Όποιος ξαναπετάξει σκουπίδια στις γραμμές του τρένου, θα του....

 

Το περασμένο Σάββατο ( 17/3 ) ήταν μία πολύ ωραία μέρα.
Την έκανε πιο ωραία το γεγονός, που δυο μέρες πριν είχαμε ακόμα χειμώνα.

Αυτήν την ωραία μέρα λοιπόν, καμιά εικοσαριά νέα παιδιά και ελάχιστοι μεγάλοι, μπήκαν στο "φαράγγι" της Δραπετσώνας, στις γραμμές του Ο.Σ.Ε και άρχισαν να μαζεύουν τα πεταμένα από περαστικούς και περίοικους, σκουπίδια.
 
Όπως σας είχαμε πληροφορήσει, την πρωτοβουλία αυτής της εξόρμησης την είχε η Pire - A -ctive Group.
 
Εθελοντές είναι τα παιδιά, κανονικοί, όχι σαν τους άλλους τους μαϊμού του δήμου μας, που ίσως να έχετε ακούσει ότι πληρώθηκαν. Καλά οργανωμένοι και συντονισμένοι οι νέοι από τον Πειραιά, γέμισαν άπειρες σακκούλες. Είδαν και αποείδαν οι άνθρωποι, αφού ζήτησαν και ξαναζήτησαν από τους δύο γειτονικούς Δήμους να τα μαζέψουν, το πήραν απόφαση, φόρεσαν γάντια, μάσκες και ανέλαβαν να φέρουν αυτοί εις πέρας το έργο. Σε αυτή την προσπάθεια παρευρέθηκε και βοήθησε το 33.33% της Ομάδας Διαχείρισης της Σταγόνας. Άλλοι Δραπετσωνίτες ήταν ο Κωστής με το γιό του, που δουλεύουν το διπλανό μπαρ. Άλλος ουδείς. Όσο για τους υπεύθυνους καθαριότητας των δύο γειτονικών Δήμων, επιτέλους μπορούν πια να κοιμηθούν ήσυχοι. Γιατί είχαμε μάθει πως αυτά τα σκουπίδια στις γραμμές του Ο.Σ.Ε, ήταν το μόνιμο άγχος τους τους τελευταίους δέκα μήνες.   
Και μια και τό έφερε η κουβέντα, λέμε κάποια στιγμή, να κάνουμε μια αναζήτηση. Γιατί έχουμε την εξής απορία. Που άραγε να βόσκουνε τα σημερινά νέα παιδιά της πόλης μας και προπάντων τα τέκνα των πολιτικοποιημένων Δραπετσωνιτών της εικοσαετίας  '75 - '95, που τω καιρώ εκείνω ήταν αρκετοί. Όταν φτάσαμε - εμείς οι πολικοποιημένοι του παρελθόντος - στα όρια μας, ήταν σα να πετάξαμε κατάχαμα τη σκυτάλη της Πολιτικής, που χρόνια την κρατούσαμε σφιχτά. Αλλά σχεδόν κανείς από όλους αυτούς τους γιούς και τις κόρες δεν έσκυψε να τη σηκώσει.
Αν και το φαινόμενο χαρακτηρίζει στο σύνολό τους τις δυτικές κοινωνίες, παράξενο δεν είναι??? Ή μήπως αυτό, μέσα στις χιλιετίες, είναι το σύνηθες ??? Αλλά κι έτσι νάναι, πάντα μένουν ανοιχτά για τους περίεργους τα ερώτηματα του τι, του πως, όπως και του από ποιους και των γιατί.
Ίσως όμως πάλι οι πολλοί, να φτιάχνουν αργά αργά, στις βαρκούλες τους κατά μόνας και άλλοι με τις διαδιχτυακές παρέες τους, τη δική τους σκυτάλη. Αυτήν που τα δικά μας μάτια δε μπορούν ακόμα να τη δουν. Ίσως πάλι όχι και το γεγονός ότι δεν κουνιέται φύλλο να εκφράζει την απουσία οποιουδήποτε τύπου κινητικότητας στο θέμα αυτό. Ιδιαίτερα τώρα, που ο στενός κορσές της επιστασίας που επιτρέψαμε να μας φορέσει η Γερμανία για τα επόμενα πολλά χρόνια, δεν αφήνει περιθώρια για σκυτάλες και όνειρα πέρα από τη μύτη τους. Προέχει ο αγώνας για την επιβίωσή τους, τώρα που ο βραχνάς της βιοπάλης θα είναι παροξυσμικός σχεδόν για όλους. Ελπίζουμε, λοιπόν, ως πριμοδοτούμενη από τη συγκυρία επιλογή, στις Πολιτικές ανταύγειες που θα προκύπτουν από την περιπλάνηση στις σκουλικομυρμηγκότρυπες της δουλειάς τους. Η αιμοδοσία σε αναιμικές ομάδες όταν θα δέχονται επιθέσεις από την κεντρική εξουσία ή η υπεράσπιση τοπικών αιτημάτων, πάντα όμως μακριά από τη ναρκοθετημένη κεντρική πίστα της χώρας μας, θα είναι η πιθανότερη διέξοδος των πιο αισιόδοξων κι ευαίσθητων "πειρατών", για μια πιο προσωπική Πολιτική έκφραση. Και είναι που σε αυτές τις ομάδες των επίμονων, η θέρμη από την οικειότητα των διαπροσωπικών σχέσεων προπάντων, θα μπορεί να κρατήσει αναμμένη μια φωτίτσα για την επόμενη γενιά. Για τα εγγόνια δηλαδή, των πολιτικοποιημένων της γενιάς μας. Σε αυτά ευχόμαστε να τα καταφέρουν και να αποτρέψουν τη σκουπιδοποίησή τους από  ανελέητες και αδίσταχτες δυνάμεις που ξεκίνησαν να γράφουν Ιστορία. Ο χρόνος που έχει απομείνει για τα ανέκφραστα τέκνα είναι λίγος, αλλά για τα ανύπαρκτα μέχρι στιγμής εγγόνια είναι άπειρος, οπότε, θεωρητικά, άπειρες θα είναι και οι ευκαιρίες.  
Λοιπόν, το Σάββατο που πέρασε και ήταν μια ωραία μέρα, κάποια νεαρά άτομα από το λεκανοπέδιο, διάλεξαν, ανάμεσα στα άλλα που θα μπορούσαν να πράξουν, να προσφέρουν το χρόνο τους και την ενέργειά τους στην πόλη μας. Υποστηρίζουμε πως αυτό σημαίνει πολλά - και ως αποτέλεσμα έργου και ως παράδειγμα - και ας μη μετράει πουθενά σ'αυτήν τη $€#*;?>;;*!$€;; την κοινωνία.

 

Τελευταία τροποποίηση στις Τετάρτη, 17 Απριλίου 2013 09:12