ΔΥΟ ΑΡΘΡΑΚΙΑ ΚΕΡΑΚΙΑ

 Όσοι παρακολουθούν την ιστοσελίδα μας κάπως συστηματικά, θα έχουν προσέξει πως δεν αναρτούμε άρθρα με οικονομικό περιεχόμενο. Αυτό δεν το κάνουμε, γιατί είμαστε υπεράνω της κρίσης που περνάει η πατρίδα μας. Την κρίση αυτή, που τις πιο άμεσες και απεχθείς συνέπειες τις βιώνουμε στο οικονομικό πεδίο:  μειώσεις μισθών και συντάξεων, συνεχώς αυξανόμενη ανεργία, υποχρηματοδότηση βασικών τομέων της κοινωνικής πλευράς του κράτους, διαρκής ύφεση κ.α., τα σκάγια, δηλαδή, που προφανώς μας παίρνουν κι εμάς. Οι αιτίες που τροφοδοτούν τα αποθέματα της οργής μας μοιάζουν να είναι ατελείωτες. Αλλά και το γνωστό, από άλλες πιο προσωπικές καταστάσεις, αίσθημα του πνιγμού, κοντεύει να γίνει μόνιμο.

Όποτε καταφέρνουμε να ξεφύγουμε από αυτά τα δυσάρεστα συναισθήματα και προσπαθούμε να κάνουμε μια κουβέντα της προκοπής, γρήγορα καταλαβαίνουμε πως οδηγούμαστε σε ένα αδιέξοδο. Φτάνουμε σε ένα σημείο, λοιπόν, που η μία σκέψη, το ένα σχέδιο, η μία πρόταση από αυτές που κυκλοφορούν στην πιάτσα, στα κανάλια, στις εφημερίδες και στα βιβλία, μοιάζει - όταν συναντηθεί απέναντι με την άλλη - τόσο χλωμή όσο και η αντίθετή της. Εμένα, τουλάχιστον αυτά τα δύο χρόνια, δεν κατάφερε κάποια από όλες αυτές τις ολικές λύσεις να με πείσει τόσο, ώστε να αρχίσω να επιχειρηματολογώ υπέρ της, να αγωνίζομαι γι’αυτήν μαζί με όλους όσους την υποστηρίζουν. Δυστυχώς, ανήκω σ'εκείνη τη φυλή που ακόμα νοιώθει μπερδεμένη.

Στο βάθος, όμως, υπάρχει ένας μικρούλης κήπος. Όπως όλοι, έτσι κι εγώ νομίζω πως τριγυρίζουν μέσα μου κάποια αερικά/ροπές, που δεν είναι αποτελέσματα συνειδητών επιλογών και αποφάσεων. Είναι όλα αυτά τα σπαράγματα, που μας χαρακτηρίζουν και που ενσωματώνονται σιγά σιγά στο υπέδαφος της προσωπικότητάς μας. Κουμπώνουν με τις βαθύτερες ενορμήσεις μας και παίζουν καθοριστικό ρόλο στις αποφάσεις μας. Τα όποια επιχειρήματά μας, συνήθως, έπονται αυτών των αερικών.

Για το συγκεκριμένο θέμα, η επιλογή της Ευρώπης είναι, λοιπόν, περισσότερο αποτέλεσμα μίας βαθύτερης ροπής, που νοιώθω να με ξεπερνάει. Ακόμα και αν σ’αυτήν έχουν το πάνω χέρι οι καθόλου συμπαθείς, σε μένα, Νεοφιλελεύθερες δυνάμεις. Θεωρώ, πάντως, πως σε ένα κόσμο, όπου κυριαρχούν τα μεγάλα μπλογκ των Η.Π.Α, της Ευρώπης, της Ρωσίας, των Αραβικών χωρών, της πέρα και της Άπω Ανατολής και της Λ.Αμερικής, μια χώρα, με τα δικά μας χάλια και το άθλιο πολιτικό προσωπικό, δε θα μπορέσει να ξεφύγει μόνη της από τη δίνη στην οποία έχει πέσει. 

Το δεύτερο στοιχείο από αυτά που δεν είναι του χεριού μου, είναι η επιλογή της Δημοκρατίας -  ακόμα και αν έχει κάψει τα λάδια της, όπως τώρα - για το χειρισμό ως και της καταστροφής μας. Ούτε έκτακτα μέτρα ούτε χαρισματικοί σωτήρες ούτε τα πουλέν (poulins) των Μ.Μ.Ε. Θεωρώ τη Δημοκρατία ως το σύστημα εκείνο που θα μας βοηθήσει, ώστε όλοι να έχουμε την ευκαιρία για να αναλάβουμε την ευθύνη της όποιας σωτηρίας μας.

Και το τρίτο, είναι πως δε μου βγαίνει καμία χαρά, όταν καταρρέει ένα σύστημα – και τα στρώματα που το εξέφραζαν - ακόμα και αν επαληθεύονται οι απόψεις μου για το σύστημα αυτό. Μια στενοχώρια μόνο με πιάνει, για όλους εμάς που θα πληρώσουμε ακριβά την πτώση. Και η χαρά στάζει μόνο, όταν ανοίγουμε πόρτες και παράθυρα, για να δεξιωθούμε στις καρδιές μας τους ομοιοπαθείς. Αλλά κι όταν μια προτροπή - που λες κι έρχεται από την εποχή των σπηλαίων - μας ψιθυρίζει  "στάσου πλάι μου, πάμε μαζί, δικέ μου" ή για τους πιο κοντινούς μας, " να βρισκόμαστε συχνά δικέ μου, να τα λέμε από κοντά".

Σήμερα διάβασα δύο "στάσου πλάι μου" άρθρα. Το ένα είναι του κ.Γιάνη Βαρουφάκη, καθηγητή Οικονομίας στο Πανεπιστήμιο των Αθηνών και με τίτλο « Η τελευταία ευκαιρία»*Το άλλο είναι του καθηγητή Πολιτικής Οικονομίας και αντιπρύτανη του Πανεπιστημίου της Κρήτης, κ .Γ. Σταθάκη, με τον τίτλο : «Από το τρίτο στο τέταρτο μνημόνιο»**. Το καλό που είχαν, για μένα, αυτά τα δύο άρθρα ήταν ότι έριξαν λίγο φως σε κάποιες πτυχές του οικονομικού μας προβλήματος, με ένα τρόπο απλό και κατανοητό. Τουλάχιστον εγώ τα βρήκα προσπελάσιμα και μου φάνηκαν ότι μπορεί να είναι ο πρώτος οβολός που επιλέγει η Σταγόνα από μια τράπεζα γνώσεων περί των οικονομικών θεμάτων. Γνώσεις από εκείνες που ίσως μας βοηθήσουν, ώστε οι όποιες απόπειρες συζήτησης και οι όποιες αποφάσεις μας να είναι οι καλύτερες δυνατές. 

Θα ήθελα να γινόμουν αποδέκτης άρθρων που να είναι «γέφυρες», μπάσταρδες, δηλαδή, συνθέσεις αντίθετων απόψεων, προσεγγίσεων πολύρριζων, άρθρα που θα μου μεταδίδανε μια ελπίδα διαλόγου και διεξόδου. Που να ξεφεύγουν από τις τετριμμένες και πάγιες αναλύσεις και απαντήσεις, αλλά να διχτυώνονται με ένα όσο γίνεται πλατύτερο φάσμα δυνάμεων. Να εμπνέονται, δηλαδή, από τις εν δυνάμει δημιουργικές δυνάμεις αυτού του κόσμου, από εκείνες τις εμβληματικές στάσεις που δίνουν στη ζωή, γιατί πολύ την αγαπούν. Ίσως, στην ακραία κατάσταση που βρισκόμαστε τώρα, να μην είναι δυνατόν να διαμορφωθούν τέτοιες λύσεις, να μην είναι δυνατόν να γραφτούν τέτοια άρθρα/βιβλία/προγράμματα που να τις ιχνογραφούν. Μιλάω, κατά προτεραιότητα, για λύσεις εφικτές, για προτάσεις υπέρ μας, υπέρ των ανθρώπων μας, αλλά και υπέρ των αδύναμων στρωμάτων της πατρίδας μας. Όσοι θεωρούν πως η ανάγνωση άρθρων αυτήν την εποχή δε χαραμίζει το χρόνο τους και έχουν τη διάθεση να την κάνουν, τα δύο αυτά άρθρα, που αυτήν τη βροχερή Κυριακή με κέρδισαν, είναι εδώ και είναι καλά.


* "Η τελευταία ευκαιρία". Διαβάστε εδώ το άρθρο "Η τελευταία ευκαιρία"

 ** "Από το τρίτο στο τέταρτο μνημόνιο|Και εδώ το "Από το τρίτο στο τέταρτο μνημόνιο"

Τελευταία τροποποίηση στις Παρασκευή, 26 Απριλίου 2013 11:37