Οικονομική κρίση …. οι ευθύνες τους!!! Κύριο

Μιας που όλοι, την περίοδο αυτή, μιλάμε

-παραμιλάμε καλύτερα-

για την οικονομική κρίση,

θα ήθελα να παραθέσω και εγώ την άποψή μου.


Σήμερα θα διαβάσετε το πρώτο μέρος και

θα ακολουθήσουν άλλα δύο μέρη...

ευχαριστώ για την υπομονή σας!!!      

Για να μην περιγράψω πράγματα και γεγονότα τα οποία δεν έχω ζήσει και δεν μπορώ να έχω άποψη, επειδή τα ζω ο ίδιος, θα ξεκινήσω τη δική μου περιγραφή από τις εκλογές της «αλλαγής», που έγιναν το 1981 στη χώρα μας. Ήταν τότε, που ο Ανδρέας Παπανδρέου έδωσε την απόλυτη ελευθερία στον ελληνικό λαό και έθεσε τις βάσεις για αυτό που ονομάζουμε «καλύτερο» βιοτικό επίπεδο.

Θυμάμαι, λοιπόν, τότε σαν παιδάκι να χαίρεται ο μπαμπάς μου κάθε φορά που έμπαιναν οι τόκοι στην τράπεζα, γιατί, όπως άκουγα, ήταν μεγάλο το επιτόκιο. Αργότερα, έμαθα πως κάτι συνέβαινε με τον πληθωρισμό, αλλά δε με πολυενδιέφερε τη στιγμή εκείνη. Μου αρκούσε το ότι η τράπεζα μας έδινε πολλά χρήματα, ενώ εμείς το μόνο που κάναμε ήταν να την αφήνουμε να φυλάει τα χρήματά μας. Θυμάμαι πως μου άρεσε πολύ να βλέπω ειδήσεις, ίσως να ακούγεται τρομακτικό για ένα παιδί 5 χρονών, και πάντα ρωτούσα τον πατέρα μου, τι ακριβώς είναι αυτό που δείχνει στο τέλος του δελτίου και ονομάζεται «χρηματιστήριο». Πάντα λάμβανα την ίδια απάντηση….. «μεγάλος τζόγος, παιδί μου, ….μεγάλος τζόγος» .

Ήταν περίπου το 1981, όταν ο πατέρας μου είχε αγοράσει ένα Ford escort, περίπου 300.000 δραχμές (900euro για τους νεότερους), το οποίο και κράτησε μέχρι το 1986, όταν και το πούλησε για 600.000 (1800euro). Ίσως, λοιπόν, οι περισσότεροι, διαβάζοντας τα νούμερα αυτά, να νομίζουν ότι κάνω λάθος και ότι δε θυμάμαι καλά. Τα νούμερα είναι ολόσωστα και η αλήθεια κρύβεται αλλού. Τα «άχρηστα» πληθωριστικά χρήματα, τα οποία είχαμε στην Ελλάδα, οδηγούσαν συνεχώς σε αυξήσεις μισθών, που ήταν τρομακτικά μεγάλες, με αποτέλεσμα να αυξάνεται συνεχώς το εισόδημα των οικογενειών παρασύροντας βέβαια και τις τιμές των προϊόντων. Άρα, λοιπόν, μπορούσες να αγοράσεις ένα αμάξι και να το πουλήσεις στο διπλάσιο της αξίας του, λίγα χρόνια μετά.

Ο πατέρας μου δούλευε πάντα στον ιδιωτικό τομέα, αλλά θυμάμαι πάντα να μου λέει «να προσπαθήσεις, παιδί μου, να βάλεις το όνομά σου σε μια λίστα», εννοώντας βέβαια το να μπω σε μια μισθολογική κατάσταση δημοσίου. Μετά από πολλά χρόνια, κατάλαβα πως από τα βασικά πράγματα με τα οποία συνδέθηκαν οι κυβερνήσεις μετά το 1981 και ειδικά η πρώτη αυτή τετραετία της αλλαγής ήταν με το να βολέψουν κόσμο και κοσμάκη στο δημόσιο. Οι πελατειακές σχέσεις άνθισαν, όπως και οι κλαδικές, ειδικά του ΠΑΣΟΚ, που κυβερνούσε τη χώρα από το 1981 έως το 1989. Το κράτος γιγαντώθηκε και όλοι προσπαθούσαν να χωθούν οι ίδιοι ή να βάλουν το παιδί τους στο δημόσιο όπου, όπως έλεγαν όλοι, θα κάθεται και θα πληρώνεται…

Ως εκ τούτου, συμφωνώ απόλυτα με τη δήλωση του Θόδωρου Πάγκαλου ότι «όλοι μαζί τα φάγαμε». Διαφωνώ με την ποσότητα φαγητού που κατανάλωσε ο καθένας!!!

          Όταν η εποχή ΠΑΣΟΚ έδειχνε να τελειώνει, επιστρατεύτηκαν τα ύστατα μέτρα….. «ΤΣΟΒΟΛΑ ΔΩΣΤΑ ΟΛΑ», έλεγε ο Παπανδρέου στον υπουργό οικονομικών και εκείνος, όπως φάνηκε χρόνια πολλά μετά, έκανε αυτό ακριβώς … τα έδωσε όλα!!!

Κάπως έτσι φτάνουμε στο «βρώμικο» 1989, που το σκάνδαλο Κοσκωτά υπενθυμίζει το αυτονόητο …. Ότι η εξουσία έχει πολλούς πειρασμούς και δεν παίζει ρόλο πως όλοι μαζί τα φάγαμε, αλλά τρομακτικά σημαντικό ρόλο παίζει και πόσο έφαγε ο καθένας έτσι, ώστε να ξέρουμε στο τέλος και πόσο πρέπει να «πληρώσει» ο καθένας σαν σηκωθεί από το φαγοπότι!!! Η χώρα μαστίζεται από διαδοχικές εκλογικές αναμετρήσεις, που και αυτές με τη σειρά τους οδηγούν στην κυβέρνηση Μητσοτάκη, που κράτησε μόλις δυο χρονάκια (1991-1993) . Έπειτα, στην εξουσία επανέρχονται οι συνδικαλιστές του ΠΑΣΟΚ, με συγχωρείτε … εννοούσα η κυβέρνηση Παπανδρέου που, αδιαφορώντας για τα 8 δικά της χρόνια, κατηγορεί πως τα δυο χρόνια την Νέας Δημοκρατίας ήταν αρκετά για να καταστρέψουν τον τόπο. Μέχρι εδώ όλα καλά ….

          Τα ηνία της χώρας, από το 1996, περνάνε στον Σημίτη, ο οποίος φάνηκε ψυχρός και αδίστακτος ορθολογιστής, που ήθελε να βάλει τα οικονομικά της χώρας σε μια τάξη. Την περίοδο αυτή δυστυχώς, συμβαίνει ό,τι πιο τραγικό αντιμετώπισε η χώρα μας μετά το τέλος του Β’ παγκοσμίου πολέμου, κατά τη γνώμη μου, και δεν είναι άλλο από την ανάληψη των Ολυμπιακών αγώνων του 2004. Θυμάμαι ακόμη πως απορούσα το πώς είναι δυνατόν να έδωσαν σε μια ξοφλημένη και χρεωκοπημένη οικονομία τη δυνατότητα να αναλάβει μια τέτοια διοργάνωση.

Κάποιοι ανεβάζουν το κόστος της διοργάνωσης στα 50.000.000.000euro, και εδώ θα ήθελα να αναφέρω ένα απλό γεγονός. Αν και ο καθένας έχει να πει τη δική του ιστορία για τη δίχως όρια σπατάλη του χρήματος που συνέβη τότε, θα αναφέρω πως, στο λιμάνι του Πειραιά, είχαν ελλιμενιστεί περίπου 18 κρουαζιερόπλοια για 14 μέρες, μεταξύ των οποίων και το νεότευκτο τότε “QUEEN MARY 2” . Η εταιρία του για το πλοίο αυτό λάμβανε το ποσό των 1.000.000euro την ημέρα, άρα, μέσα σε δυο εβδομάδες, κατάφερε να αποσβέσει το 10% του κόστους κατασκευής του. Τα συμπεράσματα δικά σας και δε θέλω να αναφέρω άλλα παραδείγματα για τα έξοδα της περιόδου εκείνης, γιατί το πρόβλημα το μεγάλο είναι αλλού και θα καταλάβετε τι εννοώ.

          Το καπιταλιστικό σύστημα βασίζεται στην κατανάλωση και πρέπει οπωσδήποτε και με απλά λόγια ο κόσμος να αγοράζει πράγματα, έχει δεν έχει χρήματα. Για το λόγο αυτό, οι Έλληνες εισέπρατταν όλο και μεγαλύτερο μισθό έτσι, ώστε να έχουν τη δυνατότητα να αγοράσουν ακόμη περισσότερα πράγματα. Όταν, πλέον, δε θα έχουν τη δυνατότητα να αγοράσουν πράγματα, γιατί απλά δεν έχουν χρήματα, τι γίνεται; Το πανέξυπνο καπιταλιστικό σύστημα τα έχει σκεφτεί όλα … κάπως έτσι βρέθηκαν τα «όπλα» της πλασματικής οικονομίας, δηλαδή ο δανεισμός, οι κάρτες, τα ομόλογα. Πόσο πιο εύκολο είναι να πουλήσεις τα προϊόντα αυτά σε ανθρώπους που μέχρι χθες δεν τους είχε κανείς σε εκτίμηση, ενώ σε λίγα χρόνια θα οργανώσουν «τους καλύτερους ολυμπιακούς αγώνες στην ιστορία» ;

          Και πόσο χαζό θα είναι τέτοιοι άνθρωποι να συνεχίζουν να εργάζονται για «τρεις και εξήντα», όταν έχουν τη δυνατότητα να πλουτίσουν σίγουρα και εγγυημένα σε ένα χρηματιστήριο που θα αγγίξει τις 7.000 μονάδες; Θυμάμαι, ακόμη, τη μητέρα ενός φίλου, όταν εγώ σαν φοιτητής έκανα ιδιαίτερα και είχα στην άκρη περίπου 500.000δραχμές (1500euro), να με παρακαλάει να τις «σπρώξω» σε κατασκευαστικές εταιρείες, που σίγουρα, ενόψει ολυμπιακών αγώνων, θα απογειωνόντουσαν στο χρηματιστήριο και θα μπορούσα να πενταπλασιάσω τα χρήματά μου!!!

          Με τόσο μεγάλη ανευθυνότητα το κράτος άφησε απροστάτευτους τους πολίτες του και τους παρέδωσε στα σαγόνια του καπιταλισμού δίνοντάς τους υποσχέσεις για ένα καλύτερο βιοτικό επίπεδο. Κάπως έτσι τα πράγματα κύλησαν και οι τράπεζες συνέχισαν να δίνουν κάρτες και δάνεια για τον οποιοδήποτε λόγο. Από το να πας διακοπές το καλοκαίρι μέχρι και να αποκτήσεις ένα σπίτι. Αυτό έκαναν οι τράπεζες αδιαφορώντας αν μπορεί ο δανειζόμενος να αντέξει τις απαιτήσεις του δανείου. Τους αρκούσε απλά να πουλάνε ακριβά το χρήμα και, σίγουρα, υπήρχαν πολλά ζώα, τα οποία πίστεψαν πως θα γίνουν άνθρωποι αγοράζοντας τζιπ και μεζονέτα 200 τ.μ! Αλλά αυτό το οποίο διαβάζετε αναφέρεται μόνο στις ευθύνες τους, ακολουθεί και συνέχεια με τις ευθύνες μας!!!

                Όταν, πλέον, οι τράπεζες έθεσαν όριο πως κάποιος μπορεί να έχει μέγιστη μηνιαία δόση κατά μέγιστο μέχρι το 40% του μηνιαίου εισοδήματός του, τα πράγματα ήταν ήδη αργά. Οι τράπεζες είχαν ξεπουλήσει το χρήμα τους ακριβά και οι περισσότεροι πολίτες είχαν υποθηκεύσει -ή ίσως και καταστρέψει- το μέλλον τους για πάντα!!!

                  Και επειδή, όπου υπάρχει καπνός, υπάρχει και φωτιά, δε θα μπω καν στον κόπο να αναφερθώ στις κλεψιές και τις αρπαχτές που έκαναν οι κυβερνώντες στη χώρα αυτή, από τη μεταπολίτευση και μετά. Οι περισσότεροι από αυτούς, μάλιστα, στην αρχή, μάχονταν υπέρ των εργατικών συμφερόντων από τη θέση διαφόρων συνδικαλιστικών οργανώσεων και το έπαιζαν εργατοπατέρες μόνο μπροστά στις κάμερες και στις διαδηλώσεις.

                Διεκδικούσαν πολλά, έκαναν απεργίες και κάποια στιγμή οι κυβερνήσεις υποχωρούσαν και έδιναν πάντα παραπάνω από όσα αντέχει ο κουμπαράς του κράτους ώστε να σταματήσει η λαϊκή δυσαρέσκεια και τα πρόβατα να μπουν πάλι ήσυχα στο μαντρί τους!

Τα κομματόσκυλα αυτά δεν εργαζόντουσαν ποτέ και ερχόταν κάποια στιγμή που βούλωναν το βρομόστομά τους, όταν κάποιος τους έταζε βουλευτική θέση. Και το σίγουρο είναι ένα, ότι και τώρα, που μας έχει βιάσει το παλούκι το Δ.Ν.Τ και των υπολοίπων, δε βρίσκεται στη φυλακή ούτε ένας πολιτικός και ούτε ποτέ θα πάει φυλακή, γιατί «κόρακας κοράκου μάτι δε βγάζει»

             Σίγουρα αμέτοχη ευθυνών δεν μπορεί να είναι ούτε η ίδια η Ευρωπαϊκή Ένωση, η οποία άφησε ένα γελοίο κράτος λαμόγιων να καταθέτει, επί χρόνια, πλαστούς προϋπολογισμούς και να συνεχίζει να του παραχωρεί δάνεια επί χρόνια. Όλα, όμως, ήταν καλά μελετημένα ….

       Μάζεψαν τα χρήματα από τον ελληνικό λαό με τους ολυμπιακούς αγώνες, με το χρηματιστήριο αλλά και με την συνεχή και αδιάκοπη αγορά εξοπλιστικών συστημάτων από τις ξένες χώρες, του τα έδωσαν πίσω με τεράστια επιτόκια μέσω πλαστικών καρτών, δανείων και ομολόγων, και τώρα αυτό συνεχίζεται με νέα δάνεια, ώστε να μην «χρεωκοπήσουμε».

            Ας κρατήσουμε ενός λεπτού σιγή για το ευρώ, που έχασε τη μάχη με τη ζωή, και ας υποδεχτούμε με ανοιχτές αγκάλες το νέο μας νόμισμα, το δολάριο! Να ζήσουν οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής ή διαφορετικά

God Bless America…  

         

Τελευταία τροποποίηση στις Σάββατο, 09 Μαρτίου 2013 07:03

Σχόλια   

0 # Αφροδίτη Μ. 15-02-2012 09:57
Ευθύνη έχουμε ολοι... Γιατι φίλοι Ελληνάρες χοροπηδάγατε αμέριμνοι στους Ολυμπιακούς, θελατε και Eurovision και δάνεια για να αλλάξετε κουρτίνες γιατί ακόμα και τώρα έχετε ανακηρύξει, το εθνικό λαμόγιο τον Ανδρέα Παπανδρέου, εθνοσωτήρα. Γιατί η επανάσταση είναι κάτι πολύ παραπάνω από το να κάψεις ένα ΑΤΜ προυποθέτει να βάλεις τη γκλάβα σου δουλέψει. Να σβηστεί από το DNA μας η δήθεν μαγκιά που μεταφράζεται σε ανικανότητα να σεβαστούμε οποιδήποτε όριο. Έφτασα 26 χρονών και κρίμα αλλα είμαι βαθειά ανθέλλην...
Παράθεση
0 # Κατερίνα 13-02-2012 23:41
Δυστυχώς ευθύνη φέρουμε όλοι μας...άλλοι λιγότερες και άλλοι περισσότερες....κανείς δε μας προστάτεψε αλλά και εμείς δε θέλουμε να παραδεχτούμε τα λάθη μας.Το θέμα είναι ότι την πληρώνουν εκείνοι που φταίνε από ελάχιστα εως καθόλου.Θλίβομαι πραγματικά για την κατάσταση της χώρας μας..
Παράθεση