Φόρμουλα 1 στη Δραπετσώνα; Μέρος 3ο

 Τι σκέφτηκα;

Αρκετά πράγματα. Καλά; Δεν ξέρω, θα μου πείτε; 

Αρχικά όμως σκέφτηκε η ψυχολογία μου.

Διαπίστωσα λοιπόν πως,

ενώ από την πρώτη στιγμή που άκουσα για τη Φόρμουλα 1 μου βγήκε αυθόρμητα ένα «μπαρμπούτσαλα» για τη γκλαμουριά αυτή,

τώρα, μετά τη συνάντηση, παίζει μέσα μου το «μπαρμπούτσαλα;».

  Ένα στοιχείο, που υποθέτω πως έπαιξε ρόλο, έχει ως βάση εκείνη την ψυχολογικού τύπου κατάσταση, που διαμορφώνεται σε όλους όσοι ασχολούνται πολύ καιρό με ένα θέμα. Δεκατρία χρόνια, λοιπόν, μαθαίναμε και σκεπτόμασταν, συζητούσαμε και τρέχαμε, ονειρευόμασταν και παλεύαμε το θέμα της Ανάπλασης. Έρχεται, λοιπόν, κάποια στιγμή, ένας κ. Παππαθεοδώρου και - με μεγάλη ένταση και πειθώ- σου προβάλλει μια σχετικά ολοκληρωμένη δουλειά που έχει κάνει και που έχει αρχίσει να συζητιέται σε κρίσιμους κρίκους της αλυσίδας των συμφερόντων εκείνων, που παίρνουν τις τελικές αποφάσεις. Μέσα, λοιπόν, σε τρεις ώρες, κατάφερε να μου μεταδώσει την πίστη του και την αισιοδοξία του, ότι τελικά  κάτι μπορεί να γίνει στην περιοχή της Ανάπλασης. Ακόμα κι αν, ως ένα μικρό βαθμό, ικανοποιούνται οι δικές σου θέσεις, μου ψιθυρίζει  η ψυχολογία μου, όμως, φίλε μου, δες και από την πλευρά του μισογεμάτου ποτηριού. Δε θα εξακολουθείς, για άλλα τόσα χρόνια, να είσαι stand by. Οπότε, σχεδόν χωρίς να το πολυσκεφτείς, σου βγαίνει ένα Ο.Κ σαν αναστεναγμός ανακούφισης, που συμπυκνώνει το «άντε να τελειώνουμε, παιδιά, γιατί θα αποθάνουμε και ακόμα χωράφια θα ’ναι εκεί».

Νομίζω πως στην υπόθεση της Φόρμουλα 1 θα πρέπει να διαμορφωθεί, με ευθύνη όλων, ένα κλίμα καλού διαλόγου, δίχως αφορισμούς και επιθετικούς χαρακτηρισμούς. Στο συγκεκριμένο θέμα, νομίζω πως δε θα μας βοηθήσει καθόλου εκείνος ο τρόπος αντιπαράθεσης, όπου κυριαρχεί ο διπολικός τρόπος σκέψης, αυτός που διαχωρίζει τα πράγματα σε μαύρα κι άσπρα. Ένας τέτοιος τρόπος σκέψης είχε επικρατήσει τότε με τους Ολυμπιακούς αγώνες* και αυτό είχε ως συνέπεια να χάσουμε όλοι. Όσοι. λοιπόν, βλέπουν τη Φόρμουλα 1 στη Δραπετσώνα με σκεπτικισμό ή έχουν  αντιρρήσεις επί μέρους ή εφ’όλης της ύλης, είναι εξ ίσου αποδεκτοί συνομιλητές με αυτούς που δέχονται το σχέδιο ως έχει. Σημασία πρέπει να έχουν τα επιχειρήματα και οι προτάσεις. Το γεγονός, επίσης, ότι η προδιάθεση της πλειονότητας του κόσμου μπορεί να είναι υπέρ της Φόρμουλα 1, εδώ στις γειτονιές μας, αυτό δε σημαίνει κατ’ανάγκη ότι είναι μια καλή πρόταση ή ότι είναι η καλύτερη δυνατή ιδέα για εμάς που κατοικούμε σ’ αυτήν την περιοχή. Ας θυμηθούμε εδώ, πως τους Ολυμπιακούς αγώνες, το 95% των Ελλήνων τους υποστήριζε, έστω και αν αυτό προέκυψε μέσα σε ένα κλίμα, όπου διάλογος επί της ουσίας δεν έγινε ποτέ. Αλλά ακόμα και αν υπήρχε ένα ευάερο, ευήλιο και ανοικτό κλίμα διαλόγου, εκτιμώ πως και πάλι ένα πολύ μεγάλο ποσοστό θα υποστήριζε την ανάληψή τους από εμάς. Τα αποτελέσματα, όμως, δείχνουν, πως εν τέλει, οι Ολυμπιακοί αγώνες μάς έσκαψαν το λάκκο. Αυτό που θέλω να πω είναι πως, σε κάποια κρίσιμα θέματα που τίθενται ευθέως στο δημόσιο διάλογο, δεν υπάρχει καμία εγγύηση ότι ο κόσμος θα επιλέξει αυτό που είναι το καλύτερο γι’αυτόν, μεσοπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα. Στο πλαίσιο, φυσικά, της Δημοκρατίας, σεβαστή η απόφασή του, αλλά έχει συμβεί, συχνά, ο κόσμος να μετανιώνει μετά για κάποιες επιλογές του και να μη μπορεί να κάνει τίποτα. Και, σ’αυτές τις περιπτώσεις, τη νύφη την πληρώνουμε όλοι. Κατά τη γνώμη μου, κάποιες ασφαλιστικές δικλείδες σε αυτό το πρόβλημα μπορεί να είναι: α) καλή ενημέρωση, δημοκρατικά οργανωμένη συζήτηση με επιδίωξη λαϊκής συμμετοχής, β) προσφυγή σε δημοψήφισμα - κάτι που θεωρώ πως είναι απαραίτητο να γίνει για το θέμα της Ανάπλασης γ) η μεγαλύτερη δυνατή αναστρεψιμότητα του όποιου κατασκευαστικού έργου δ) σαφώς διατυπωμένοι, ισχυρά εγγυημένοι και νομοθετικά κατοχυρωμένοι οι όροι της συμφωνίας που αναφέρονται στις επιλογές, ιδιαίτερα εκείνες που είναι κοινής ωφελείας.

 

 Τα επιχειρήματα

  • Το επιχείρημα του κ. Παπαθεοδώρου - και της Δημ.Αρχής - για τη δημιουργία 3.500 νέων θέσεων εργασίας, δεν είναι ακαταμάχητο. Και διότι οι περισσότερες από αυτές τις θέσεις θα υπάρχουν μόνο έως ότου τελειώσουν τα κατασκευαστικά έργα, και διότι οι περισσότερες δε θα αφορούν  τους ντόπιους, και διότι, ό,τι και αν προκριθεί να γίνει εκεί, κάποιες χιλιάδες θέσεις εργασίας θα δημιουργηθούν, που μπορεί -με άλλες επιλογές- να είναι και περισσότερες και καλύτερες και πιο μακροχρόνιες και πιο εξασφαλισμένες.
  • Το ίδιο ισχύει σχετικά και με τη «διαφήμιση και πόλος έλξης και προβολής». Η θέση της Ανάπλασης είναι τέτοια, που, οποιαδήποτε πρόταση δεν τη λάβει υπόψη της, για να αποκομίσει τα μέγιστα από αυτό το συγκριτικό πλεονέκτημά της, θα πρόκειται για πρόταση ενός συνδυασμού κρετίνων, αχόρταγων και εμμονιακών.
  • Ως προς το θέμα της ελεύθερης πρόσβασης στην ακτή ως χώρου περιπάτου και ήπιας αναψυχής, με την πρόταση αυτή καθίσταται όνειρο θερινής νυκτός. Όποιοι έχουν βολτάρει στο Πασαλιμάνι και στο Τουρκολίμανο, σίγουρα έχουν βιώσει αυτή τη διεστραμμένη απόλαυση του να περπατάς δίπλα στη θάλασσα και να μην τη βλέπεις και να μην την αισθάνεσαι. Είναι κρυμμένη πίσω από τα γιοτ, τα κότερα και τα μαγαζιά και αυτό που εισπράττεις είναι η εικόνα αραχτών του λάιφ στάιλ, που στην πλειονότητά τους είναι φοροφυγάδες, λαμόγια και ευνοημένοι φορολογικά από τους νόμους, που σε κοιτάζουν με το βλέμμα του υπεράνω που πέτυχε. Που πέτυχε αθέμιτα και εις βάρος του κοινωνικού συνόλου. Εδώ, όμως, είναι ένα σημείο που υπάρχουν περιθώρια αλλαγών υπέρ μας στη χρήση της ακτής.   Πρέπει, λοιπόν, οπωσδήποτε να ασκηθούν ισχυρές πιέσεις, για να έχουν έξοδο στη θάλασσα οι κάτοικοι της ευρύτερης περιοχής. 
  • Ως προς το πάρκο, και σε σύγκριση με την πρόταση του Γ. Τσιρίδη, από την οποία προκύπτουν έως και 400στρ. ελεύθεροι χώροι, η πρόταση της Φόρμουλα 1 εμφανώς υστερεί. Αλλά και εδώ εκτιμώ πως, με κατάλληλες τροποποιήσεις, τα στρέμματα που αντιστοιχούν στο ενιαίο πάρκο υψηλού πρασίνου μπορούν και πρέπει να αυξηθούν.
  • Ως προς την επιλογή των διατηρητέων κτιρίων του Γυαλάδικου και της Ηλεκτρογεννήτριας, ως κτίρια που θα μεταμορφωθούν σε πεντάστερο ξενοδοχείο, δε μου φαίνεται καθόλου καλή ιδέα. Αυτών των δύο κτιρίων σωστό είναι η χρήση τους να σηματοδοτεί τη βιομηχανική και εργατική ιστορία αυτού του τόπου και όχι να την καμουφλάρει ή να την εξωραΐζει.
  • Ως προς τη δημιουργία μουσείου της Ελληνικής Μυθολογίας σε κτίρια του τσιμεντάδικου, νομίζω πως είναι μία πολύ καλή ιδέα.
  • Ως προς την αναστρεψιμότητα των έργων. Η Φόρμουλα 1, και σε σύγκριση με τις άλλες προτάσεις που έχω υπόψη μου, υπερτερεί σαφώς.

Αναστρεψιμότητα είναι ό όρος που χρησιμοποιούμε, για να δηλώσουμε το πόσο εύκολα ή δύσκολα κατεδαφίζεται ένα  έργο, που δεν αποδίδει τα προσδοκώμενα οφέλη, και μπορεί εύκολα στη  θέση του να κατασκευαστεί κάτι άλλο. Λόγου χάρη, οι ουρανοξύστες, αν αποτύχει η χρήση τους, δεν κατεδαφίζονται εύκολα. Ο πιο βασικός λόγος είναι ότι κόστισε πολλά η κατασκευή τους. Δες τον πύργο του Πειραιά, που 40 χρόνια τώρα χρησιμοποιείται κατά βάση ως χώρος διαφημιστικών μηνυμάτων.

  • Ως προς την ευκολία/δυσκολία υλοποίησης. Η κατασκευή της πίστας, των εξεδρών και των άλλων βοηθητικών κτιρίων είναι ένα σχετικά ένα εύκολο έργο και ως εκ τούτου είναι δυνατόν να γίνει πιο γρήγορα. Το γεγονός, επίσης, πως ένα είναι το βασικό θέμα όλου αυτού του έργου, διευκολύνει τις διαπραγματεύσεις με τους ιδιοκτήτες και απλοποιεί σε μεγάλο βαθμό τα σχέδια και τις αποφάσεις. 
  • Ως προς την κοινωνική ωφέλεια του έργου. Εδώ δεν ξέρω τι να απαντήσω. Θα έπρεπε να υπήρχαν και άλλες προτάσεις στο τραπέζι, για να μπορούν να συγκριθούν και ως προς αυτό το σημείο. Τι έχουμε περισσότερο ανάγκη ως κοινωνία αυτή τη δύσκολη εποχή και τι μπορούμε να κάνουμε; Ιδού το πρόβλημα. Εδώ το πρόβλημα είναι δύσκολο, ο ποιητής σηκώνει τα χέρια του ψηλά και ζητάει τη βοήθεια του κοινού αλλά και των ειδικών.

 

  • Ως προς τις διαδικασίες: Δημοκρατία - Αυταρχισμός, σημειώσατε 2. Ο κ. Δήμαρχος αποφάσισε να υποστηρίξει μία πρόταση, που δεν υπήρχε στο πρόγραμμα της παράταξής του και δεν έχει συζητηθεί σε κανένα όργανο και από καμία επιτροπή του Δήμου. Η πρόταση έχει κατατεθεί επίσημα στη FOKA με την υπογραφή του. Αν εγκριθεί, αυτό ό,τι και να λέμε, τουλάχιστον για τους ισχυρούς επιχειρηματικούς κύκλους, θα θεωρηθεί μεγάλη επιτυχία. Αν όχι, θα έχει χαθεί ενάμισης χρόνος, πολύτιμος για το προχώρημα της Ανάπλασης, κυνηγώντας χίμαιρες. Αλλά ο τρόπος χειρισμού του θέματος από τη μεριά του Δημάρχου δημιουργεί πρόβλημα και στους δημοτικούς συμβούλους. Το Συμβούλιο αυτό, στις αρχές του 2011 ( 61/12942/14-3-2011), είχε ψηφίσει - ομόφωνα και χωρίς καμία πίεση και εκβιαστικά διλήμματα - μία πρόταση για την περιοχή της Ανάπλασης, που ανάμεσα στα άλλα μιλούσε και για 400 στρ. πράσινου. Στην περίπτωση, λοιπόν, που η Φόρμουλα 1 περάσει από τους Άγγλους και έρθει για έγκριση στο Δημ.Συμβούλιο, θα είναι μία πρόταση ασύμβατη με την αυτήν του 2011. Και, προφανώς, είναι ολοφάνερο πως θα είναι πολύ δύσκολο να ψηφίσουν οι σύμβουλοι το "όχι" στη Φόρμουλα. Είμαι σίγουρος, όμως, πως θα βρουν καλές δικαιολογίες, για να μη γίνουν εντελώς ρόμπες. Σε αυτά τα θέματα οι περισσότεροι έχουν πάρει διδακτορικό.   

 

Όμως, και επί της ουσίας, το Δημοτικό Συμβούλιο κινείται στο ίδιο μήκος κύματος με τον Δήμαρχο, αφού συμπεριφέρεται σα να μην το αφορά αυτό το θέμα – μηδέν πρωτοβουλίες – και αυτή η πρόταση. Καμία δηλωμένη επιθυμία συζήτησης και ανοίγματος της Ανάπλασης στον κόσμο. Έχω μια αίσθηση, πως στην πλειονότητά του το Δ.Σ, δεν έχει καταλάβει τι ακριβώς παίζεται με την Ανάπλαση για το μέλλον των κατοίκων αυτής της περιοχής. Κάτι ντουφεκιές, για την τιμή των όπλων, έχει ρίξει στην κλειστή αίθουσα των Δημ. Συμβουλίων. Αν ανάψει πράσινο φως ο Άγγλος, επειδή η δύναμη της FOKA τους ξεπερνάει, το σίγουρο είναι πως θα τους πάρει παραμάσχαλα μια πρόταση που την είδαν με σηκωμένο το φρύδι, με απολίτικους χαρακτηρισμούς τύπου «μεγαλεπήβολο σχέδιο» ή με τη φυγή σε ένα αόριστο μέλλον στο οποίο όλοι αυτοί οι χώροι κάποτε θα περάσουν στα χέρια του λαού, επειδή δικαιωματικά του ανήκουν.

 Και τελειώνουμε με το, κατά τη γνώμη μου, πιο σημαντικό μέρος. Βγαίνοντας από το γραφείο, όπου ο κ.Παπαθεοδώρου μας παρουσίασε την πρότασή του, ένα αίσθημα αδυναμίας με κυρίευσε. Έκανα μια τεχνητή αποστασιοποίηση και κατάλαβα πως, μπροστά στη δύναμη του άυλου χρήματος και των παγκόσμιων οργανισμών, είμαστε ένα τίποτα. Αν βάλουν μπρος τις μηχανές τους, μαύρο φίδι που μας έφαγε. Η προϊστορία, σε ανάλογα θέματα, μας λέει πως θα κινηθούν αδίσταχτα σε όλα τα επίπεδα, με μόνο στόχο τα κέρδη τους. Θα κάνουν τα πάντα για να υλοποιήσουν τα σχέδιά τους. Ούτε νόμους θα υπολογίσουν, ούτε διαδικασίες, ούτε αντιδράσεις και το καλό του τόπου μας. Θα κινηθούν με τη διαδικασία του επείγοντος, μέσω του Πασοκίτικου νόμου φαστ – τρακ, με προεδρικά διατάγματα, με ρυμοτομικά σχέδια και κανονισμούς ραμμένους και κομμένους στα μέτρα τους, με αεριτζίδικες οικονομοτεχνικές και περιβαλλοντικές μελέτες. Πανίσχυροι διεθνείς επιχειρηματικοί κύκλοι vs μιας Ελλάδας ταπί , πτοημένης και σε αναβρασμό. Περίπατο θα κάνουνε! Εύλογα κάποιος θα μπορούσε να ρωτήσει «και τι σε νοιάζει, ρε φίλε, εσένα στη συγκεκριμένη περίπτωση; Εντάξει, στους Ολυμπιακούς αγώνες έπαιξε το κράτος και χάσαμε όλοι. Εδώ, όμως, ιδιώτες θα παίξουν με άλλους ιδιώτες. Οπότε, και να χάσουν, αυτοί θα τα κλαίνε.» Το θέμα, όμως, αγαπητέ φίλε που με ρωτάς, είναι, αν μπορούμε ως δήμος, ως τοπική κοινωνία και ως κράτος, να παίξουμε κι εμείς σ’αυτό το παιχνίδι, για να κερδίσουμε προς όφελός μας τα περισσότερα και όσο γίνεται πιο εγγυημένα οφέλη, είτε μέσω Φόρμουλα 1 είτε μέσω άλλων προτάσεων. Γκέγκε;

  • Ως προς τις νομοθετικές ρυθμίσεις, πιστεύω πως αν μελετήσουμε το θέμα, αν είναι πολύ ισχυρή μέσα μας η πεποίθηση για την τήρηση των νόμιμων διαδικασιών και αν έχουμε μαζί μας ένα ισχυρό κίνημα υπέρ της δικής μας Ανάπλασης, τότε, ίσως, καταφέρουμε να γίνουν όλα όπως πρέπει, από πλευράς νομιμότητας εννοώ. Η οποία νομιμότητα περνάει και μέσα από τον Ο.Ρ.Σ.Α

Αν πατήσετε εδώ,  μπορείτε να βρείτε όλο το νέο Ρυθμιστικό Σχέδιο Αττικής 2021, που έχει εγκρίνει ο ΟΡΣΑ. Μέσα σ’αυτό το σχέδιο, υπάρχει και η παρακάτω παράγραφος που αναφέρεται στην περιοχή της Ανάπλασης και που είναι δύσκολο να χωρέσει σ’αυτήν η Φόρμουλα 1.  

4.8.8. Παρέμβαση πολεοδομικής αναβάθμισης στη λιμενοβιομηχανική ζώνη Δραπετσώνας – Κερατσινίου

 Η περιοχή της λιμενοβιομηχανικής ζώνης Δραπετσώνας – Κερατσινίου,στον ευρύτερο χώρο των πρώην βιομηχανικών εγκαταστάσεων Λιπασμάτων, τσιμεντοβιομηχανίας και μεταφόρτωσης ορυκτών υλών, λόγω της κρίσιμης θέσης της στον παράκτιο χώρο του δυτικού Λεκανοπεδίου, σε άμεση γειτνίαση με τον επιβατικό και εμπορικό Λιμένα Πειραιά – Ικονίου, προσφέρεται για οργανωμένη πολεοδομική ανάπτυξη, σύμφωνα με τις ακόλουθες κατευθύνσεις:

» Δημιουργία ενός πόλου υπερτοπικής εμβέλειας με χρήσεις υπηρεσιών, μεταποίησης, πολιτισμού, εκπαίδευσης, αναψυχής, τουρισμού και κατοικίας. Έμφαση αποδίδεται στην ενίσχυση χρήσεων άμεσα συνδεδεμένων με τις λιμενικές δραστηριότητες.

» Εξασφάλιση σημαντικών αδόμητων χώρων στην κατεύθυνση αποκατάστασης της συνέχειας μεταξύ γειτονικής ενδοχώρας και Θαλασσίου μετώπου, με τη δημιουργία δικτύου κοινόχρηστων χώρων και εκτεταμένου Πάρκου Κοινόχρηστου Πρασίνου, που θα προκύψει με την εφαρμογή των κατάλληλων εργαλείων πολιτικής γης. Προστασία και ανάδειξη των μνημείων βιομηχανικής αρχαιολογίας με επανάχρησή τους με συμβατές δραστηριότητες.

» Οργανωμένη πολεοδομική ανάπτυξη περιορισμένης πυκνότητα και χαμηλού μέσου ΣΔ, με ενσωμάτωση εφαρμογών βιοκλιματικού σχεδιασμού στα κτίρια και το δημόσιο χώρο, που θα εγγυάται την αναβάθμιση του φυσικού και αστικού περιβάλλοντος.

» Εξασφάλιση αποτελεσματικής προσπέλασης με Μέσα Σταθερής Τροχιάς και σε συνέχεια με την εξυπηρέτηση της λιμενικής ζώνης.

 

Κάνω μια πρόβλεψη. Με όσα διάβασα και με αυτά που άκουσα και συζήτησα και έχοντας νοιώσει στο πετσί μου  πολλά  χρόνια την αρρώστια της ελληνικής περίπτωσης: προβλέπω πως δε θα κερδίσουμε τη Φόρμουλα 1. Δεν το λέω αυτό, επειδή κλίνω στο να είμαι αντίθετος στο πακέτο του κ.Παπαθεοδώρου. Το λέω, για τον απλούστατο λόγο, πως ο έμπειρος Άγγλος, προφανώς, θα έχει ενημερωθεί ότι, εδώ, η πολιτική κατάσταση, που είναι ρευστή, κάνει αχτύπητο δίδυμο – ως προς την αποφυγή επενδύσεων - με την ασυναρτησία, την ανικανότητα και τη διαφθορά της κρατικής γραφειοκρατίας. Και από την άλλη, αυτός ο παμπόνηρος Άγγλος θα έχει καταλάβει πως είναι και ψυχοφθόρο και ζημιογόνο, για τα συμφέροντα που προωθεί, να προσπαθεί να βρει άκρη με τους εμπλεκόμενους ιδιοκτήτες. Χώρια που πιθανόν να πρέπει να αντιμετωπίσει και πιθανές αντιδράσεις από τη μεριά των ευαισθητοποιημένων πολιτών της κατηγορίας του "όλα ή τίποτα". Θα προτιμήσει τα σίγουρα της Ρωσίας ή της Ν. Αφρικής ή κάποιας χώρας της Ν. Αμερικής. Η μόνη περίπτωση να αρχίσει να σκέφτεται την παραχώρηση των δικαιωμάτων εκμετάλλευσης της Φόρμουλα 1 στη Δραπετσώνα σε ιδιωτικά χέρια, είναι αν τα Γερμανικά κεφάλαια εκτιμήσουν πως τους συμφέρει να επενδύσουν στη Φόρμουλα 1 στη Δραπετσώνα και αποφασίσουν να μπουν σοβαρά στο παιχνίδι αυτό.

           Η μικρή μου πείρα μου λέει ότι, για το θέμα αυτό, πρέπει να δημιουργήσουμε ένα ισχυρό και συνειδητοποιημένο κίνημα μέσα στον κόσμο, αν θέλουμε κάτι να κερδίσουμε από αυτήν την ιστορία της Ανάπλασης. Είναι πολύ σημαντικό, λοιπόν, να ξεκινήσει από τώρα ένα άνοιγμα στους πολίτες από τη μεριά της Δημ. Αρχής. Ένα άνοιγμα ειλικρινές και δημοκρατικών προδιαγραφών, για να πειστούν να μαζευτούν και να αρχίσουν να συζητάνε και να παίρνουν αποφάσεις. Ποιοι; Οι καλοπροαίρετοι ενδιαφερόμενοι, αυτοί που είναι αποφασισμένοι να εργαστούν σκληρά, για  να εφεύρουν τους τρόπους για το πώς θα χειριστούν και θα προωθήσουν αυτό το πολύ δύσκολο θέμα. Για να οργανωθεί και να λειτουργήσει ικανοποιητικά και για να μπορεί να επηρεάσει καταστάσεις η επιτροπή αυτή, θα πρέπει η Δημ. Αρχή να προσπαθήσει να κάνει μία υπέρβαση του εαυτού της. Πράγμα που της το εύχομαι.       


*Επειδή η υπόθεση της Φόρμουλα 1, τουλάχιστον στο δικό μου μυαλό, έχει κάποιες ομοιότητες, τηρουμένων φυσικά των αναλογιών, με τον τρόπο που εγώ διάβασα τους Ολυμπιακούς αγώνες της Αθήνας, θα κάνω μια αναφορά σ’αυτούς, με όλο το δικαίωμα που μου δίνει το γεγονός πως, όλη εκείνη την περίοδο, ήμουνα εναντίον της διοργάνωσής τους από τη χώρα μας. Και αυτό όχι για της δικαίωσης το στεφάνι – ποσώς με ενδιαφέρει - αλλά για να συζητήσουμε και να καταλάβουμε το πώς επιτρέψαμε να δημιουργηθούν, τότε, εκείνες οι  μαύρες τρύπες που τώρα μας καταβροχθίζουν. Tο σημαντικό δεν είναι η γνώση που θα αποκομίσουμε. Είναι η αυτογνωσία που ίσως  μας βοηθήσει στην προσπάθεια να μην επαναλάβουμε τα ίδια λάθη.

Το βασικό επιχείρημα που είχα τότε ήταν ότι, στην εποχή μας, αυτοί οι αγώνες έχουν πια τέτοια τεράστια έξοδα – φανερά και κρυφά – που και κράτη με ισχυρές οικονομίες  και θεσμικές κοινωνίες δύσκολα τα βγάζουν πέρα. Το πράγμα μιλάει σχεδόν από μόνο του, αν ρίξουμε μια ματιά στον κατάλογο των 20 τελευταίων χρόνων με τις πόλεις  που τους ανέλαβαν και θα τους αναλάβουν. Έχουμε λοιπόν και λέμε: Βαρκελώνη (Ισπανία), Ατλάντα (Η.Π.Α), Σίδνεϋ (Αυστραλία), Αθήνα ( Ελλάδα), Πεκίνο ( Κίνα), Λονδίνο 2012 (Αγγλία), Ρίο Ντε Τζανέιρο 2016 (Βραζιλία). Ένας λαλίστατος κατάλογος, όπου ξεχωρίζουμε σα τη μύγα μες το γάλα, και που μόνο αυτός αρκούσε για να μας αποτρέψει. Το άλλο που έγειρε μέσα μου αποφασιστικά  την πλάστιγγα υπέρ του ΟΧΙ, ήταν η αρνητική άποψη που είχα – και έχω - για όλο σχεδόν το πολιτικό προσωπικό της χώρας μας. Στα χαμηλόβαθμα στελέχη του, που αντιμετώπιζα και αντιμετωπίζω στην καθημερινότητά μου, η άποψη αυτή ενισχύεται ακόμα πιο πολύ. Αυτό που εισπράττω μονίμως είναι μια υπερφίαλη ομάδα με μια ανικανότητα να προνοήσει, να επιλέξει και να οργανώσει οτιδήποτε, καλά, σωστά, στην ώρα του και με κόστος λογικό. Τα κύρια χαρακτηριστικά αυτής της ομάδας και των στρωμάτων που την προωθούν και την υποστηρίζουν είναι μια ανεπάρκεια βαθύτατη στο να αντιμετωπίζουν προβλήματα και μια οξύτατη ιδιοτέλεια, που τους κάνει περισσότερο να μοιάζουν με μαφιόζους παρά με εκλεγμένους αντιπρόσωπους που λογοδοτούν στο λαό ή άξια διευθυντικά στελέχη που υποστηρίζουν αποτελεσματικά το δημόσιο συμφέρον. Αυτοί οι συμπατριώτες μας, λοιπόν, κατάφεραν να κάνουν τους πολύ καλά οργανωμένους Ολυμπιακούς αγώνες της Αθήνας να γίνουν η αρχή της ελεύθερης πτώσης μας. Διαδικασίες, σχεδιασμοί και περιβαλλοντικά μέτρα υπέρ του κοινωνικού συνόλου δεν τηρήθηκαν. Η αυθαιρεσία κτύπησε κόκκινο, ο δημοκρατικός τρόπος λήψης των αποφάσεων θεωρήθηκε πολυτέλεια και τις σπατάλες θα τις ζήλευαν και οι πιο παρακμιακοί αυτοκράτορες. Ήταν η χρυσή εξαετία για τα λαμόγια, τους μιζαδόρους και τους πλιατσικολόγους. Και το κερασάκι: Η Αθήνα 2004, είναι η μόνη διοργανώτρια πόλη που ακόμα δεν έχει κάνει οικονομικό απολογισμό για τους αγώνες της. Γνωστοί μου και παιδιά φίλων μου, που συμμετείχαν ως εθελοντές σ’εκείνους τους αγώνες και σήμερα έχουν υποψιαστεί το τι συνέβη τότε αλλά και μετά, κουβαλούν όλα αυτά τα χρόνια μια πίκρα. Και για ποιο λόγο δώσαμε γη και ύδωρ στα διεθνή λόμπι για  να τους πάρουμε; Για μια ιδεοληψία και για τη γκλαμουριά του πράγματος. Αυτά τα δύο στοιχεία άγγιξαν τον πολύ κόσμο. Είναι δύο στοιχεία που πάντα τον αλώνουν. Συν, φυσικά, τα προσδοκώμενα μεγάλα κέρδη, που την εποχή εκείνη προέκυψαν από την μεγάλη αύξηση των τουριστών. Αλλά αυτό το τελευταίο είναι από αρχαιοτάτων χρόνων, θεμιτός στόχος, ε;   

 

Τελευταία τροποποίηση στις Τετάρτη, 03 Απριλίου 2013 08:38

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: