Το γεύμα της πλατείας

Τρεις κυρίες στήνουν τραπέζι και υποδέχονται όποιον τις προσεγγίσει!                                                 Έχουν πολύ καλούς σκοπούς  και ακόμα καλύτερες μαγειρικές ικανότητες.

Η κυρία Ρένα Χριστοδουλάτου, η κυρία Ζαχαρούλα Πακίτσα και η κυρία Ζωή Χαραμή φτιάχνουν σπιτικό φαγητό και το μοιράζουν στους ανθρώπους που έχουν ανάγκη!

Εδώ και 3 βδομάδες, περίπου, περνούν τα μεσημέρια τους, στο κιόσκι της πλατείας Κρήτης (Λεωφόρος Σαλαμίνος και Ρήγα Φερραίου γωνία), προσφέροντας χρόνο και διάθεση για τον συνάνθρωπο!

Δημοσιογράφος: Πότε ξεκινήσατε την ιδέα του να μαγειρεύετε και να μοιράζετε φαγητό;

Ρ. Χριστοδουλάτου: Καθόμουν μια μέρα στο σπίτι, είχα ανάψει και το τζάκι, κυριλέ, και, εκεί που καθόμουν, βλέπω στην τηλεόραση ότι, κάπου στην Κηφισιά, ένας κύριος έκανε φαΐ στο δρόμο και έλεγε ότι πεινάνε οι άνθρωποι. Έδειξε και κάτι παιδιά και στεναχωρήθηκα. Λέω, ρε παιδί μου, καθόμαστε στον καναπέ, αλλά από τον καναπέ δε χορταίνει κανείς. Τι κάνουμε; Καθόμαστε και λέμε κρίμα. Έτσι ξαμολήθηκα στη γειτονιά. Πήγα σε όλες τις κρεαταγορές, να ‘ναι καλά οι άνθρωποι, ο "Μπαλομένος", ο "Σταθμός", όλα τα μαγαζιά στην περιφέρεια, με βοήθησαν να ξεκινήσω. Μου έδωσαν κρέατα, τρόφιμα, ό,τι μπορούσε ο καθένας.

 Κάθισα, λοιπόν, το βράδυ, μαγείρεψα 2-3 φαγητά και, την άλλη μέρα, βγήκα στην πλατεία. Την πρώτη μέρα, είχε έρθει μια φίλη μου μαζί, κάπως με βοήθησε. Τότε, ήρθαν 4-5 άνθρωποι, διστακτικά, ρώταγαν τι και πώς, γιατί το κάνετε… Τη δεύτερη μέρα, λίγοι περισσότεροι, την τρίτη μέρα… Εν τω μεταξύ, εκείνες τις ημέρες που το έκανα, ήταν οι μέρες που έκανε το πιο πολύ κρύο. Λέω να το κάνω 2-3 μέρες, τουλάχιστον για τους ανθρώπους που μένουν στην πλατεία. Όσο πέρναγαν οι μέρες, έβλεπα ότι ο κόσμος ερχόταν όλο και πιο πολύ. Μετά, με παρακάλαγαν να μην σταματήσω. Ευτυχώς, γνώρισα και τη Χαρά, είχα και τη Ζωή που με σιγόνταραν.

 Τώρα, είμαστε στις 3 βδομάδες. Να σου πω ότι χαίρομαι; Δε χαίρομαι για την κατάσταση που επικρατεί. Μέχρι τώρα, ταΐζουμε 35-36 ανθρώπους, όχι άστεγους. Δεν ξέρω αν είναι καλό ή κακό αυτό που θα πω, αλλά ήταν το κίνητρό μου. Δε βγήκα μόνο για τους άστεγους, βγήκα για μας, για τους ανθρώπους που μένουμε σε ένα σπίτι, κλείνει η πόρτα τους, αλλά κανείς δεν ξέρει τι γίνεται, που πεινάμε χωρίς να φαίνεται. Αυτός ήταν ο σκοπός μου. Στο τραπέζι αυτό, όποιος έρχεται, θα φάει, είτε άστεγος είτε άπορος είτε συνταξιούχος, είτε έχει είτε δεν έχει. Δεν μπορώ να αρνηθώ σε κανέναν ένα πιάτο φαΐ.

Αλλά το έκανα για μας, για το γιο μου, που σκέφτεται να πάει την Ολλανδία, γιατί δεν έχει δουλειά, για το αγοράκι μιας φίλης, που την πήραν τηλέφωνο από το Γυμνάσιο και της είπαν να του φέρει κάτι να φάει γιατί λιποθύμησε από την πείνα, για ανθρώπους που έχουν τη ζωή τους, την αξιοπρέπειά τους καταπατημένες.

Δημοσιογράφος: Από το δήμο έχετε καμία βοήθεια;

Ρ. Χριστοδουλάτου: Ο δήμος, απ’ ό,τι ξέρω, το έχει μάθει. Όχι, απαξιούν μάλλον, αλλά εμένα δε με πειράζει. Υπάρχει ο κόσμος που συνεισφέρει με μια ντομάτα, ένα κριθαράκι. Ένα καρότο, άμα λείπει από τη φασολάδα, δε γίνεται φαγητό. Στον άλλο μπορεί να είναι άχρηστο, ενώ εμάς μας είναι χρήσιμο. Από το δήμο δεν πήγα να ζητήσω βοήθεια, για να δω την πρόθεσή τους.

Δημοσιογράφος: Γιατί δεν πήγατε;

Ρ. Χριστοδουλάτου: Τι να σου πω; Μάλλον, γιατί δε θέλω ν’ απογοητευτώ. Έχουν μάθει τι γίνεται, η πλατεία είναι δημοτική, θα μπορούσαν κάλλιστα να έχουν έρθει. Νομίζω, εξάλλου, ότι έχουν δικό τους συσσίτιο.

Δημοσιογράφος: Αν σας ζητούσε ο δήμος να αφήσετε την πλατεία και να πάτε εκεί να βοηθήσετε, θα πηγαίνατε;

Ρ. Χριστοδουλάτου: Όχι, όχι, όχι, δε θα το έκανα! Γιατί οι άνθρωποι, που έρχονται εδώ, ντρέπονται να πάνε στο δήμο και να ζητήσουν φαγητό για τα παιδιά τους.

Δημοσιογράφος: Σας έχουν πει γιατί ντρέπονται;

Ρ. Χριστοδουλάτου: Ντρέπονται, γιατί θεωρούν ότι αυτή είναι η κατάντια τους. Τουλάχιστον αυτοί που έρχονται εδώ. Βέβαια, αν το κάνει ο δήμος, που σίγουρα κάνει κάτι, είναι καλό.

Δημοσιογράφος: Μου είπατε ότι έρχονται περίπου 35 άτομα κάθε μέρα. Εσείς μέχρι πόσα άτομα θα μπορούσατε να σιτίζετε;

Ρ. Χριστοδουλάτου: Καμιά φορά δε φτάνει το φαγητό, καμιά φορά περισσεύει. Κάποιες φορές, έχουμε στριμωχτεί και δε φτάνει, γιατί ήρθαν λίγοι παραπάνω, κάθε μέρα έρχονται και καινούργια άτομα. Συνήθως, έχουμε τον τρόπο και τα βολεύουμε. Δηλαδή, αν έρθει κάποιος και έχει τελειώσει το φαγητό και έχουμε τρόφιμα από αυτά που μας φέρνουν, του τα δίνουμε και φτιάχνει κάτι στο σπίτι του. Αλλά είναι άσχημο να έρθουν και να μην έχει φαγητό.

 Δημοσιογράφος: Έρχονται άνθρωποι που μένουν στην πλατεία, άστεγοι, ξένοι;

Ρ. Χριστοδουλάτου: Έρχονται και ξένοι, αλλά συνήθως είναι άνθρωποι που δεν είναι άστεγοι, αλλά δεν έχουν να φάνε.

Δημοσιογράφος: Η εκκλησία ξέρει για εσάς; Σας βοηθά;

Ρ. Χριστοδουλάτου: Δεν ξέρω αν το έχει μάθει. Θα σου δώσω την ίδια απάντηση που σου είπα για το δήμο, δεν έχει έρθει κανείς! Γι’ αυτό που είμαι περήφανη είναι για τα μαγαζιά μας, για τους ανθρώπους της περιοχής μας, ακόμα και για το "Σκλαβενίτη". Είναι ένα μεγάλο κατάστημα, που μας στέλνει πολύ ψωμάκι, ενώ άλλοι τα πετάν στους κάδους. Και μια φίλη μου, που δουλεύει εκεί, μας έφερε χτες ψωμιά. Το ψωμί, όσο αστείο κι αν ακούγεται, είναι η βασική μας τροφή. Ας πούμε, για την εγγονή μου, με ένα κομμάτι ψωμί και τυρί είναι η καλύτερή της! Απέναντι, επίσης, είναι η Νατάσσα, που έχει τη χαρτεμπορική και μας δίνει μπολάκια, αλουμινόχαρτα… Ο κυρ Μιχάλης, απέναντι, θέλει, όταν βρέχει, να πηγαίνουμε στην πυλωτή του, μας φυλάει το τραπέζι, γιατί ένα βράδυ μας το είχαν κλέψει. Το έχουν δει με αγάπη!

Δημοσιογράφος: Τους αρέσει το φαΐ;

Ρ. Χριστοδουλάτου: Ναι, γιατί το μαγειρεύω όπως μαγειρεύω για μένα, τα παιδιά μου… Αν δεν το δοκιμάσω, δε φεύγει φαΐ για εδώ! Δεν παίρνουμε αποφάγια, δε δέχομαι από οπουδήποτε να φέρουν φαγητό, αν δεν ξέρω το άτομο. Κάποιος που τρώει εδώ, ξέρει τι τρώει. Ο κόσμος δεν είναι ζώα! Είναι άνθρωποι και δικαιούνται να φάνε αυτό που τρώμε εμείς! Διαφορετικά, δεν τους αγαπάς. Είμαι εδώ, γιατί τους αγαπώ και νοιάζομαι!

Δημοσιογράφος: Ακριβώς δίπλα υπάρχει ένα δημοτικό σχολείο. Έχουν έρθει παιδάκια να σας ζητήσουν φαΐ;

Ρ. Χριστοδουλάτου: Όχι. Υπάρχουν γονείς που έχουν οικονομική δυνατότητα και άλλοι που δεν έχουν. Όμως, το έχουν ρυθμίσει έτσι, που βοηθά ο ένας τον άλλο και αυτό είναι πολύ καλό για τα παιδιά. Εδώ έρχονται πιο μεγάλα παιδιά, που πέρασαν και το είδαν. Αυτή είναι η πληγή! Ερχόταν ένα παιδί γυμνασίου ή λυκείου και η οικογένειά του. Και μια γιαγιά, που έχει 2 παλικάρια, που τα μεγαλώνει μόνη της. Πέρασε μια μέρα ένα παλικαράκι και κοίταγε. Το είδα από μακριά, το φώναξα και ήρθε. Στην αρχή, νόμιζα ότι είχε έρθει για χαβαλέ, ξέρεις, να δει τι γίνεται στην πλατεία. Του λέω "θες να φας, να σου βάλω"; Λέει, "μια κουταλίτσα". Λέω, "θα το φας εδώ"; "Όχι", μου λέει, "θα το πάρω σπίτι". Του απαντάω, "άμα είναι να το πάρεις σπίτι, να σου βάλω ένα μπολ γεμάτο". Του το γεμίζω και το δίνω. Την άλλη μέρα, μου είπε πως ήταν πολύ ωραίο. Μετά ξανάρχεται. Μου λέει "περισσεύει"; Του λέω, "γιατί, υπάρχει πρόβλημα"; Το παιδί, 17 χρονών, κατέβασε τα μούτρα. Από εκείνη τη μέρα, έρχεται η γιαγιά και παίρνει φαγητό. Αυτά είναι τα τραγικά.

Τα μικρά την παλεύουν πιο καλά, γιατί δεν καταλαβαίνουν και πολλά. Και αλήθεια λέω, να έρχεται η γιαγιά!

Όντως, ήρθε μια κυρία μεγάλης ηλικίας, που πηγαίνει κάθε μέρα, όπως έμαθα. Έμοιαζε πραγματικά ευγνώμων σε αυτές τις γυναίκες. Ήταν πολύ εγκάρδια μαζί τους, σαν να ήταν δικοί της άνθρωποι και τις ευχαριστούσε για αυτά που τις προσέφεραν!

Δημοσιογράφος: Τι δυσκολίες αντιμετωπίζετε συνήθως;

Ρ. Χριστοδουλάτου: Δεν έχω αντιμετωπίσει καμία δυσκολία. Το μόνο που με πειράζει είναι ορισμένοι κακεντρεχείς, που έρχονται εδώ. Άλλος λέει την εξυπνάδα του, άλλος λέει "μη δίνεις σε αυτούς που έχουν, αφού ξέρεις ότι έχουν…".  Δε με ενδιαφέρει! Δε πάν να έχουν. Π.χ. είναι ένας συνταξιούχος, που έχει μια στέγη και μπορεί να πάρει τα φάρμακά του. Όταν μου λένε μη του δίνεις, είναι σαν να μου δίνουν μαχαιριά στην καρδιά! Δε με ενδιαφέρει, αν έχει ή δεν έχει! Για να έρθει εδώ, κάποιο λόγο θα έχει! Έχω τσακωθεί επανειλημμένως γι’ αυτό το λόγο. Μου λένε ο τάδε έχει σπίτι δικό του! Αλλά το τούβλο, άμα το βάλεις στην κατσαρόλα δε βγάζει ζουμί. Μπορεί να έχει ένα σπιτάκι, αλλά δεν έχει να φάει. Αυτό είναι το μόνο πρόβλημα. Και μερικοί που έρχονται και μου πουλάνε πνεύμα.

Δημοσιογράφος: Πριν μου είπατε ότι έχετε ένα γιο.

Ρ. Χριστοδουλάτου: Ναι, ένα γιο, 2 κόρες, μια εγγονή και περιμένω κι έναν εγγονό!

Δημοσιογράφος: Να τα χαίρεστε! Δεν φαίνεστε, όμως, μεγάλη!

Ρ. Χριστοδουλάτου: Πόσο με κάνεις;

Δημοσιογράφος: Μάξιμουμ 45.

Ρ. Χριστοδουλάτου: Πού μένεις να σου στείλω λουλούδια;! Είμαι λίγο πιο μεγάλη!

Δημοσιογράφος: Τι ελπίζετε για τα παιδιά και τα εγγόνια σας;

Ρ. Χριστοδουλάτου: Από τη φύση μου, είμαι αισιόδοξη. Πιστεύω ότι κάποια πράγματα θ’ αλλάξουν. Να σου πω και το άλλο; Αν δεν αλλάξουν, θα την κοπανήσουμε. Θα πάρω τα παιδάκια μου και τα εγγόνια μου και θα πάμε στο νησί, θα φυτεύουμε πατατούλες και κρεμμυδάκια και θα ζήσουμε εκεί. Είμαστε και λίγο προνομιούχοι, έχουμε τις ρίζες μας σε ένα τόπο. Αυτός είναι ο μπαμπάς μου (είπε δείχνοντάς μου έναν όρθιο κύριο). Στην αρχή με έβριζε.

Δημοσιογράφος: Γιατί;

Ρ. Χριστοδουλάτου: Του ήρθε ξαφνικό όλο αυτό. Ήρθε μια μέρα στην πλατεία, με είδε και μου είπε "τι κάνεις στην πλατεία, θα αρρωστήσεις, θα κρυώσεις, ποιος θα σε κοιτάξει άμα αρρωστήσεις";  Ξέρεις, τώρα, οι μπαμπάδες προσέχουν τα παιδιά τους! Είναι 86 χρονών, αλλά δεν παύω να είμαι το μικρό του. Όταν, όμως, έκατσε και είδε την κίνηση, μου είπε "εσύ γεννήθηκες έτσι, δε θ’ αλλάξεις ποτέ"!  Περνάμε ωραία στην πλατεία! Αφού σκέφτομαι να φέρω καμιά ψησταριά, να ψήσω κανένα κοψίδι, επειδή είναι Τσικνοπέμπτη αύριο, αλλά δε θα με αφήσουν.

Δημοσιογράφος: Γιατί;

Ρ. Χριστοδουλάτου: Μπορεί, λέει, να μην μας αφήσουν, αν το μάθουν. Έλεγα να το κάνω, γιατί ένα κρεοπωλείο θα μας δώσει μπριζόλες αύριο. Τότε να δεις! Κρασάκι, μπριζολίτσα…

Οι κυρίες Πακίτσα και Χαραμή μου είπαν ότι ήταν από την αρχή με την κυρία Χριστοδουλάτου σε αυτή την κίνηση. Έχουν και οι ίδιες οικογένειες, ενώ ζουν από κοντά τα αποτελέσματα της κρίσης. Δεν είναι ό,τι καλύτερο γι’ αυτές να βλέπουν νέα παιδιά να ζητούν ένα πιάτο φαΐ, γιατί θα έπρεπε να είχαν δουλειές και να ξεκινούν όμορφα τη ζωή τους. Είναι, όμως, όλες εκεί και έτοιμες να προσφέρουν!

Δέχονται με μεγάλη χαρά ό,τι τρόφιμα μπορεί να τους δώσει ο καθένας. Γι’ αυτό, όσοι θέλουν, μπορούν να επικοινωνήσουν με την κυρία Χριστοδουλάτου μέσω:

1)Email- renata8544@hotmail.com

2)ή μπορούν να την κάνουν add στο Facebook: rena christodoylatou

Τελευταία τροποποίηση στις Τετάρτη, 27 Μαρτίου 2013 19:53