Ανακύκλωση απορριμμάτων ή πολιτικής νοοτροπίας;

 

Δεκαετίες, πλέον, είναι ανοικτό το θέμα της ανακύκλωσης των απορριμμάτων.
Είναι λογικό, σ’ ένα βαθμό, ότι δεν μπορεί να μείνει κάποιος σε μία μορφή ή άποψη, όταν η εξέλιξη της τεχνολογίας αλλάζει τις σταθερές με νέες δυνατότητες.
Αυτό το γεγονός, πάλι, δε δικαιολογεί αυτό που γίνεται στη χώρα μας.
Καθυστέρηση, απραξία, παζάρι συμφερόντων.
Γεγονός είναι ότι, εάν δεν μας υποχρέωνε η Ευρωπαϊκή Ένωση, ανακύκλωση δε θα ξεκινούσαμε πριν κάποια χρόνια, παρά τα χρήματα που πληρώναμε σε πρόστιμα. Η αναφορά στο θέμα γίνεται  με αφορμή την ανακίνηση που υπάρχει τελευταία, όχι τυχαία. Ο Δήμος μας μετείχε σε ημερίδα, στον Πειραιά, με θέμα: “Ολοκληρωμένη Διαχείριση Αστικών Στερεών Αποβλήτων στην ευρύτερη περιοχή του Πειραιά”.  Και το νέο εδώ είναι ότι, στις αρχές του ’12, ψηφίσαμε και ενσωματώσαμε στην νομοθεσία μας την οδηγία 2008/98/Ε.Κ. Άρα είμαστε υποχρεωμένοι πια να αντιμετωπίσουμε με σύγχρονους όρους το θέμα των απορριμμάτων και μάλιστα το θέμα πρέπει να λυθεί σύντομα. Αυτό που φαίνεται είναι ότι κάποιοι προωθούν το θέμα της καύσης, δηλαδή της ανάθεσης του όλου ζητήματος σε εταιρείες ιδιωτών. Προσωπικά, αν και το θεωρώ λάθος, δε θέλω να σταθώ σ’ αυτό το γεγονός. Αυτό που θεωρώ ως το πιο επικίνδυνο, είναι η απαράδεκτη τη νοοτροπία των «πολιτικών» μας - και όχι μόνο αυτών - η οποία το μόνο που επιτυγχάνει είναι να ανακυκλώνει τη μιζέριας μας.

Στο Κερατσίνι, σε όλη τη διαδικασία για την ανακύκλωση, πρωταγωνιστές ήταν η Άρνηση, η Καθυστέρηση, η Ατολμία, από όλες τις Δημοτικές Αρχές και την εκάστοτε αντιπολίτευση, καθώς και από μέρος του Σωματείου των εργαζομένων στο Δήμο. 
Η συνέπεια ήταν να γίνει απλά αυτό που ήμασταν υποχρεωμένοι να κάνουμε - όχι με τον καλύτερο τρόπο - και να μην προσπαθήσουμε για τίποτα παραπάνω.
Επί δημαρχίας Σαράφογλου (2003-2006), ψηφίστηκε η σύμβαση για το πρόγραμμα με τους μπλε κάδους. Η εφαρμογή δε γινόταν και, επί Μελά (2007-2010), μετά από πρωτοβουλία κάποιων εργαζομένων, έγινε σχετική ημερίδα στο Δήμο που έβαλε το θέμα και πίεσε με αυτόν τον τρόπο για να ξεκινήσει η «ανακύκλωση».
Είναι πάνω από μία 4ετία πλέον, που λειτουργεί το σύστημα αυτό στην πόλη μας. Σ’ αυτό το διάστημα, εκτός από κάποιους εργαζόμενους (λόγω αντικειμένου), κανείς δεν ασχολήθηκε με την ανακύκλωση, κανείς δε νοιάστηκε. Ακόμα και αν κάτι γινόνταν, ήταν τόσο αποσπασματικό και στον αέρα, που ο καθένας εύκολα καταλάβαινε πως γινόνταν για άλλους λόγους.

Τί θα μπορούσε να γίνει;  Ας δούμε το Δήμο της Ελευσίνας, που ήταν και είναι παράδειγμα σε αυτό το θέμα. Έχει μία πολιτική που προσπαθεί να καλύψει όλους τους τομείς στη διαχείριση των απορριμμάτων. Μπλε κάδους, κάδους κομπόστ, πράσινες ταράτσες, ξύλα κ.ά. Έχουν φτάσει να χρησιμοποιούν τσιπάκια σε κάδους, για να μετρούν τους τόνους των υλικών κατά περιοχή και ανάλογα με το βάρος να μειώνονται τα δημοτικά τέλη των κατοίκων της αντίστοιχης περιοχής.
Η ουσιαστική διαφορά βρίσκεται στο σχεδιασμό, στη συνέπεια και στη σοβαρότητα με την οποία αντιμετωπίζουν οι άνθρωποι της Τοπικής Αυτοδιοίκησης εκεί, το ίδιο πρόβλημα. Εκ του αποτελέσματος είναι ολοφάνερο πως οι Ελευσινιώτες πιστεύουν στην ανακύκλωση και δουλεύουν σκληρά για να πετύχουν το καλύτερο δυνατό. Είναι αυτή η διαφορά, που μπορεί να πείσει τους πολίτες να συμμετέχουν ενεργά, γιατί αντιλαμβάνονται πως μόνο έτσι μπορούν να προχωρήσουν λύσεις προς όφελος των ιδίων. 
Προσωπικά, όταν πριν 5 χρόνια μπήκα στο Δημαρχείο της Ελευσίνας, εντυπωσιάστηκα, γιατί το πρώτο που είδα ήταν κάδος κομποστοποίησης (είχαν ήδη μοιράσει κάποιους τέτοιους κάδους σε κατοίκους). Είναι ένα απλό παράδειγμα: ο πολίτης βλέπει ότι ένα μεγάλο μέρος των «σκουπιδιών» γίνεται χρήσιμο χώμα για χρήση. Όφελος από όλες τις απόψεις, οικονομικό, περιβαλλοντικό.
Χαρακτηριστική είναι και η εικόνα, που προσφέρει για την ανακύκλωση η ιστοσελίδα του Δήμου Ελευσίνας και η αντίστοιχη του Κερατσινίου – Δραπετσώνας.  
 

Στην επίσημη ιστοσελίδα του Δήμου μας, δεν έχουμε τίποτα αναρτημένο σε αυτό το θέμα, γιατί τίποτα δεν προσπαθήσαμε αυτά τα χρόνια. Ακριβώς, λοιπόν, από την απραξία, χωρίς καμία συζήτηση με τους ενδιαφερόμενους, τώρα προβάλλουν μία λύση και πάνε να την περάσουν σαν σωτηρία. Ίσως, αν αυτό γινόταν μόνο σ’ ένα θέμα, να μπορούσε να αιτιολογηθεί, ή ακόμα και να δικαιολογηθεί. Το ανησυχητικό είναι όμως πως αυτό είναι ο κανόνας, μία γενική αντιμετώπιση. Στη ανάπλαση της περιοχής των Λιπασμάτων ακριβώς το ίδιο έγινε, για την ακρίβεια χειρότερα, το αυτό για το Πράσινο….


Η Ανακύκλωση, ουσιαστικά, πιστεύω πως πρέπει να μας κάνει ως άτομα να δούμε διαφορετικά τη στάση μας όσον αφορά το «σκουπίδι». Έχει  άμεση σχέση με την κατανάλωση και τον τρόπο ζωής, τον τρόπο ανάπτυξης της κοινωνίας μας. Το θέμα δεν είναι, κυρίως, αν θα είναι εργοστάσιο καύσης, αν θα εκπέμπει ρύπους, αλλά να αλλάξουμε νοοτροπία και, δυστυχώς, είναι το μόνο που ανακυκλώνουμε με συνέπεια.

 

Τελευταία τροποποίηση στις Παρασκευή, 26 Απριλίου 2013 11:18

Τελευταία άρθρα από τον/την Στέφανος Τσιδεμιάδης

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: