Γκρέμισταα, γκρέμισταα, όλα πια...

Ή, για τους λάτρεις του Μάρκες, «Το χρονικό ενός προαναγγελθέντος θανάτου»

Στις 15 και στις 16 Δεκεμβρίου γύριζα με τη φωτογραφική μου στους δρόμους του Δήμου Κερατσινίου - Δραπετσώνας. Πήγαινα να φωτογραφίσω διάφορα κτίρια, μέρη και οικόπεδα που ανήκουν στο Δήμο, σε οργανισμούς ή σε ιδιώτες. Διάφορα σημεία για τα οποία έχουν γίνει κατά καιρούς, προτάσεις, από κόμματα, παρατάξεις κινήσεις και συλλόγους για επεμβάσεις και έργα  εκ μέρους του Δήμου.

Παρεμβάσεις λοιπόν, και έργα τέτοια, με στόχο να ανεβάσουν τη στάθμη της ποιότητας του περιβάλλοντος και της ζωής όλων όσων κατοικούμε εδώ.

  • Σκοπός αυτής της φωτογράφισης ήταν να χρησιμοποιηθούν οι φωτό σε ένα αφιέρωμα που θα κάνουμε στην ιστοσελίδα μας.
  • Η αλήθεια είναι ότι αργεί αυτό το αφιέρωμα, αλλά για λόγους ανεξάρτητους από τη θέλησή μας.
  • Χρειαζόμασταν για αρχή κάποιες στοιχειώδεις πληροφορίες, οι οποίες, σα λεζάντες,  θα συνόδευαν τις φωτογραφίες. Οι δύο όμως κυρίες που μας τις υποσχέθηκαν, αν και δεν ήταν υποχρεωμένες  – η μία Αντιδήμαρχος  και η άλλη υπάλληλος του Δήμου – δεν κατάφεραν να κρατήσουν την υπόσχεση που μας έδωσαν.
  • Από τις 15 Δεκεμβρίου μέχρι τις 15 Φεβρουαρίου στάθηκε αδύνατον να τηρήσουν το λόγο τους. Ιδιαίτερα αυτήν την εποχή, που θεωρώ ως την πιο συνεπή αντιμνημονιακή στάση, την υποστήριξη της ανθρώπινης υπόστασης, της θερμότητας των σχέσεων και το σεβασμό του οποιουδήποτε άλλου, με στεναχώρησε η στάση τους. Δεν βρίσκω λόγους να τις συγχωρήσω. Κρίμα, γιατί και οι δύο μου ήταν συμπαθείς.
  • Ένα από τα κτίρια που φωτογράφισα είναι το υποψήφιο αναψυκτήριο του Γρηγόρη.
  • Αυτό βρίσκεται στην άκρη της Δραπετσώνας, πίσω από το κλειστό γυμναστήριο, και θεωρείται «φιλέτο». Από το παλιό μαγαζί του Γρηγόρη, τουλάχιστον τρεις γενιές Δραπετσωνιτών έχουν όμορφες αναμνήσεις.
  • Εκεί παρατήρησα πως η πόρτα του καινούριου κτιρίου - κατασκευάστηκε τα τελευταία χρόνια, επί Δημαρχίας Χρυσού - ήταν ανοικτή. Όποιος ήθελε έμπαινε μέσα.
  • Στην επιστροφή, πέρασα από το Δημαρχείο Δραπετσώνας το ανέφερα στην κα Δατσέρη και μαζί πήγαμε και το αναφέραμε στον κ. Κουλούκη και στον κ. Ασημακόπουλο, αμφότεροι εκλεγμένα μέλη της Διοίκησης. «Θα το φροντίσουμε όσο γίνεται γρηγορότερα», ήταν η απάντησή τους.
  • Στις 10 Ιανουαρίου, ο φίλος και συνεργάτης μας κ. Τρύφων Μπεκετιάδης μας έστειλε το άρθρο «Σκοτοβομβίδα στου Γρηγόρη».
  • Στο άρθρο αυτό, ο κ. Μπεκετιάδης - παλιός θαμώνας του Γρηγόρη - μας μετέφερε το μικρό σοκ που έπαθε, όταν πέρασε από του Γρηγόρη, μπήκε μέσα και είδε ότι το εσωτερικό του είχε υποστεί μικρές καταστροφές.
  • Στις 15 Ιανουαρίου, ξαναπέρασα από το Δημαρχείο και μίλησα με υπαλλήλους, που ήταν ενήμεροι της καταστροφής - τους είχαν ειδοποιήσει κάτοικοι της περιοχής – μίλησα επίσης με ανθρώπους της Διοίκησης, αλλά και με μέλη του Κοινοτικού Συμβουλίου Δραπετσώνας, και ανέφερα όσα είχα πληροφορηθεί. Η απάντησή τους ήταν ίδια με εκείνη της πρώτης φοράς.
  • Ανήμερα του Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου ( 25/1), έκανα, τιμής ένεκεν, μια βόλτα από του Γρηγόρη και διαπίστωσα ότι τα πράγματα είχαν χειροτερέψει. Οι καταστροφές  που είχαν προξενήσει οι Βάνδαλοι ήταν μεγαλύτερες. Ίσως είχαν κτυπήσει Βάνδαλοι που ανήκαν σε «πιο χάι» κατηγορία.
  • Στις 27 Ιανουαρίου, δημοσίευσα ένα άρθρο για το μικρό σοκ που έπαθα κι εγώ. Το άρθρο είχε τίτλο: «Ο Τσακ Νόρις είναι ο μόνος που…», το οποίο βρίσκεται, και μπορείτε να το διαβάσετε, πηγαίνοντας στο γενικό θέμα: «Δημοτικά νέα και γυμνάσια» και στο υποθέμα: «Σχολιασμός Δημοτών».
  • Στις 13 Φεβρουαρίου, πληροφορήθηκα ότι τις προηγούμενες μέρες κάποιοι της φυλής των Βανδάλων κτύπησαν και το «Πολιτιστικό Κέντρο Δραπετσώνας», που βρίσκεται στις οδούς 25ης Μαρτίου και Δομ. Θεοτοκόπουλου. Οι Βάνδαλοι μπήκαν μέσα στο κτίριο αυτό και το έκαναν «θερινό». Ως και το πιάνο έσπασαν. Σε αυτό το κτίριο φυλάσσεται και μέρος, ή όλο, το αρχείο των Λιπασμάτων. Το πήραν; Το κατέστρεψαν; Ποιος θα μας ενημερώσει;
  • Πέρασα από εκεί, μια και μένω κοντά, αλλά δε μπόρεσα να μπω μέσα. Υπήρχε ένα λουκέτο στην πόρτα, που μου φάνηκε καινούριο.
  • Σήμερα (15/2), ξαναπέρασα από του Γρηγόρη. Βόλτα έκανα, αλλά είχα και μια νοσηρή περιέργεια. Τι να σας πω; Έλλειπαν πόρτες, παράθυρα, αλουμίνια...Έφυγα σφαίρα γιατί φοβήθηκα ότι πάνω στη φούρια τους, θα σήκωναν και μένα και το μηχανάκι μου.
  • Μετά πήγα στον κ. Λάλο Κανέλο. Πληρώνεται για να συμπαραστέκεται στους Δημότες και στον Δημότη, που έχουν πρόβλημα με τη Διοίκηση. Παρούσα ήταν και η Δημοτική Σύμβουλος  κα Μόσχου. Δεν γνώριζαν τίποτα, για κανένα από τα δύο «φονικά». Τους ενημέρωσα και ρώτησα τον κ. Λάλο αν ο Δήμος, σε περιπτώσεις σαν κι αυτές - Γρηγόρη και Πολιτιστικό Κέντρο - ενεργεί «από μόνος του» και κάνει μηνύσεις κατά αγνώστων. Μου είπε πως αυτό προβλέπεται, αλλά στη περίπτωση του Γρηγόρη δεν έχει γίνει κάτι τέτοιο, γιατί κανείς δεν τον πληροφόρησε. Μου υποσχέθηκε πως θα ενημερώσει τον αρμόδιο Αντιδήμαρχο και ότι θα φροντίσει να γίνουν οι κατάλληλες ενέργειες. Τώρα ησύχασα. Θα ξαναπεράσω.
  • Σε όποιον νομίζει πως το πολιτικό προσωπικό που κινείται στο χώρο της Τοπικής Αυτοδιοίκησης  , είναι διαφορετικής αντίληψης και νοοτροπίας από το ευρύτερο πολιτικό προσωπικό της πατρίδας μας - στην πλειονότητά του φυσικά, μια και παντού και πάντα υπάρχουν εξαιρέσεις -  αυτό που τα έχει διαλύσει όλα και μας έχει τινάξει στον αέρα, ένα μόνο έχω να πω: «κούνια που τον κούναγε».  
  • Και οι «πάνω» και οι «εδώ» στην ίδια ομάδα ανήκουν, που δεν έχει να κάνει με την κομματική τους ένταξης, αφού διασχίζουν οριζόντια και πλειοψηφικά όλα τα κόμματα. Είναι άνθρωποι που ούτε θέλουν ούτε μπορούν να κάνουν οτιδήποτε για να υποστηρίξουν το δημόσιο συμφέρον και το κοινό καλό, αν πρωτίστως δεν έχουν κάτι να κερδίσουν. Αλλά ακόμα και τότε δεν είναι σίγουρο ότι το οποιοδήποτε έργο ή εκδήλωση, θα το φέρουν εις πέρας σωστά, ωραία, όπως πρέπει και με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Μιλάμε γι’αυτούς που επί δεκαετίες είχαν βρει – και εξακολουθούν να βρίσκουν - χίλιους τρόπους να «αρμέγουν τη δημόσια αγελάδα», δηλαδή, εμάς. Τρόπους που εμείς ούτε στα πιο διεστραμμένα όνειρά μας δεν μπορούμε να φανταστούμε. Μιλάω γι’αυτούς που από καθόλου έως ελάχιστα τους αγγίζει η σημερινή λαίλαπα. Όχι μόνο γιατί κατάφεραν και έχουν γεμάτες τις αποθήκες τους, αλλά και γιατί τα απανωτά μνημόνια αυτούς τους χαϊδεύουν.
  • Το λάθος που διέπραξα ήταν ότι δεν έκανα από την αρχή γραπτές αναφορές, με αριθμό πρωτοκόλλου κ.λπ. Ίσως φοβόντουσαν μια γραπτή καταγγελία, αν και αυτό, χλωμό το βλέπω. Εν πάση περιπτώσει θα φροντίσουμε να μάθουμε περισσότερα για το πως θα υπερασπιζόμαστε νόμιμα κάποια πράγματα που έχουν να κάνουν με την Τοπική Αυτοδιοίκηση.
  • Τα έξοδα για την κατασκευή αυτών των δύο κτιρίων επιβάρυναν όλους εμάς. Τα έξοδα για την επιδιόρθωσή τους, επιμένω, πως πρέπει να κρατηθούν από τους μισθούς των πολιτικά υπεύθυνων και όχι να τα πληρώσουμε όλοι εμείς. Το Λαϊκό Δικαστήριο αυτήν την απόφαση θα έβγαζε. Είμαι απολύτως σίγουρος.
  • Επίσης, είμαι σχεδόν σίγουρος πια, πως οι αληθινοί Βάνδαλοι κυκλοφορούν μεταμφιεσμένοι μέσα σε γραφεία και διαδρόμους και φλυαρούν ακατάπαυστα περί ανέμων και υδάτων. Αλλά κι ακόμα, όταν στ'αλήθεια θέλουν να προσφέρουν έργο, δε το μπορούν για εκείνες τις περιπτώσεις που ξεφεύγουν από την πεπετημένη των προγραμμάτων και χρειάζεται πνεύμα πρωτοβουλίας, σύνθεσης και επινοητικότητας. Τα χαρακτηριστικά αυτά, για να απογειώνονται και να αφήνουν τη σφραγίδα τους στην τρέχουσα πραγματικότητα, θα πρέπει να είναι αγκαλιασμένα με στάσεις ζωής όπου είναι παρούσες η θυσία για κάτι ανώτερο, π.χ για το δίκαιο ή την ελευθερία, και της ηθικής εκείνης που υπερασπίζεται αξίες ζωογόνες.
  • Αυτό που κάνουνε στου Γρηγόρη - και οι νόμιμοι και οι παράνομοι - είναι σε μικρογραφία, μία από εκείνες τις απεχθείς πράξεις που διέπρατταν εν ψυχρώ οι δικοί τους στην πατρίδα μας ή αλλιώτικα, εις βάρος μας.
  • Μονίμως πέρα βρέχει και με χίλιες δικαιολογίες, ανοησίες και στρουθοκαμιλισμούς, επιτρέπουμε να "μπαίνουν στην πόλη οι οχθροί". Και να ερημώνουν τις ζωές μας. 
  • Γαμώ την ατυχία μας.  

Τελευταία τροποποίηση στις Κυριακή, 07 Απριλίου 2013 04:15

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: