Η χρόνια πατατιά του Κ.Κ.Ε

Σε πρόσφατο άρθρο μας για το «κίνημα της πατάτας», είναι εμφανές πως είμαστε υπέρ.


Και φανταζόμασταν πως όλοι, όσοι έχουν αποδείξει πως υποστηρίζουν τα λαϊκά συμφέροντα, θα επικροτούσαν αυτήν την πρωτοβουλία.


Ξαφνιαστήκαμε, όμως, όταν διαβάσαμε την ανακοίνωση του Κ.Κ.Ε. για το θέμα αυτό.

Το Κ.Κ.Ε. χαρακτήρισε όσους κρίνουν θετικά αυτό το κίνημα, ως «…μία νέα ανήθικη εκστρατεία προπαγάνδας για την εξαπάτηση του λαού….. Το λεγόμενο κίνημα της φθηνής πατάτας, που προβάλλεται ως λύση ή ανακούφιση, είναι σαν αυτά τα κόλπα που χρησιμοποιούν τα Super Market στο παιχνίδι των προσφορών». Εξ αιτίας αυτής της διαφοράς απόψεων, έχω να πω τα εξής.

Απέναντι στο πρόβλημα των παραγωγών, της διάθεσης δηλαδή των προϊόντων τους με τιμές τουλάχιστον κόστους, και απέναντι στο πρόβλημα της φτώχειας που αντιμετωπίζουν όλο και περισσότεροι άνθρωποι στη χώρα μας, πολίτες αυτής της χώρας οργανώθηκαν και επινόησαν έναν τρόπο, για να αντιμετωπίσουν αυτά τα δύο προβλήματα. Κανείς από αυτούς τους ανθρώπους δεν ισχυρίστηκε ότι με αυτόν τον τρόπο λύνεται, δια παντός και προς όφελος του λαού, το θέμα των τιμών, της ακρίβειας και των μεσαζόντων στην Ελλάδα.

Το Κ.Κ.Ε., αντί να ψάξει να βρει τρόπους για την εξάπλωση, την ενίσχυση και την καλύτερη οργάνωση αυτής της ιδέας, ή την επινόηση μιας άλλης δικής του αποτελεσματικής παρέμβασης, ασχολείται και κάνει πρώτο θέμα της πολιτικής του, στο συγκεκριμένο ζήτημα της πατάτας, το τι λένε και πώς το παρουσιάζουν τα Μ.Μ.Ε. και τα κόμματα της συγκυβέρνησης.

Αλλά, μήπως, για να ήταν σε θέση το Κ.Κ.Ε. να ρίξει το βάρος του υπέρ αυτής της κίνησης, δε θα έπρεπε, χρόνια τώρα, να καλλιεργεί, στα μέλη του και στις οργανώσεις του, μια άλλη νοοτροπία; Μια νοοτροπία τέτοια, που θα τα ωθούσε στην ανάληψη πρωτοβουλιών, μέσω της δημιουργίας διχτύων και κινημάτων, για την εύρεση κάποιων πρακτικών λύσεων - απαντήσεων στα διάφορα προβλήματα που αντιμετωπίζει η Ελληνική κοινωνία.

Η προσωπική μου άποψη για το τι σημαίνει «κάνουμε Πολιτική», μπορώ, με λίγα λόγια, να πω πως είναι όλες εκείνες οι σκέψεις, οι συζητήσεις και οι συλλογικές πράξεις, με στόχο να επηρεάζουμε, όσο μπορούμε, τα πράγματα μέσα στην κοινωνία. Οι πολιτικοί αυτοί αγώνες διεξάγονται για να λυθούν προβλήματα των ανθρώπων και έχουν ως βάση τις αποφάσεις που, δημοκρατικά και ελεύθερα, παίρνουν οι συμμετέχοντες σε αυτές τις προσπάθειες.

Στο συγκεκριμένο θέμα, και βάσει της προηγούμενης παραγράφου, νομίζω πως το Κ.Κ.Ε. αντέδρασε με ένα τρόπο απολίτικο. Αντί να υποστηρίξει τη συγκεκριμένη δράση, που εμφανώς δουλεύει υπέρ των αδύναμων στρωμάτων, βγήκε στις οθόνες και, σαν την κακιά γριά, έσκουζε πως το κίνημα της πατάτας, όπως και των αγανακτισμένων πριν, θα ξεφουσκώσει. Και να σκεφτεί κανείς πως το Ε.Α.Μ στην περίοδο της κατοχής, ένα από τα πρώτα υποδειγματικά δίχτυα αλληλεγγύης που οργάνωσε, ήταν αυτά που μοίραζαν τρόφιμα τις χρονιές της μεγάλης πείνας. Το Κ.Κ.Ε αντί να παραδειγματιστεί από το Ε.Α.Μ, βρήκε ευκαιρία να προπαγανδίσει τα στερεότυπά του περί μονοπωλίων και Μ.Μ.Ε. κ.λπ. Όλες αυτές τις άσφαιρες αλήθειες, δηλαδή, που -επί της ουσίας και έτσι όπως τίθενται- σε καμιά άμεση πράξη δεν οδηγούν, καμιά ρήξη δεν προκαλούν, καμιά αλλαγή στο συσχετισμό δυνάμεων δεν επιφέρουν. Μιλάω έτσι, γιατί έχω εντός μου, σε περίοπτη θέση, εμπειρίες από άλλες πράξεις - παρεμβάσεις, που αλλάζουν - έστω και λίγο, έστω και για λίγο - όχι μόνο τις συνθήκες μέσα στις οποίες ζούμε σ' αυτήν τη χώρα αλλά και τη ζωή μας την ίδια.


Νομίζω πως αυτή η στάση του Κ.Κ.Ε. δεν ήταν τυχαία
ούτε συγκυριακό λάθος του. Ούτε με πείθει η εξήγηση που ακούω από πολλούς φίλους, πως το κόμμα αυτό ζηλεύει όποια κίνηση δεν ξεκινάει απ' αυτό, εχθρεύεται ότι δεν ελέγχεται απ' αυτό. Διότι πιστεύω πως αυτή η στάση του είναι σύμπτωμα και όχι πρωτογενής αιτία. Μου φαίνεται πως η πιο δυνατή αιτία αυτής της διαχρονικής στάσης του Κ.Κ.Ε. είναι η θεωρία του. Μια θεωρία, που του επιτρέπει να αυτοαναγορευθεί ο μοναδικός, εσαεί και εφ' όλης της ύλης εκπρόσωπος των συμφερόντων του εργαζόμενου λαού. Το Κ.Κ.Ε. κυριαρχείται από μια αντίληψη να γνωρίζει, πριν από εμάς, ποιο είναι το καλό μας, ποιες από τις επιλογές μας είναι προς το συμφέρον μας, αλλά και -το πιο ουσιαστικό- να αρνείται να συνδιαλλαγεί / συζητήσει σοβαρά με τον κόσμο για τις προτάσεις του και τις επιδιώξεις του. Παρομοίως, και για τον ίδιο βασικά λόγο, αρνείται πεισματικά να στήνει γέφυρες που ενώνουν με άλλα κινήματα που έχουν τους ίδιους, πάνω κάτω, άμεσους στόχους. Στην πράξη, το Κ.Κ.Ε. έχει ένα αόριστο στόχο, μια μέσα στην ομίχλη κορυφή. Για πάρα πολλούς, όμως, είναι πολύ δυσδιάκριτα τα σκαλιά και τα μονοπάτια που οδηγούν σ’ αυτήν, αν υπάρχουν. Έτσι, κοντά σαράντα χρόνια τώρα, το θυμάμαι να αμύνεται – αρκετές φορές με επιτυχία - και να αναμένει. Κρίμα.

Κρίμα, διότι πολλά από τα μέλη του στο ξεκίνημά τους είναι σκεπτόμενοι νέοι/ες, με προδιάθεση να αγωνιστούν εναντίον της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο. Άνθρωποι της προσφοράς, με μία ροπή να πιστέψουν και να θυσιαστούν αν το απαιτήσουν οι συγκυρίες, ανιδιοτελείς, με αξίες, με φιλότιμο και με αίσθηση του δικαίου. Και καταλήγουν υποκριτικά και αυταρχικά πλάσματα, στενόκαρδα και στενοκέφαλα που βιώνουν την πολιτική ως ενεργούμενα, εκπέμποντας αλαζονεία και ιδιοτέλεια στην πράξη. Αναρωτιέμαι, γιατί γράφω ένα ακόμα άρθρο από τα ψίχουλα των εμπειριών μου, από τα χιλιάδες που έχουν γραφτεί, υπέρ ή κατά του Κ.Κ.Ε; Το πιο σωστό θα ήταν να έγραφα σχετικά με τους τραμπούκους που επιτέθηκαν στον - όχι άμοιρο ευθυνών - Νταλάρα. Αυτοί όντος σηματοδοτούν ένα επικίνδυνο φαινόμενο. Αλλά με εξόργισε και η στάση του Κ.Κ.Ε. Και οι δημόσιες παρεμβάσεις σε περιπτώσεις που οι αποφάσεις του κάνουν ρόμπες τα μέλη του, ίσως και να προκαλούν κάποιες ρωγμές στο σύστημά του και στη νοοτροπία του.

Το Κ.Κ.Ε. είναι κόμμα σχεδόν συνεπές και, πολλά χρόνια τώρα, είναι εναντίον των μονοπωλίων, εναντίον της Ευρωπαϊκής Ένωσης και εναντίον της Πολιτικής των αστικών κομμάτων. Εδώ και τρία χρόνια, και οι τρεις αυτές πρωταρχικές αρνήσεις της πολιτικής του Κ.Κ.Ε. περνάνε μεγάλη κρίση. Ιδιαίτερα στην πατρίδα μας, η κρίση είναι τέτοια που, πολύ πιθανόν, να μας οδηγήσει στη χρεοκοπία. Λογικό δεν είναι, λοιπόν, στις εκλογές που θα γίνουν οσονούπω, να έχει το Κ.Κ.Ε. στο τσεπάκι του ένα 40% ; Δεν το λέω με χαρά - με τι χαρά εξάλλου να το πεις, συναισθανόμενος όλους αυτούς τους ανθρώπους, που χρόνια λες και τραβάνε κουπί στον αέρα - αλλά είναι ζήτημα αν θα πιάσει το 15%. ΆΡΑ; Νομίζω πως ένας από τους λόγους αυτής της τρομακτικής υστέρησης, είναι πως το Κ.Κ.Ε. δεν κάνει πολιτική, δεν επεμβαίνει στις όποιες επιλογές διαμορφώνει η κοινωνία, αποφασίζει η πολιτική σκηνή, διαχέει η διεθνής κοινότητα, αλλά εμβαθύνει και εμπεδώνει μια υβριδική θεολογία - made in Greece - που πιο πολύ δουλεύει για την πάρτη του. Κρυμμένο πίσω από τα ατέλειωτα ΟΧΙ και βολεμένο σε έναν μίζερο αντιπολιτευτικό ρόλο - κάτι που σε μεγάλο βαθμό ισχύει για το σύνολο της αριστεράς - μας ψέλνει πως, κάπου εκεί πέρα μακριά, μας περιμένει ο παράδεισος, που κάποτε θα γίνουμε ένα με αυτόν σύντροφοι, διότι κάποτε θα νικήσουμε δια παντός τα μονοπώλια και τους πολιτικούς τους, σύντροφοι. Αυτή η φυγή στο μέλλον, διαμέσου της μεγάλης άρνησης, αλλά και του τσακίσματος των υποχρεώσεων από τα δικαιώματα, που έχουν ως συνέπεια την αμελητέα επίδραση σε όλα όσα συμβαίνουν στη χώρα μας, είναι η διαρκής πατατιά του Κ.Κ.Ε.  Συν τις φιλίες που καλλιεργεί με καθεστώτα δικτατορικά. Φοβάμαι πως είναι πολύ δύσκολο να αλλάξει, κατά τη ταπεινή μου γνώμη, φυσικά. Και αυτό είναι φορές που στ’αλήθεια με στεναχωρεί.

Τελευταία τροποποίηση στις Τετάρτη, 27 Μαρτίου 2013 20:14