Χαίρε Λένα

 Άγιο είχε ο Ζακυνθινός Γρ. Ξενόπουλος (1867-1951). Το θεατρικό του « Χαίρε Νύμφη», που το έγραψε το 1930, έπεσε από την Ακρόπολη και βρήκε "πορτοφόλι" την καρδιά της Κιτσοπούλου.

Σπουδαία παράσταση. Και γέλασα και δάκρυσα και τσαντίστηκα και ενθουσιάστηκα και λίγο βαρέθηκα και με σκέφτηκα και σας ένοιωσα κι από μακριά σας χαιρετώ και από κοντά σας λέω : μπράβο παιδιά, μπράβο Λένα.

Το έργο αυτό έχει σαν υπόθεση την σταδιακή πτώση μιας πιτσιρίκας από καλή οικογένεια, της Ρόζας Στάγκα. Ο πρώτος της έρωτας αποδεικνύεται κωλόπαιδο ολκής. Την εκβιάζει και την πασάρει και σε άλλους. Με τα χρόνια αναδεικνύεται σε μια από τις διασημότερες πόρνες των Αθηνών. Και όταν το τελευταίο της όνειρο γίνεται θρύψαλα, αυτοκτονεί. 

Έργο όλο σκόνες και σκουριές. Όμως η διασκευή και η σκηνοθεσία της Κιτσοπούλου το έκαναν ν’αστράψει. Αυτή η γυναίκα – χαρμάνι ευφυΐας, φαντασίας, ευαισθησίας και τόλμης - έστησε μία παράσταση που το κέντρο βάρους ήμασταν εμείς. Δηλαδή αυτό τα κομμάτι μας που κυκλοφορεί εντός μας, παθαίνει ίλιγγο πάνω από την άβυσσο της ηδονής και είναι έτοιμο να τραβήξει το χαλί κάτω από τα πόδια όποιας ύπαρξης βρίσκεται σε αδύναμη θέση. Ξέρετε γιατί μιλάω; Για κείνο το σιχαμένο κομμάτι του εαυτού μας που έχει στις προδιαγραφές του να ζήσει πατώντας ακόμα και επί πτωμάτων – όχι φυσικά με Γερμανικές μπότες, αλλά σφάζοντας με το μπαμπάκι. 
Η Ρόζα στη σύλληψη της Κιτσοπούλου είναι μια ύπαρξη που οι διαφορές της και οι ομοιότητές της με την Έμι Γουάϊνχάουζ δημιουργούν το χάσμα της Τέχνης. Αυτό που ανοίγεται μπροστά μας και μας τραβάει να πέσουμε μέσα του κι έτσι ν' απολαύσουμε την παράσταση. Γιατί εκεί, μες σ'αυτόν τον κακό χαμό του κενού που ξεδιπλώνεται η των ανθρώπων σκοτεινή πλευρά και δίχως να το καταλάβουμε, μια πορτούλα ανοίγει μετά το τέλος της παράστασης. Ίσα ίσα για να περάσει ο διασώστης μας, αυτός ο συμπαθέστατος τύπος που αραιά και που μας εξανθρωπίζει. Το έργο είναι και μελόδραμα και φάρσα και πορνογραφία και κοινωνική κριτική και ωμά λαϊκό και κιτσάτη γκλαμουριά. Είδη και στυλ αταίριαστα, που όμως η Κιτσοπούλου τις περισσότερες φορές τα έδεσε αρμονικά μεταξύ τους. Τους ηθοποιούς Μ.Πρωτόπαππα, Γ.Περλέγκας, Ι.Μαυρέα, Γ.Κότσιφας και οι νεαροί Α.Τσώτης, Ν.Γιαννακοπούλου Γ.Καπελέρης σου έρχεται στο τέλος να τους πάρεις στην αγκαλιά σου και να τους φιλήσεις, πάλι και πάλι. Πάντα τέτοια παιδιά. Με λίγα λόγια, αν πάνω στο τέταρτο δεν το βάλετε στα πόδια, στοιχηματίζουμε πως το χειροκρότημά σας θα είναι θερμό και ειλικρινές. Στο θέατρο Τέχνης, στην Πλάκα στη Φρυνίχου. 

Η παρακάτω συνέντευξη που μας έδωσε η κ. Κιτσοπούλου,ολοκληρώθηκε στις 16 Μαρτίου του 2012.
Α)
      1η)  Γονιός θύτης και παιδί θύμα. Πάντοτε, συνεχώς και μέχρι θανάτου ;
Πιστεύω ότι αναπόφευκτα ο άνθρωπος αναπαράγει ό,τι έχει υποστεί στην παιδική του ηλικία. Ο γονιός έχει υπάρξει και αυτός παιδί κάποιων γονιών. Αυτός που έχει βιαστεί, θα βιάσει. Ο θύτης έχει σίγουρα υπάρξει θύμα. Και στις λιγότερο ακραίες περιπτώσεις, το παιδί θα αποζητάει πάντα την επιβεβαίωση του γονιού και ο γονιός δεν θα αντέχει να υπάρχει χωρίς τον ρόλο του. Αυτοί που γλιτώνουν τον πόλεμο και άρα τους ρόλους ‘’θύτης’’ – ‘’ θύμα’’, είναι νομίζω οι άνθρωποι που δεν θεωρούν κανέναν κτήμα τους και αυτοί οι οποίοι δεν ψάχνουν επιβεβαίωση μέσω κάποιου άλλου.
 
      2η)  Τον πόλεμο των φύλων, ο έρωτας για λίγο τον νικάει;
Ο έρωτας είναι η ψευδαίσθηση ότι μπορούμε οι δύο να γίνουμε ένα. Είναι η ανημπόρια να αντέξουμε τον εαυτό μας. Δεν έχει σχέση με άλλο πρόσωπο. Είναι όμως ωραίο ναρκωτικό. Και χρειάζονται τα ναρκωτικά, γι αυτό τα παίρνουν τόσοι άνθρωποι.
 
     3η) Ο κακός που «σκοτώνει» τον πλησίον του, είναι το ίδιο δυνατός σήμερα όπως ήταν και 80 χρόνια πριν, τότε που ο Ξενόπουλος έγραψε το « Χαίρε Νύμφη» ; 
Δεν πιστεύω ότι η ανθρώπινη φύση αλλάζει ποτέ. Γι αυτό και το αρχαίο δράμα είναι διαχρονικό και επίκαιρο. Το ανθρώπινο είδος νομίζω ότι δεν έχει καμία εξέλιξη από την εποχή του Nεάντερταλ.
 
    4η)  Πουτάνες είμαστε όλοι ή μόνο οι πουτάνες;
Πουτάνες είναι πολλοί άλλοι εκτός από τις πουτάνες. Οι πουτάνες κάνουν απλώς ένα απαίσιο επάγγελμα, αλλά τίμιο και δεν τις σέβεται και κανένας. Και πολλοί σεβάσμιοι και καθώς πρέπει άνθρωποι είναι κανονικοί εγκληματίες.
 
   5η)  Στην εποχή μας, πέρα από τα αιώνια σιαμαία Έρωτας και Θάνατος , παίζει κάτι άλλο;
Δεν ξέρω, αλλά αυτό το ζευγαράκι είναι λίγο συντηρητικό και δεν λέει να πάρει διαζύγιο με τίποτα. Μας έφαγε τα νιάτα.
 
     
Β) 
             1η)  Οι υποκριτές πάνω στη σκηνή, βγάζουν τις μάσκες της ζωής μας;
Κανονικά, έτσι θα έπρεπε. Αυτή είναι η δουλειά τους.
           
            2η)  Και είναι δυνατόν ο θεατής να αναγνωρίσει αυτό από το οποίο, θελημένα ή αθέλητα, κρύβεται;
Φυσικά. Αυτό θα πει ‘’συγκινούμαι’’ με ένα έργο. Ξεθάβεται κάτι πολύ βαθύ, από το υποσυνείδητο. Και αυτό προκαλεί ευφορία, είτε κλάμα είτε γέλιο. Αυτή είναι η μαγεία της ζωής και της τέχνης. Η στιγμή που δεν μπορεί να την ορίσει η λογική. Για να το πάθει όμως αυτό ένας θεατής πρέπει πρώτα να το πάθει αυτός που του το κάνει.
                  
           3η)  Από το να περάσεις σαν θεατής, δυο ώρες καλά, έχει κάτι άλλο πιο πολύ σημασία;
Πολλά. Οτιδήποτε σου ζητάει ο οργανισμός σου και εσύ του το προσφέρεις είναι μεγάλης σημασίας.
           
           4η)  Θέατρο μολότοφ ή μαγκάλι;
Όλα είναι καλά. Αν κάνεις θέατρο πάντως καλό θα είναι να έχει τις ίδιες επιπτώσεις που έχει και μία μολότοφ, αλλιώς δεν έχει νόημα κανένα. Το μαγκάλι μου θυμίζει το ρεμπέτικο που λέει ‘’ γύρισε κι άναψε το μαγκαλάκι, όπως μου τ’ άναβες κάθε βραδάκι’’. Κι αυτό ωραίο είναι. Η αγάπη.
           
                 5η)  Μήπως το θέαμα στην εποχή μας ( θέατρο, σινεμά, τηλεόραση, τραγούδι , χορός ) είναι πιο κοντά στην κατηγορία των παραισθησιογόνων;
Δεν ανήκουν όλα τα θεάματα σε μία κατηγορία. Υπάρχει καλό και κακό τραγούδι, καλό και κακό θέατρο κ.λ.π. Υπάρχουν θεάματα που απευθύνονται σε ηλίθιους, αλλά και αυτά είναι καλά, γιατί φαίνεται ότι έχουν μεγάλη ανταπόκριση. Κάποιος πάντως που δεν έχει διάθεση να αποχαυνωθεί, δεν πρόκειται να αποχαυνωθεί. Θα τη βρει την άκρη του.
 
    
Γ)  
             1η)  Η οργή εξ αιτίας που δεν περνάει το δικό σου και εξ αιτίας που σου τσακίζουν τη ζωή, οδηγούν σε διαφορετικούς δρόμους;
Το να μην περνάει το δικό σου είναι λίγο κακομαθημάρα, δεν υπάρχει λόγος να οργιστείς. Άσε που πάντα μπορεί να περάσει το δικό σου, αρκεί να είναι στ’ αλήθεια δικό σου. Να είναι ανάγκη αληθινή και να είναι επίσης στα πλαίσια του εφικτού. Θέλω να πω ότι δεν μπορείς να θες να γίνεις πρωταθλητής στην ενόργανη γυμναστική και να είσαι 40 χρονών, Όπως επίσης σε ένα φασιστικό καθεστώς, δεν μπορείς να βγείς στην κεντρική πλατεία και να ουρλιάζεις ‘’ κάτω ο φασισμός’’, γιατί θα σε σκοτώσουνε. Εκτός αν θέλεις να σκοτωθείς για κάτι που πιστεύεις. Πρέπει να έχεις επίγνωση του τιμήματος που θα πληρώσεις κάθε φορά. Αυτό είναι εξυπνάδα. Αν αποδεχτείς τις πιθανές συνέπειες των πράξεών σου, τότε πάντα μπορείς να κάνεις ό, τι γουστάρεις. Η περίπτωση που κάποιος σου έχει τσακίσει την ζωή, οδηγεί νομίζω στο να θες να τσακίσεις και εσύ κάποιου άλλου τη ζωή, στο μίσος και κατά συνέπεια στη δυστυχία. Αναφέρομαι στις εγκληματικές πράξεις, στο να σε βιάσουνε, στο να γεννηθείς σε μία χώρα που δεν έχει νερό να πιεις, στο να σε βασανίσουνε, στο να σε γεννήσουνε κάποιοι και να σε δέρνουνε και να σε καίνε. Όλα αυτά είναι πράγματα που δυστυχώς συμβαίνουνε συνέχεια και φυσικά έχουν ολέθριες συνέπειες. Η βία γεννάει βία και το ανθρώπινο είδος αιμορραγεί από τα κατά συρροήν, καθημερινά εγκλήματα. Αυτό συνέβαινε, συμβαίνει και θα συμβαίνει όσο υπάρχει η ανθρωπότητα. Ο άνθρωπος είναι ανώμαλο είδος.
             
             2η)  Με αυτά τα αόρατα που σκηνοθετούν τις ζωές μας, έχει νόημα να δίνει κανείς μάχες;
Η μάχη έχει πάντα νόημα. Είναι πηγή ζωής. Μπορείς να δίνεις καθημερινές μάχες και να νικάς, αρκεί να πολεμάς τον σωστό εχθρό. Προσωπικά, δεν θέλω να πολεμήσω το φασιστικό καθεστώς, ή το κακό αφεντικό, γιατί δεν με ενδιαφέρει να χαλάσω τις σφαίρες μου για μία ξεφτίλα. Θέλω να πολεμήσω τον εαυτό μου, τους φόβους μου, θέλω να υπάρχει φως στο σημείο που στέκομαι, δεν θέλω κάτι άλλο.
           
             3η) Όταν η καθημερινότητά σου ήταν βαρετή, για ποια αντίδρασή σου ντρέπεσαι και για ποια νοιώθεις περήφανη;
Ντρέπομαι για τις φορές που δεν το εκτίμησα και νιωθω περήφανη για τις φορές που το εκτίμησα. 
             
                    4η)  Σε ποια μάχη της Ιστορίας θα ήθελες να ήσουνα αρχηγός;   
Σε καμία. Δεν πιστεύω σε ομαδικές μάχες.
             
            5η)  Σαν άντρας, τι θα κρατούσες από όλα αυτά τα στοιχεία που έχεις σα γυναίκα;
Όλα. 
   
   
Δ)    
         1η)  “Μαυροπιπεριά στον κήπο και του έρωτα λουλούδι / δε σου δείχνω αδυναμία μήπως γρήγορα μου φύγεις.” ( Μανές τούρκικος)
Μεγάλη μαλακία, αυτό που κάνει έναν άνθρωπο ερωτεύσιμο είναι η αδυναμία του.     
         
         2η)  “Πλήθη που λυντσάρουν, ομάδες θανάτου /  μωρά που γεννιούνται χωρίς μυαλά” ( Nick Cave)
Φρίκη, ασχήμια και δυστυχώς καθημερινότητα.
          
         3η)  “Μυρίζω την άνοιξη στον καπνισμένο αέρα” (The Pogues)
Εννοείται, αλλιώς θα αυτοκτονούσα.
           
        4η)  “Μα η γλυκιά η θυσία δε θ'ανέβει / έξω από των θνητών τη γη / πώς να προσφερθείς στον άλλο, δε θα έχει οδό. / Μόνη σου ευκαιρία εδώ” (Δ.Σαββόπουλος)
Αυτό λέω κι εγώ. Ό, τι κάνουμε εδώ. Ας πούμε στον άλλον ό, τι ακριβώς σκεφτόμαστε. Ας μην φοβόμαστε να ‘’ χάσουμε’’. Δεν τρέχει τίποτα.
           
        5η)  «Ποιος θα με ορίσει όταν θα είμαι αντίλαλος / που'φυγε απ'τα στήθη κι έφτασε ως τις Άνδεις./
                  Ποιος θα  μ 'υποτάξει όταν θα έχω φυλαχτό / το χαμένο όνειρο του ναύτη της Κροστάνδης.» ( Θ.Παπακωνσταντίνου)
Εμένα δεν μου αρέσουν πολύ οι αντίλαλοι και τα χαμένα όνειρα. Μ’ αρέσει να τρελλαίνομαι, να ουρλιάζω και να φιλιέμαι. Να χτυπάει η καρδιά και όπως λέει το σλόγκαν της ομάδας του ‘’ Χαίρε Νύμφη’’, το οποίο το έβγαλε η βοηθός μας, Διώνη: Να βελάζει η σάρκα!

Εργοβιογραφία
Η κ. Λένα Κιτσοπούλου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1971.
Είναι απόφοιτος της Δραματικής σχολής του θεάτρου Τέχνης. Έχει εργαστεί ως ηθοποιός στο Εθνικό Θέατρο, στο Κ.Θ.Β.Ε , στο θέατρο Αμόρε, στη Νέα Σκηνή και στο θέατρο Τέχνης. 
Το 2006 εκδόθηκε η συλλογή διηγημάτων της με τον τίτλο «Νυχτερίδες». Γι’αυτό το βιβλίο πήρε το βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου συγγραφέα του περιοδικού « Διαβάζω».
Το Νοέμβριο του 2010 κυκλοφόρησε η δεύτερη συλλογή διηγημάτων της με τον τίτλο «Μεγάλοι δρόμοι».
Έγραψε τα θεατρικά έργα « Μνήσθητι την ημέρα του Σαββάτου και αγιάζειν αυτήν…» ( 2007) , « Το πράσινό μου το φουστάνι» (2008) και το «Μ.Α.Ι.Ρ.Ο.Υ.Λ.Α» το οποίο το σκηνοθέτησε με την Μ.Πρωτόπαππα , (2009). 
Το 2010 σκηνοθέτησε επίσης την παράσταση «Η γυναίκα της Πάτρας» του Γ.Χρονά με την Ελ.Κοκκίδου.

 

Τελευταία τροποποίηση στις Τετάρτη, 17 Απριλίου 2013 09:11

Σχόλια   

0 # ΕΛΕΝΗ ΝΑΝΟΠΟΥΛΟΥ 19-04-2012 01:00
ΟΛΑ ΚΑΛΑ!

ΑΣ ΕΓΡΑΦΕΣ ΔΥΟ ΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΗ ΜΑΡΙΑ ΠΡΩΤΟΠΑΠΠΑ...ΟΜΩΣ.
Παράθεση

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: