ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΔΙΧΩΣ ΝΟΗΜΑ

 

Μια φορά κι έναν καιρό, σε μια όχι και τόσο μακρινή εποχή μεγάλωνε ένα παιδί που δεν ονειρευόταν το γενναίο ιππότη στο άσπρο άλογο του, αλλά τον ταξιδεμένο βάρδο που κάπνιζε ρυθμούς μ' έναν αυλό.
Δεν έπαιζε με ξύλινα σπαθιά μ' αγαπούσε τ' αεροβόλα. Κρυβόταν, έβρισκε τον στόχο του - χωρίς ο στόχος να βρίσκει εκείνο- και ¨μπαμ¨.
Μετά ακούμπαγε αργά στο χώμα το αεροβόλο του -για μια στιγμή- και χάζευε τα χαμομήλια. Τόσο αφελής η σκέψη του που νόμιζε πως όταν μεγάλωναν γίνονταν ηλιοτρόπια. Απορούσε που δεν προλάβαινε τη μετάβαση. Δεν προβληματίστηκε δυστυχώς ποτέ. Ούτε ξενύχτησε για μέρες δίπλα τους για να τη δει. Ωραία τα χαμομήλια, ωραία και τα ηλιοτρόπια.
Απορώντας ξανά και ξανά το παιδί μεγάλωσε κι έγινε. Χμ. Μάλλον, τώρα που το σκέφτομαι δεν έγινε. Δεν απέκτησε ποτέ ιδιότητα. Άφησε στο πατάρι, όμως, μια και καλή τ' αεροβόλο. Τώρα πια το μπαλκόνι του ήταν πολύ μικρό για να κρυφτεί και να στοχεύσει. Έτσι, το 'βαλε στα πόδια. Άρχισε να ταξιδεύει. Δε το γοήτευε τόσο η θέα ενός καινούργιου τόπου. Ήταν το ταξίδι αυτό καθ' εαυτό, η τυχαία διαδρομή, η ποθητή φυγή. Όταν όμως η διαδρομή ολοκληρωνόταν η πιο ωραία θέα ήταν του μυαλού του. 
Καμιά φορά έφερνε ξανά στο νου του τα χαμομήλια, τα ηλιοτρόπια και την ανεξήγητη μετάβαση. Κρυφογελούσε, αναλογιζόταν ώσπου ξαφνικά μια μέρα κατάλαβε. Λύθηκε η απορία. Οι μαργαρίτες γίνονται ηλιοτρόπια!
 

 

Τελευταία τροποποίηση στις Τετάρτη, 17 Απριλίου 2013 09:12

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: