Φόρμουλα 1 στη Δραπετσώνα; Μέρος 1ο.

 Το θέμα αυτό, αγαπητοί αναγνώστες, θα το αναπτύξω σε τρία άρθρα. Το πρώτο είναι το σημερινό. Σ’αυτό προσπαθώ να σας παρουσιάσω τα κύρια σημεία της ιστορίας της Ανάπλασης, τα τελευταία 13 χρόνια, όπως την έζησα και την κατάλαβα. Το δεύτερο μέρος θα το αναρτήσω αύριο, Τετάρτη, και θα αναφέρεται στην παρουσίαση της πρότασης της Φόρμουλας 1 από τον αρχιτέκτονα κ. Παπαθεοδώρου, που έγινε την Παρασκευή, 3/2, σε ένα γραφείο στο Δημαρχείο και στην οποία αυτή συνάντηση παρευρέθηκα. Και το τρίτο, είναι κάποιες πρώτες σκέψεις που κατάφερα  και έκανα σχετικά με την πρόταση για τη Φόρμουλα 1 στη Δραπετσώνα. Νομίζω πως το θέμα της Ανάπλασης είναι μακράν το σημαντικότερο θέμα του Δ. Πειραιά και δεν είναι υπερβολή μια εκτενής παρουσίασή του από την ιστοσελίδα μας.

Ήμουνα πάνω στο κατάστρωμα και, βγαίνοντας από το λιμάνι του Πειραιά, γύρισα Αγγελοπουλικά αργά το κεφάλι μου προς τα δεξιά. Ένα πολύ μεγάλο οικόπεδο απλωνόταν μπροστά στα μάτια μου, σα χωράφι χρόνια ακαλλιέργητο. Στο βάθος, δύο σκούρα κτίρια προφανώς παρατημένα, μία ψηλή ερυθρόλευκη καμινάδα και, πιο πέρα, κάτι άλλα κτίρια/σιλό, γερανοί που δούλευαν και θάλασσα και, στο βάθος βάθος, πολύ μεγάλα εμπορικά πλοία. Και μετά καθώς η φρεγάδα αρμένιζε στα δοξασμένα ύδατα της αρχαίας ναυμαχίας, περάσαμε δίπλα από την πρασινούλα Ψυτάλλεια, απέναντι η Κούλουρη, που πάει  η ψυχή μας καμιά φορά, και δεξιά το Πέραμα, αλλαφιασμένο να σκαρφαλώνει στο βουνό, προσπαθώντας να φτάσει στο θρόνο του Ξέρξη. Αυτό το οικόπεδο που είδα στην αρχή είναι ο χώρος όπου, από το 1909 μέχρι το 1999, λειτουργούσε το εργοστάσιο των Λιπασμάτων.

Το οικόπεδο αυτό έχει έκταση 250 στρέμματα, ανήκει στην Εθνική Τράπεζα και, το μεγαλύτερο τμήμα του, είναι εκτός σχεδίου πόλης. Αν σ’ αυτά τα 250 στρ. προσθέσουμε και τα διπλανά 110 στρ., που ανήκουν στη Γαλλική εταιρεία Λαφάρτζ (και όπου μέρος των παλαιών εγκαταστάσεων του εργοστασίου τσιμέντα Ηρακλής χρησιμοποιούνται και τώρα για συσκευασία - διανομή των τσιμέντων), τα περίπου 80 στρ. που ανήκουν στα Ελληνικά Πετρέλαια ( επεξεργασία-συσκευασία πετρελαιοειδών) και περίπου τα 120 στρ. που, με τον έναν ή άλλο τρόπο, ανήκουν στο δημόσιο (δήμος, κράτος, Ο.Λ.Π.), έχουμε συνολικά γύρω στα 560 στρ. Η ακτογραμμή της περιοχής αυτής είναι περίπου 2500μ και διαθέτει δύο όμορφα φυσικά λιμανάκια, των Σφαγείων και των Φωρών.

Αυτή, η πρώην λιμενοβιομηχανική ζώνη Δραπετσώνας – Κερατσινίου, είναι η περιοχή που, τα τελευταία χρόνια, αποκαλείται πια περιοχή της Ανάπλασης. Είναι ολοφάνερο πως αυτός ο μεγάλος χώρος βρίσκεται σε εξαιρετικά προνομιούχα θέση. Όλοι καταλαβαίνουμε πως υπάρχει η δυνατότητα, ανάλογα με τη χρήση που θα επιλεγεί να γίνει γι’ αυτή την περιοχή, να επηρεαστεί, σε σημαντικό βαθμό προς το καλύτερο ή το χειρότερο, η ζωή των κατοίκων του Δ. Πειραιά και των γύρω δήμων. Μιλάμε, δηλαδή, για 250.000 ψυχές.

Μια μικρή αναφορά στην πρόσφατη ιστορία του Ανάπλασης*

Από τα τέλη της δεκαετίας του ’70, σχεδόν όλες οι Δημ. Αρχές, βασικά του Δήμου Δραπετσώνας, είχαν ως ζητούμενο το κλείσιμο των πολλών εργοστασίων, που λειτουργούσαν στην περιοχή και που έβλαπταν σοβαρά την υγεία των κατοίκων. Άλλοτε, λοιπόν, με μεγαλύτερη ζέση και άλλοτε με μικρότερη, αγωνίστηκαν για να πετύχουν το στόχο αυτό. Βοηθούσης της οικονομικής και πολιτικής συγκυρίας, κατάφεραν ο στόχος αυτός να πραγματοποιηθεί στο 100%, τελικά, το 1999, με το κλείσιμο και των Λιπασμάτων.

Από τότε, έχει ξεκινήσει η αναζήτηση για το τι πρέπει να γίνει στην περιοχή της Ανάπλασης, πώς και από ποιους. Πέρα από τους ιδιοκτήτες και το κράτος – κατά κύριο λόγο μέσω του Οργανισμού Ρυθμιστικού Σχεδίου Αττικής (Ο.Ρ.Σ.Α.) - και ο Δήμος μας, σύμφωνα με την υπάρχουσα νομοθεσία, έχει βαρύνοντα θεσμικό λόγο και ρόλο για το μέλλον αυτού του χώρου. Παρόλο που, μέχρι τις μέρες μας, έχουν γίνει πολλές συζητήσεις, έχουν δημοσιοποιηθεί αρκετά σχέδια και έχουν διατυπωθεί πολλές ιδέες και προτάσεις απ'όλους τους ενδιαφερόμενους, εξακολουθούμε να είμαστε στο σημείο μηδέν. Γιατί άραγε;

Επιλεκτικά, θα κάνω μία αναφορά στην «Παμπειραϊκή Επιτροπή για την Ανάπλαση». Κι αυτό, γιατί, από το 2002 έως και το 2009, που ήταν τα χρόνια δράσης της, ήμουν ένα από εκείνα τα ενεργά μέλη της που κάποια βράδια κοιμήθηκαν αγκαλιά με την Ανάπλαση. Η Παμπειραϊκή κατάφερε, με πολλούς τρόπους, να βγάλει το θέμα της Ανάπλασης έξω από τα γραφεία του Δήμου, των παρατάξεων και των κομμάτων, να το απλώσει σε ένα μεγάλο κομμάτι των κατοίκων του Δ. Πειραιά και να κερδίσει την υποστήριξή τους στις θέσεις της. Οι δύο κύριοι στόχοι αυτής της Επιτροπής ήταν η δημιουργία, εντός της περιοχής της Ανάπλασης, ενός Μητροπολιτικού Πάρκου υψηλού πρασίνου και η ελεύθερη πρόσβαση στην ακτή,  ως χώρος περιπάτου και ήπιας αναψυχής. Κατά τη γνώμη μου, η εγγραφή στην ατζέντα των διεκδικήσεων για πάρκο και ελεύθερη ακτή ήταν, κατά κύριο λόγο, το αποτέλεσμα της δράσης της «Παμπειραϊκής Επιτροπής» και της «Πρωτοβουλίας για Ενιαίο Άλσος», μιας άλλης δραστήριας ομάδας, που πρωτοεμφανίστηκε το 2007. Οι δύο αυτές ομάδες δημιούργησαν σε ένα σημαντικό μέρος των κατοίκων την πεποίθηση πως, για την Ανάπλαση αυτή, το σωστό και το δίκαιο είναι να έχουν ουσιαστικό λόγο και αυτοί.

Οι στόχοι του πράσινου και της ελεύθερης ακτής είναι στόχοι που, και στις μέρες μας, ανταποκρίνονται σε πραγματικές ανάγκες των κατοίκων. Ως προς το πράσινο, το δεδομένο είναι το εξής: Σε αυτήν την περιοχή του Δ. Πειραιά, αντιστοιχεί σε κάθε κάτοικο περίπου 1,2 τ.μ. πράσινου. Απελπιστικά χαμηλό νούμερο, με δεδομένο ότι ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας ( Π.Ο.Υ), προτείνει, ως μικρότερο όριο πρασίνου για τις μεγαλουπόλεις, τα 7τ.μ. πράσινου ανά κάτοικο. Συνολικά, το αντίστοιχο νούμερο του λεκανοπέδιου είναι 2,4τ.μ. Σε όλες σχεδόν τις Ευρωπαϊκές μεγαλουπόλεις, η πολιτική ηγεσία των κρατών αυτών φρόντισε -και φροντίζει- να αντιστοιχούν σε κάθε κάτοικο πάνω από 8τ.μ. πράσινου, με τη Βιέννη στην κορυφή, όπου αντιστοιχούν, 45τ.μ. σε κάθε Βιεννέζο. Βάσει αυτού του κριτηρίου, άραγε, ποιους πολιτικούς μπορούμε να χαρακτηρίσουμε πατριώτες, τους δικούς μας ή τους άλλους, της Ευρώπης; Διαφορετικά διατυπωμένη η ίδια ερώτηση: Ποιο πολιτικό προσωπικό ψηφίζεται με κριτήριο την υλοποίηση έργων που ανεβάζουν την ποιότητα της καθημερινής ζωής των ψηφοφόρων του, το δικό μας ή των ξένων της δύσης; Ως προς την ελεύθερη πρόσβαση στην ακτή, η σκληρή πραγματικότητα είναι πως, από το κεντρικό λιμάνι του Πειραιά ως το Πέραμα, ο Ο.Λ.Π ζει και βασιλεύει. Η παρουσία του δεν επιτρέπει την ευεργετική επαφή με τη θάλασσα όλων αυτών που κατοικούν και εργάζονται δίπλα της. Αυτή η μονοκαλλιέργεια της ναυτιλιακής/εμπορικής εκμετάλλευσης αυτής της ακτογραμμής δεν προμηνύει κάτι καλό και, εκ των πραγμάτων, είναι εις βάρος των συμφερόντων της μεγάλης πλειοψηφίας του κόσμου.

Πιστεύω ότι αυτό που είναι εξαιρετικά σημαντικό να συνειδητοποιήσουμε είναι πως - αν και καταφέρανε/καταφέραμε από τη δεκαετία του ’50 να κάνουμε αυτή την πόλη των 4.5 εκ. σαν τα μούτρα μας - είναι κίνηση υγείας, αυτοπροστασίας και αγάπης, για όλα τα παιδιά, να επιλέγουμε από εδώ και πέρα, όταν και όποτε μας δίνετε η ευκαιρία, αυτά που θα πετύχουν, το καλύτερο, το πιο φιλικό και το ομορφότερο για μας. Και μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για κάτι τέτοιο είναι ο χώρος της Ανάπλασης. Ο τελευταίος μεγάλος ελεύθερος χώρος στην περιοχή του Δ. Πειραιά, σε μια περιοχή από τις πλέον υποβαθμισμένες του λεκανοπεδίου.Και η ακτή αυτής της περιοχής είναι η μοναδική, όπου οι κάτοικοι θα μπορούν ρεμβάζοντας ακόμα και στην καθημερινότητά τους, να αισθανθούν το υγρό φιλί της θάλασσας. Εκείνο το μαγικό φιλί που μπορεί να τους ταξιδεύει έστω και για ένα λεπτό, σε μέρη ανεξερεύνητα, αντίδοτο στο στέγνωμα όλης της μέρας. Ιδού λοιπόν το στοίχημά μας- πάρκο και ακτή - που αν θέλουμε να το κερδίσουμε, στη δουλειά  μας και στους αγώνες μας πρέπει να στηριχτούμε κι όχι στην τύχη και στους μεγαλόσχημους παράγοντες.Οι τελικές αποφάσεις της όποιας εξουσίας, που δεν θα επιλέξουν αυτούς τους δύο στόχους ως θεμελιώδεις γι’ αυτήν την περιοχή, είναι αβλεπί εχθρικές αποφάσεις εναντίον της τοπικής κοινωνίας. Αυτό το πιστεύω βαθιά και νομίζω πως το ίδιο πιστεύουν πολλοί ακόμα.


* "Η Δική μας Ανάπλαση" του Γιώργου Τσιρίδη, 359 σελ., τιμή 20€. 

Η βάση αυτού του βιβλίου είναι το μεταπτυχιακό που έκανε ο συγγραφέας του στο πανεπιστήμιο του Πειραιά. Ο ίδιος, έχει κατά καιρούς υπάρξει δημ.σύμβουλος, πρόεδρος και αντιδήμαρχος στο Δήμο Δραπετσώνας. Τώρα είναι δημ.σύμβουλος στον νέο Δήμο με την παράταξη της "Αναγέννησης". Από αυτές τις θέσεις έχει παίξει βασικό ρόλο στην ιστορία της Ανάπλασης. Το βιβλίο είναι γραμμένο με ένα τέτοιο τρόπο που τελικά σε κερδίζει. Τα στοιχεία και η επεξεργασία πολλών πληροφοριών είναι πολύ καλή. Ακόμα και αν έχεις αντιρρήσεις με την οπτική του συγγραφέα, ο τρόπος ανάπτυξης του θέματος και η άρθρωση των επιχειρημάτων του, σε ωθούν ώστε, η διαφωνία σου να κινηθεί σε υψηλά επίπεδα.

Το βιβλίο πωλείται στα βιβλιοπωλεία της Δραπετσώνας " Γραφόραμα" και " Αριστοτέλης ", Εθ. Αντιστάσεως 40 και 42 αντίστοιχα. Στην δικιά μας ιστοσελίδα και στην κατηγορία "Αναπλάσεις πεδίων" των "Κεντρικών θεμάτων" ( στο τέλος της αρχικής σελίδας) υπάρχει μία πολύ ενδιαφέρουσα πρόταση του συγγραφέα που είναι παρμένη από αυτό το βιβλίο. 


Τελευταία τροποποίηση στις Σάββατο, 16 Μαρτίου 2013 13:14