Εννιά στους πέντε δρόμους

 Πάνω και κάτω από τη γέφυρα, στους δρόμους και στις πλατείες, στις ταβέρνες και στα καφενεία, στα θέατρα και στους κινηματογράφους, στις εκκλησίες και στις συναθροίσεις, μπερδεύονται άνθρωποι μιας υπόγειας ζωής.

Όταν βγάζουν το κεφάλι τους στην επιφάνεια ασφυκτιούν και νιώθουν τόσο μόνοι

 Όλοι αυτοί οι μοναχικοί άνθρωποι από πού έρχονται

 Όλοι αυτοί οι μοναχικοί άνθρωποι πού ανήκουν;

                                               Beatles

                     

Ο Τούρκος

Στην άκρη της γέφυρας, από τη μεριά του Πειραιά, θρονιάστηκε ξαφνικά και
 αναπάντεχα ο Τούρκος. Συντροφιά του ο σκύλος του και σύνεργά του μια μαγκούρα και ένα σουραύλι, που οι ήχοι του ζητούσαν κάτι λίγο από τον οβολό μας και κάτι περισσότερο από την αγάπη μας.
Θυμάμαι πως ήμασταν τσιγκούνηδες και στα δύο!
Φόβος και τρόμος στα παιδικά μας μάτια, ειδικά όταν νευρίαζε με όσους τον πείραζαν. Όπλο του η μαγκούρα του, που όποιον έβρισκε στην πορεία της τον έκοβε στα δύο! Φτυστός στις κινήσεις με τον τυφλό ακορντεονίστα του Άμακορντ! Τυφλός και ο ίδιος, φαλακρός, γεματούλης, με ρούχα πρόχειρα της ανάγκης. Ήταν για πολλά χρόνια το σήμα κατατεθέν της Γέφυρας, της Γέφυρας που ο  Μάρκος λέει στην αυτοβιογραφία του ότι ο Παπαϊωάννου  είχε πει ότι όποιος δεν την πέρασε δεν είναι ρεμπέτης. Της Γέφυρας που, σήμερα, όλοι εμείς οι κλανιάρηδες την περνάμε για πλάκα!


Ο Τρελοφώτης

Κάτω από τη Γέφυρα, οι γραμμές του τρένου χώριζαν τη Δραπετσώνα από τον Πειραιά. Υπήρχε κίνηση στις γραμμές, είτε από επιβατικές είτε από εμπορικές αμαξοστοιχίες, που έφθαναν μέχρι το λιμάνι περνώντας κάτω από τον γκρεμό για να ξεφορτώσουν τα εμπορεύματα που κουβαλούσαν, συνήθως στάρι ή καλαμπόκι. Κυρίαρχος των γραμμών ο Τρελοφώτης!
Σαλεμένος για τα καλά, δεν ζητούσε τίποτα, δεν ήθελε τίποτα. Δίπλα στα βαγόνια, γυφτόπουλα μάζευαν ό,τι ξεχείλιζε, ο Φώτης λες και ήταν μόνος του. Δεν έβλεπε τίποτα δεν άκουγε τίποτα. Αλαφιασμένος έτρεχε πάνω κάτω στις γραμμές φωνάζοντας και μονολογώντας, ώσπου μια μέρα τον πάτησε το τρένο! Πολύ πιο πριν ο Ρασούλης πει ότι οι μάγκες δεν υπάρχουν πια!


Ο Ιορδάνης

Σύρον το δοξάρι σ’. Α σκοτώνω σε!  Έλεγε ο Γιαγλής τύφλα στο μεθύσι και του κόλλαγε κατοστάρικα στο κούτελο, και ο Ιορδάνης έπαιζε τη λύρα ασταμάτητα. Ποιος; Ο Ιορδάνης!
Που μάγευε τη λύρα με τα δάκτυλά του. Που έπαιζε στη θαλαμηγό του Ωνάση, τη «Χριστίνα», ενώ η Μαρία Κάλλας τα έδινε όλα με τις άριές της. Που έπαιξε σχεδόν σε όλες τις συμφωνικές ορχήστρες της Σοβιετικής Ένωσης. Που στη Μετροπόλιταν Όπερα της Νέας Υόρκης αναγκάστηκαν να κάνουν όχι μόνο δεύτερη, αλλά και τρίτη συναυλία με τον Ιορδάνη σολίστ! Που η λύρα του κελάηδαγε στην ταβέρνα του Μωμότσου! Αυτός με τη διεθνή καριέρα, έπαιρνε τώρα χαρτούρα από τον Γιαγλή. Όχι ρε γαμώτο!
Την κοπάνησε τρισευτυχισμένος, πλήρης ημερών!


Ο Δανήλος

Στο προαύλιο του Αγίου Φανουρίου, πριν γίνει καμπαρέ και τσίρκο όπως είναι σήμερα, μια μορφή ξεχώριζε πριν, κατά και μετά τη λειτουργία.
Ο Δανήλος!
Σωματότυπος Ντάνι ντε Βίτο. Κοντούλης, χοντρούλης, με ένα χαζό αλλά
 χαριτωμένο χαμόγελο, πάντα πεντακάθαρος και φρεσκοξυρισμένος, ανοίξαμε και σας περιμένουμε, άπλωνε τον νταμπλά με τα κουλούρια του και πάλευε για το μεροκάματο. Από τις πιο γραφικές φιγούρες της νιότης μας. Στα τελευταία του, η δυσκινησία του ήταν τέτοια που του αφήναμε ένα τάλιρο μπροστά στα πόδια του για να το πάρει και παρά τις φιλότιμες και αγωνιώδεις προσπάθειές του δεν τα κατάφερνε.
Εμείς οι έξυπνοι κάναμε χάζι με την ανημποριά του. Τώρα ξεκουράζεται.

 

Ο Τόνυς Μπατανίκας

Μουσικός, μαέστρος, συνθέτης, παραγωγός, μπον βιβέρ! Για χρόνια κυριαρχούσε στα καλλιτεχνικά δρώμενα της Δραπετσώνας. Ντυμένος στην πένα, με αξεσουάρ της ένδυσης που θα τα ζήλευαν μανεκέν! Οι μετακινήσεις του ήταν όλα τα λεφτά.
Έπαιρνε πέντε-έξι ταξί και έβαζε σε κάθε ένα στη σειρά το παλτό του, το σακάκι του, το καβουράκι του, το κασκόλ του. Έπαιρνε και ένα ταξί για πάρτη του και πήγαινε στον προορισμό του. Μέχρι πριν λίγα χρόνια, ένα πορτρέτο του κοσμούσε τη βιτρίνα του φωτογραφείου του Χρυσοβέργη, στην Αναπαύσεως. Λίγο φωτογραφία, λίγο ζωγραφική, ξέρετε πώς τα φτιάχνουν αυτά οι φωτογράφοι. Άρτια επιμελημένο και καλλιτεχνημένο. Και κάτω δεξιά το όνομά του.
Τόνυς Μπατανίκας!

 

Ο Αντωνάκης

Παιδί-δημιούργημα του στίγματος. Οι γονείς του από το να τον έχουν στο σπίτι να μαραζώνει, του ’δωσαν μια σπρωξιά και τον έβγαλαν στην πιάτσα. Ανακατεύτηκε με όλους μας, είχε δραστηριότητες σαν όλους μας, στις αλάνες, στα καφενεία, στα γήπεδα, στους κινηματογράφους. Όπου μπορούσαμε, ήταν μαζί μας και ο Αντωνάκης. Πανέξυπνος και καταφερτζής!
Όταν δεν του γινόταν το χατίρι, μας κατακεραύνωνε. Άνθρωπος είμαι κι εγώ! Και εγώ άνθρωπος είμαι Αντωνάκη μου! Και έφυγες τόσο νωρίς που δεν πρόλαβα να σε πάω για μπόουλινγκ, που με είχες παρακαλέσει.

Ο Γιάννης

Χαρακώνει με το ξυραφάκι ο Κώστας το φρεσκοζυμωμένο ψωμί, το χαρακώνει και ο Γιάννης. Ψιχαλίζει το σουσάμι και το μαυροκούκι ο Κώστας, το ψιχαλίζει και ο Γιάννης. Φουρνίζει ο Κώστας το ωραίο του χωριάτικο, μαζί με τον Γιάννη φυσικά! Σαν ίσος προς ίσον! Καμιά φορά πάει και πάσο, γιατί Γιάννης είναι αυτός!
Γεια σου, Συσσέα, μου φωνάζει από μακριά και η σκέψη μου τρέχει στον φούρνο του Κώστα, που εκτός από το πεντανόστιμο ψωμί που βγάζει, έγινε καταφύγιο για τον Γιάννη, και ο Κώστας εξωράισε όλες τις αδυναμίες του, τον ενέταξε στους κανονικούς ανθρώπους, χωρίς καμιά έκπτωση, χωρίς καμιά ιδιοτέλεια! Γεια σου και σένα, ρε Γιαννάκο, του απαντάω.

 

Ο Διάολος

Λιανός και αεικίνητος, κάνει δρομολόγια που δεν τα φαντάζεται ο νους σας. Τώρα είναι εδώ. Σε λίγο είναι στον Πειραιά, λίγο αργότερα στον Κορυδαλλό. Μην απορήσετε, ο ίδιος άνθρωπος είναι! Μόνιμα εκνευρισμένος με τον Παπανδρέου, τον Καραμανλή, αλλά και με το κόμμα του, τον Φλωράκη παλαιότερα, την Παπαρήγα τώρα.
Τσαντισμένος αγορεύει περπατώντας ασταμάτητα, του φταίνε οι Ελασίτες, οι Χίτες, ο Μπάγεβιτς, ο Κάρολος Κουν, ο Σάκης Ρουβάς, ο Κορνήλιος Καστοριάδης, ο Σίγκμουντ Φρόιντ, ο Στίβεν Χόκινγκ.
Ενίοτε γίνεται θυμόσοφος, πάντα εν κινήσει, και μιλάει επί παντού του επιστητού. Μαζεύει φράγκα, τα παίζει στα φρουτάκια και δίνει σε όποιον αναξιοπαθούντα συναντάει. Πραγματικός μπερεκέτης!
Είναι ο Διομήδης, είναι εδώ μαζί μας, και είναι καλά!


Ο Τάσος

Πιροσκί πεντανόστιμα με τυρί, με πατάτα, με κιμά! Δύο καλάθια τα ξεπούλαγε στο πιτς φυτίλι! Πρώην ναυτικός. Γιατί πρώην; Μια μέρα, αφηρημένος στο κατάστρωμα, ήρθε το άλμπουρο, τού ’δωκε μια στο κεφάλι και όπως ήταν μπόσικος, είδε τον Χριστό φαντάρο!
Νοσοκομεία, εγχειρήσεις, φάρμακα, όλο και κάποιο κουσούρι σου αφήνουν. Αυτά ήταν τα βιοποριστικά του επαγγέλματα. Στην πραγματικότητα, ο Τάσος ήταν καλλιτέχνης. Αμίμητες μιμήσεις, φιδίσια κίνηση πάνω σε ένα ασουλούπωτο κορμί, με μια μύτη γάντζο και ντύσιμο Δον Κορλεόνε. Παρακαλάγαμε να έχει πενήντα καλάθια πιροσκί για να χορταίνουμε τις ατάκες του, τις μιμήσεις του, τους χορούς του.
Μια βραδιά στο Σκυλίτσειο, έτσι έλεγαν το Βεάκειο στην επάρατο, χόρευε ένα γκρουπ με Ρώσους χορευτές και χορεύτριες και μεταδιδόταν ζωντανά από την τηλεόραση. Μέσα στους θεατές και ο Τάσος, πιο δίπλα και ένας οίστρος, που του δίνει μια δαγκωματιά και ο Τάσος σαλτάρει στη σκηνή και ενσωματώνεται με το μπαλέτο! Δεν παραξενεύτηκε κανείς, δεν τον κατέβασε κανείς, πλέον το μπαλέτο χόρευε στους ρυθμούς του Τάσου, μέχρι να τελειώσει το συγκεκριμένο νούμερο. Ζωντανά στην τηλεόραση! Μα τον Τουτάτις!

 

 

Τα σκίτσα αυτού του άρθρου τα φιλοτέχνησε ο Νίκος Γιαμαλάκης, τον οποίον και πολύ τον ευχαριστούμε. Ο κ. Γιαμαλάκης δε συνάντησε κανέναν από τους εννιά αυτούς Δραπετσωνίτες . Η έμπνευσή του στηρίχτηκε στα όσα αναφέρει γι’αυτούς ο Οδυσσέας. Ακολουθεί ένα μικρό βιογραφικό του σκιτσιγράφου.

Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 4 Μαρτίου του 1975. Είναι απόφοιτος της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών και Παιδαγωγικής από το 1998.

Από το 1996 έως σήμερα, έχει πραγματοποιήσει εκθέσεις εικαστικού ενδιαφέροντος, ζωγραφικής και σκίτσων (ατομικές & ομαδικές) στην Αθήνα, την Πάτρα, τη Θεσσαλονίκη, τη Ρόδο και την Κρήτη. Έχει επίσης εκδώσει κατά καιρούς έντυπα ειδικού ενδιαφέροντος, (όπως το πρώτο graphic novel «Ευριπίδη-Μήδεια», από τον εκδοτικό οίκο Ιάμβλιχο, το 1999), αρθρογραφεί κατά καιρούς σε ειδικά περιοδικά (κυρίως πολιτιστικού περιεχομένου) και εικονογραφεί εξώφυλλα βιβλίων.

Από τον Αύγουστο του 2003 έως σήμερα, εργάζεται ως μόνιμος καθηγητής Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, και ως υπεύθυνος πολιτιστικών προγραμμάτων δημιουργεί με τους μαθητές εικαστικές τοιχογραφίες στους χώρους των σχολείων.

 


 

 

Τελευταία τροποποίηση στις Σάββατο, 09 Μαρτίου 2013 06:59

Σχόλια   

0 # Παπαδάκης Νίκος 27-02-2012 17:06
Γνώρισα τη Δραπετσώνα λίγο αργότερα και δε τους πρόλαβα. Ή μήπως όχι?
Α ρε σισσέα...
Παράθεση