ΑΝΑΠΛΑΘΟΝΤΑΣ

 

Τι ξέρω εγώ από την Ανάπλαση; Τι να πω εγώ για την Ανάπλαση;
Ας πω ό,τι κατεβάζει η γκλάβα μου.
Εάν δεν είχα προσέξει τις αγωνιώδεις ενημερώσεις, εκκλήσεις και όνειρα του Λάκη, εάν δεν είχα διαβάσει τη "Δική μας Ανάπλαση" του Τσιρίδη, εάν δε γνώριζα τους πρωτεργάτες της επιτροπής για την ανάπλαση (Λάκη, Γιώργο, Γιώργο, Ξένια, Φωτεινή, Ιγκλίς κλπ) και δεν έκανα κάποιες συζητήσεις επιδερμικά μαζί τους (το επιδερμικά με ευθύνη μου), δε θα είχα ιδέα τι γίνεται εκεί πέρα. Άσχετος δηλαδή. Τώρα κάτι ξέρω.
Για να μην αδικώ τον εαυτό μου, εάν καθόμουν και έπινα ένα καφεδάκι στο DIMELE και, πέρα απ’ το εφιαλτικό γκρο πλαν των δεξαμενών, έβλεπα, λίγο πιο κάτω, το χώρο της ανάπλασης, έτσι αντιαισθητικός όπως φαντάζει , κάτι θα αναρωτιόμουν. Εάν γύριζα με το καραβάκι από την Κούλουρη και έβλεπα, αριστερά απ’ την μπούκα του λιμανιού, το φιλέτο γης που είναι αναξιοποίητο, όλο και κάτι θα με αναστάτωνε και θα έκανα όνειρα για την πόλη μου, για τη γειτονιά μου, για το σπίτι μου.
Πέρα, λοιπόν, από ιδιοκτησίες, χρήστες γης, τετραγωνικά μέτρα και προτεραιότητες, υπάρχει ένας χώρος, μελλοντικός παράδεισος, που τον θέλουμε όλοι.
Μυημένοι και αμύητοι έχουν διάφορες επιθυμίες για την περιοχή.
Εγώ, ας πούμε, θέλω να γίνει το γήπεδο της Αεκάρας (της Αεκάρας του Γκερέιρο, του Λεονάρντο, του Βάργκας, του Χοσέ Κάρλος -δεν λέω άλλους, Λάκη μου, όπως βλέπεις όλα ελληνόπουλα είναι.). Μια γηπεδάρα δίπλα στο σπίτι μου, να πηγαίνω κάθε Κυριακή (εγώ πάω ακόμη στο γήπεδο, Λάκη) ήσυχα και ωραία, βολικά και άνετα και να το φχαριστιέμαι.
Αλλά να έχει και 2-3 ευκάλυπτους!

Ο Κώστας ο Αναστασιάδης, μαζί με τον Τέλη, θέλουν να γίνει πίστα για formula1. Πού να τρέχουν τώρα, με τέτοια κρίση, στο Μόντε Κάρλο ή -ακόμη χειρότερα- στη Βραζιλία για το πάθος τους;
Χρειαζούμενες είναι και 2-3 λεύκες!
Ο Ιορδάνης θέλει καμιά δεκαπενταριά πολυκινηματογράφους. Και να ο Γκοντάρ και να ο Αγγελόπουλος και να ο Φόρμαν να μην αφήνει έργο για έργο, μαζί με το γιο του, τον Γιώργο, φυσικά, για να γίνει κι εκείνος σινεφίλ.
Και κανένα κηπάκι δεξιά αριστερά δε θα μας χάλαγε!
Ο διπλανός μου, που έχει δυο μικρά παιδιά, παρακαλάει για ένα μόνιμο τεράστιο λούνα παρκ για να πηγαίνει με την οικογένειά του να διασκεδάζει.
2-3 θάμνοι θα συμπληρώνουν το ντεκόρ!
Η Σουζάνα μια μέρα μου είπε : «γιατί, ρε, να μην κάνουμε ένα συγκρότημα γηπέδων για γκραντ σλάμ, τι καλύτερο θα έχει το Ρολάν Γκαρός, ίσα-ίσα προλαβαίνουμε την απόσυρση του Ναδάλ! Θα ’χουμε και περισσότερους περιβάλλοντες χώρους για γκαζόν απ’ ό,τι έχουνε στο Παρίσι!»
Ο Λευτέρης γουστάρει ζωολογικό κήπο, βλέπετε πήγε μια μέρα στο αττικό πάρκο, στην Παιανία, είχε δει και το χώρο της ανάπλασης και του φάνηκε ταμάμ, και είναι και δίπλα του.
Αλλά να έχει και λίγα λουλουδάκια!
Ο Μιχάλης έφθασε στη θάλασσα, άκου δεν έχουμε πρόσβαση στη θάλασσα!
«Μαλάκα, μου λέει, με μια μαρίνα εδώ θα δένω το φουσκωτό μου άνετα, θα έχει λιγότερα λιμενικά τέλη, θα καίω ελάχιστη βενζίνη με το αυτοκίνητο που το ρυμουλκώ, μη σου πω ότι θα κουβαλάω το τρέιλερ με τα χέρια μέχρι τη θάλασσα.
Να βγάλω και τον κοτσαδόρο, γιατί προχθές, σε μια όπισθεν, τράκαρα και έκανα μεγάλη ζημιά.»
Ο Φάνης πάλι, πιο ρεαλιστής, έξυσε το κεφάλι, κοίταξε τον ουρανό και μου είπε:
«Συντροφάκι, εκεί κάτω όλοι κάνουνε μνημόσυνο με ξένα κόλλυβα!».
Σ’αυτό το στυλ είναι το μεγαλύτερο ποσοστό των κατοίκων της Δραπετσώνας είτε είναι αυτόχθονες, είτε είναι έποικοι. Ο καθένας, μέσα απ’ τον μικρόκοσμό του, βλέπει την ανάπλαση όπως τη γουστάρει.
Μετά, ανέλαβαν δράση κόμματα, ομάδες και φορείς μ’ ενδιαφέρον για το κοινό καλό και με ρεαλιστικές προτεραιότητες. Όψιμοι, λοιπόν, ενδιαφερόμενοι, που είδαν φως και μπήκαν, μας μπούχτισαν με προτάσεις.
Απαλλοτρίωση και ψηλό πράσινο, άντε να έχει και καμιά καντίνα με χοτ ντόγκ, μη μας πιάσει ξαφνικά λιγούρα.
Απαλλοτρίωση και ενιαίο άλσος και κανένας κουλουράς, αν χρειαστεί κάτι να τσιμπήσουμε .
Ενοποίηση όλων των ελεύθερων χώρων -απ΄το Καστράκι έως το γυψάδικο και απ’το απεντομωτήριο μέχρι τον σταθμό της Δ.Ε.Η.- και χαρακτηρισμός της έκτασης σε εθνικό δρυμό, όταν όλα τελειώσουν, καλά, βρε αδελφέ, άντε και κανένας να πουλάει μηλαράκια και μαλλί της γριάς. Και με το ακαταμάχητο επιχείρημα «ο λαός δε χρωστάει στους βιομήχανους, οι βιομήχανοι χρωστάνε στο λαό», σήκωσαν την παντιέρα της επανάστασης. Κάπου κοντά και ο Φάνης, να εξακολουθεί να ξύνει το κεφάλι του και να κοιτάει τον ουρανό.

Έχουμε, λοιπόν, τον κάθε ένα με τις προσωπικές του επιθυμίες, τις διάφορες ομάδες, με διαφορετικές νοοτροπίες και προτεραιότητες, και τους ιδιοκτήτες τύπου Μελετόπουλου, που κάποτε τους είπαν, όπως παλιά στις κάθε είδους άγονες περιοχές, πέταξε μια πέτρα και όπου φτάσε, όλο αυτό το κομμάτι γης είναι δικό σου έναντι πενιχρής τιμής ή και τζάμπα, αν επενδύσεις. Καρχαρίες σφυροκέφαλοι -βλέπω τα πτερύγιά τους- που είναι έτοιμοι να κατασπαράξουν, χωρίς να βιάζονται καθόλου, μια ολόκληρη πόλη -τι λέω τέσσερις ολόκληρες πόλεις- και επιτίθενται και από θαλάσσης και από ξηράς και από την άλλη μεριά, έναν ολόκληρο κόσμο, τους επισπεύδοντες που λέει ο Τσιρίδης, να περιμένει τις δαγκωματιές χωρίς καμία προστασία και προφύλαξη, χωρίς ούτε έναν επίδεσμο ή τσιρότο.
Παλιά, στην εγγύτερη περιοχή, λίγο μετά τα βοτσαλάκια, ένα σκυλόψαρο είχε καταβροχθίσει ένα παλικαράκι και είχε γίνει μεγάλο σούσουρο, τώρα αυτούς τους μεγαλοκαρχαρίες -που δεν τους φτάνουν αυτά που έχουν και θέλουν κι’ άλλα κι’ άλλα κι’ άλλα- θα τους αφήσουμε ασύδοτους στην περιοχή ή θα παλέψουμε για ενιαίο πάρκο και πρόσβαση στις ακτές μας;!
Κάπως έτσι και κάπως αλλιώς -βεβαίως βεβαίως- τελματώσαμε και τελματώνουμε ακόμη, με Παμπειραϊκές, με κόμματα, με φορείς, με ομάδες και πάντα με απούσες όλες τις δημοτικές αρχές ή παρούσες για το θεαθήναι και μόνο για ιδιοτελείς λόγους.
Πρόσφατα, ακόμη, ο Κώστας Χρονόπουλος, στην τελευταία συνάντηση στο δημαρχείο της Δραπετσώνας, με αφορμή την παρουσίαση του βιβλίου του Τσιρίδη (για τους φίλους, ο Γιώργος Τσιρίδης δεν είναι ποτέ Γιώργος Τσιρίδης είναι ή Γιώργος ή Τσιρίδης), ειρωνεύτηκε για «ποταμάκια και δενδράκια».

Πολλά χρόνια πίσω, όταν Λιπάσματα, Τσιμεντάδικο και άλλες δημοκρατικές δυνάμεις ήταν σε πλήρη δράση, μια μέρα βρέθηκα στο γήπεδο της Δραπετσώνας, για να παρακολουθήσω ένα ματς της Ποντίων. Στο ημίχρονο άρχισα να ανεβαίνω την εξέδρα λίγο-λίγο, μέχρι που έφθασα στο στηθαίο και δεν είχα πού αλλού να πάω, μπροστά μου το τσιμεντάδικο, αποτρόπαιο θέαμα, μ’ έκανε να γυρίσω απ’την άλλη μεριά, και γύρισα, τότε συνειδητοποίησα ότι όλη αυτή η κίνηση έγινε για να δω το χώρο από ψηλά. Και τι είδα! Δαντελένιες παραλίες με γαλαζοπράσινα νερά και κόσμος να συνωστίζεται, για μια βουτιά στη θάλασσα. Δεν είδα ούτε μαρίνες, ούτε πολυτελή ξενοδοχεία, ούτε ουρανοξύστες και τέτοια μεγαλεία, μόνο κόσμο που θέλει μια επαφή τρίτου τύπου με το υγρό στοιχείο, ήταν και το ανάγλυφο της περιοχής που δεν άφηνε περιθώρια για καμία άλλη επιθυμία. Μετά από λίγο, μια καυστική μυρωδιά από θειάφι και μια αποπνικτική ατμόσφαιρα από αμμωνία μου κάψανε τα σωθικά. Ο κόσμος εξαφανίστηκε κι η θάλασσα μαύρισε και μοιραία η ματιά μου επέστρεψε στην εφιαλτική πραγματικότητα. Φουγάρα που κάπνιζαν, ατμόσφαιρα που σε γονάτιζε, άνθρωποι ποντίκια, πειραματόζωα που δούλευαν κάτω από αυτές τις απάνθρωπες συνθήκες και νοικοκυρές που έτρεχαν έντρομες να μαζέψουν την μπουγάδα τους.
Σ’αυτά τα χάλια ζήσαμε χρόνια και χρόνια. Μ’ αυτά τα χάλια πορευτήκαμε μέχρι σήμερα. Εμείς δεν προλάβαμε να δούμε μια πόλη ανθρώπινη, σε ό,τι αφορά το περιβάλλον, γιατί στις ανθρώπινες σχέσεις, απ’ τις παράγκες μέχρι σήμερα, η Δραπετσώνα είναι ακόμα ασυναγώνιστη.
Ας προλάβουμε να κάνουμε κάτι για τα παιδιά μας και  τα εγγόνια μας.
Οι καιροί δεν περιμένουν!

Υ. Γ.  Κι ενώ η γκλάβα μου κατέβαζε αυτές τις σκέψεις ο Λάκης με πληροφόρησε, ότι ο πρύτανης του πανεπιστημίου Πειραιά κύριος Γιώργος Σπ.Οικονόμου μ’ επιστολή του στον δήμαρχο κύριο Λουκά Τζανή πρότεινε να μεταφερθεί ένα μέρος του πανεπιστημίου ή και όλο άμα λάχει στην περιοχή της ανάπλασης ή όπου αλλού στον δήμο μας. Μάλιστα εκδήλωσε την διάθεση του να συνεισφέρει πολύπλευρα  στο σχεδιασμό και στην αξιοποίηση δράσεων ανάπτυξης, επιμόρφωσης, πολιτισμού, καθώς και στη διαθεσιμότητα για κοινές δράσεις.  Η ιδέα μ’ ενθουσίασε για τρείς σχεδόν ισάξιους λόγους:
1ον) Θα γεμίσουν οι πόλεις μας με φοιτητές και φοιτήτριες μ’ ότι θετικό συνεπάγεται απ’αυτό (νέα παιδιά πού θα κατακλύσουν τις πόλεις μας,βάλσαμο για τα μαγαζιά της περιοχής, ποιοτική ανανέωση της ανθρωπογεωγραφίας κ .λ. π.)
2ον) Τι καλύτερο αρωγό θα περιμέναμε στη περιοχή από ένα πανεπιστήμιο.
3ον) Θα γίνει μια αρχή, η καλύτερη αρχή, για την περιοχή και άμα γίνει αυτή η αρχή θα συμπαρασύρει οτιδήποτε ακουλουθήσει προς το καλύτερο απ’αυτό και μετά. 
Το πιο θετικό όμως είναι ότι ενθουσιάστηκε και ο δήμαρχος.
Οψόμεθα.  

 

Τελευταία τροποποίηση στις Τετάρτη, 17 Απριλίου 2013 09:13

Σχόλια   

0 # Οδυσσέας κουντουπιδης 29-01-2013 11:07
Καλώς όρισες στην παρέα μας Χρηστάρα!
Παράθεση
0 # ΧΡΗΣΤΟΣ ΚΕΦΑΛΙΔΗΣ 28-01-2013 20:43
ΚΑΙ ΑΡΧΙΣΕ ΤΟ ΜΟΙΡΑΣΜΑΑΑΑΑ.ΗΔΗ ΤΟ ΕΝΑ ΚΟΜΜΑΤΙ ΤΟ ΑΓΟΡΑΣΕ Ο ΜΕΛΙΣΣΑΝΙΔΗΣ.ΤΟ ΕΤΟΙΜΑΖΕΙ ΓΙΑ ΟΡΥΚΤΕΛΑΙΑ.ΚΑΖΑΝΙΑ ΠΑΛΙ ΔΗΛΑΔΗ.ΕΜΕΙΣ ΑΚΟΜΗ ΘΑ ΣΥΖΗΤΑΜΕ ΓΙΑ ΤΟ ΠΟΣΟ ΠΡΑΣΙΝΟ ΘΕΛΟΥΜΕ. ΠΡΑΣΙΝΟ ΘΑ ΕΧΕΙ ΠΟΛΛΗ ΑΚΟΥΣΑ. ΘΑ ΒΑΨΟΥΝ ΛΕΝΕ ΤΑ ΚΑΖΑΝΙΑ ΜΕ ΤΕΤΟΙΟ ΧΡΩΜΑ
Παράθεση