Ψηφίζω: Ξεφτιλίζω, Ξεψειρίζω, Ξεχειλίζω;

  

Η γνώμη μου είναι πως, για να περάσει κάποιος σαν κι εμάς – εννοώ όχι πλούσιος – από τις συμπληγάδες των επόμενων τουλάχιστον δέκα χρόνων, θα πρέπει, κατά κύριο λόγο, να στηριχτεί στις δικές του δυνάμεις και προσπάθειες, παρά να ποντάρει στην αρωγή του κράτους, των θεσμών, της κοινωνίας και του σογιού του.

Πρώτη φορά στη ζωή μου μού βγήκε η επιθυμία το κόμμα που θα ψηφίσω να βγει πρώτο. Αυτό το θέλω, για να μετριαστεί - όσο μπορεί να γίνει - το αφιλόξενο της κοινωνικής ζωής που μας περιμένει. Χλωμό, όμως, το βλέπω να ικανοποιηθεί η επιθυμία μου αυτή.
 
Από την εφηβεία μου, στα χωράφια της αριστεράς τριγυρνάω. Αν και δεν μπόρεσα ποτέ να γίνω ένα μ’αυτήν – ας πούμε ότι φταίμε και οι δύο – εν τούτοις, οι ιδέες της, οι μεγάλες μορφές της και οι αγώνες της ήταν το πιο πλούσιο καύσιμο των προσπαθειών μου για μια καλύτερη κοινωνία. Η αριστερά ήταν εκείνη που με έκανε να πιστέψω πως η κοινή δράση για Ψωμί – Παιδεία – Ελευθερία ήταν ένα στοίχημα, για το οποίο άξιζε να δίνω ό,τι καλύτερο είχα. Η αλήθεια είναι πως, με τα χρόνια, η πίστη μου στον κόσμο της και στις προτάσεις της έτεινε να μηδενιστεί. Και το πιο μεγάλο κομμάτι του εαυτού μου αντλούσε πια από άλλες πηγές, πέρα από την τρέχουσα πολιτική σκηνή. Όπως οξυγονώνταν και απ' τις ανάσες των φίλων μου.

Και τώρα, σε μια από τις πιο κρίσιμες φάσεις που περνά η χώρα μας, η αριστερά κατεβαίνει στις εκλογές της 6ης Μαΐου με τρεις εκδοχές, για να πετύχει τι; Τρεις εκδοχές συν καμιά εξάδα ακόμα, ανάμεσα στα πιο μικρά κόμματα. Τι να πω; Να πω το αυτονόητο, πως δηλαδή, σε καμιά άλλη Ευρωπαϊκή χώρα δε συναντάμε τέτοια πολυτέλεια, τόση σπατάλη δυνάμεων; Να το πούμε με το μικρό της όνομα. Πρόκειται για κρίση εγωπάθειας, που μεταφράζεται σε αδυναμία συνεργασίας. Αν ήμουν στην ηγεσία κάποιου από αυτά τα κομμάτια και θρύψαλα της αριστεράς, από την πρώτη μέρα που ξέσπασε η κρίση, πριν από τρία χρόνια, θα κοιμόμουν και θα ξυπνούσα με μια έγνοια. Αυτή της συνεργασίας. Αυτό που πιστεύω είναι πως όλες αυτές οι ηγεσίες των αριστερών κομμάτων, μέχρι σήμερα, πιο πολύ νοιάζονται για να πάει καλά το μαγαζάκι τους, επιβεβαιώνοντας έτσι τις όποιες επιλογές τους - που πιο πολύ είναι ιδεοληψίες - κάνοντας συχνά την τρίχα τριχιά, παρά για τον κόσμο. Ναι, παρά για τον κόσμο.

Η επιθυμία μου, λοιπόν, για την πρωτιά του κόμματος που θα ψήφιζα δε θα ικανοποιηθεί. Και όποιο από τα πέντε αριστερά κόμματα, που αναβοσβήνουν μέσα μου, ψηφίσω τελικά, τα άλλα θα με κοιτούν παραπονεμένα, ψιθυρίζοντάς μου, και με το δίκιο τους, «εμένα, ρε δικέ μου, γιατί όχι;». Και, ειλικρινά, δε θα ξέρω τι να τους απαντήσω. Αναγκαστικά κάποιο θα διαλέξω, με την παράδοξη ελπίδα πως ίσως όλοι βάλουν μυαλό, ίσως -σιγά αλλά σταθερά - αποφασίσουν να αλλάξουν. Και πιστεύω πως δεν είναι αδύνατο να συμβεί κάτι τέτοιο. Αν σε αυτούς τους σχηματισμούς καταφέρουν να δώσουν τον τόνο όσοι έχουν τη διάθεση να υπηρετήσουν αυτό το λαό, μπορεί τότε να αναδειχθεί -από το χώρο όλης της αριστεράς- μια άλλη δυναμική, μια άλλη προοπτική, ένας άλλος δρόμος, που θα βλέπει προς το μέλλον. Ένας νέος δρόμος, που θα μας κάνει να πιστέψουμε σ’αυτόν και στις δυνάμεις μας και που θα μπορεί να μας εμπνεύσει για να δώσουμε τον καλύτερο εαυτό μας. Ναι, μη γελάτε, στην Ιστορία, αραιά και που, συμβαίνουν και τέτοιες εκπλήξεις. Απρόοπτα η πλειονότητα των αγωνιούντων πολιτών, πείθουν, επινοώντας ένα ταξίδι σε μια άλλη θάλασσα, όπου οι ναύτες είναι και εν δυνάμει καπεταναίοι.

Πέρα από αυτά τα προσωπικά. Οι εξτρεμιστικές λύσεις της λιτότητας, που πρότεινε ο κυρίαρχος Ευρωπαϊκός νεοφιλελευθερισμός και υιοθέτησε ο χώρος του κέντρου – στη δεξιά και στην αριστερή του εκδοχή – για να αντιμετωπίσει τα μεγάλα προβλήματα που ο ίδιος δημιούργησε στον τόπο μας, δεν άφησε τίποτα όρθιο. Φυσικά, καραδοκούν και τα χειρότερα. Και, φυσικά, μαγικές λύσεις δεν υπάρχουν στην πολιτική πιάτσα. Δεν είμαι και εξπέρ στις αναλύσεις των προγραμμάτων, αλλά από τα λίγα που καταλαβαίνω είναι πως στα προγράμματα όλων των κομμάτων, και ιδιαίτερα  στα πιο κρίσιμα θέματα, είναι μεγάλη η ασάφεια και η ανεπάρκεια των προτάσεών τους. Και η σημασία που έχει αυτό είναι που φανερώνει το πόσο δύσκολη είναι η κατάστασή μας. Μια κατάσταση της οποίας το στοίχημα σε πρώτη φάση, είναι η καλύτερη διαχείριση της πτώσης μας. Αν και δεν είναι καινούργιο, μιας -και χρόνια τώρα- αυτό που αντιλαμβανόμασταν, έστω και εκ των υστέρων, ήταν οι ανεπεξέργαστες προτάσεις που διατυπώνανε τα κόμματα στα προσχηματικά προγράμματά τους. Και στο δια ταύτα, όταν κερδίζανε την εξουσία, ακολουθούσανε την πεπατημένη, τις εύκολες λύσεις, τις επιλογές εκείνες που περιθωριοποιούσαν ό,τι ήταν ζωντανό, ενδιαφέρον και κοινωνικά αναζωογοννητικό, αλλά και ό,τι μπορούσε να δουλέψει υπέρ της δικαιοσύνης και υπέρ της ισότητας. Μόνο που, τώρα, αυτή η υστέρηση πιο πολύ εκφράζει την αδυναμία τους να ξεπεράσουν τις προδιαγραφές τους και να προωθήσουν τις αναγκαίες εκείνες λύσεις, που μπορούν να δώσουν ελπίδα σε μια παραπαίουσα χώρα. 

Κοινή πεποίθηση είναι πως τα ψέμματα τέλειωσαν. Παρόλο που έχουν την τιμητική τους και σε αυτήν την προεκλογική περίοδο, όπου σχεδόν όλοι, λίγο ή πολύ, προσπαθούν να ψαρέψουν σε θολά νερά και είναι δύσκολο να καταλάβεις πού τελειώνει η επεξεργασμένη και υπεύθυνη πρόταση και αρχίζει η προπαγάνδα και η έωλη επιχειρηματολογία. Τα ψέματα, όμως, τέλειωσαν, το ξαναλέω. Γιατί η ανεργία θα εξοντώνει όλο και πιο πολλούς συμπατριώτες μας, ιδιαίτερα νέους, γιατί η φτώχεια θα γονατίζει κόσμο και κοσμάκη, γιατί το αλαλούμ και η επιδεινούμενη αναξιοκρατία, ανηθικότητα κι αναποτελεσματικότητα θα συνεχίσουν να είναι τα κυρίαρχα χαρακτηριστικά ενός κράτους, που θα απαγκιστρώνεται όλο και πιο πολύ από τις κοινωνικές του υποχρεώσεις. Και γιατί οι όροι που θα κυριαρχούν στην αγορά εργασίας θα γίνονται όλο και πιο επαχθείς. Μια αγορά που δε φαίνεται να έχει βρει τρόπους για να ελκύει σοβαρούς επενδυτές με κοινωνικό προσανατολισμό. Και με ένα ιδιωτικό τραπεζικό σύστημα που, για να επιβιώσει, αντλεί για ίδιον όφελος πόρους από την κοινωνία, βλέποντας με απάθεια την τελμάτωση της επιχειρηματικής δράσης.

Οι όροι που ακούγονται όλο και πιο συχνά ως αντίδοτο σε αυτήν την μαύρη πραγματικότητα είναι ανάπτυξη και ανταγωνισμός. Και εδώ είναι ένα από τα πιο δύσκολα σημεία του προβλήματός μας. Πώς δε  θα γίνει αυτή η εκ των ουκ άνευ όρων αλλαγή πορείας με την κινεζοποίηση της αγοράς εργασίας μας; Να ένα μεγάλο θέμα που οι προτάσεις για τη λύση του, όλων όσων διεκδικούν τη ψήφο μας, θα πρέπει να είναι όσο πιο πειστικές γίνεται. Αναμένουμε. Όπως αναμένουμε και τις προτάσεις όλων αυτών και για το άλλο μεγάλο θέμα της καθημερινής μας ζωής, το σιαμαίο του προηγούμενου. Τους μετανάστες. Γιατί, μέχρι σήμερα, δεν έχουμε συμφωνήσει σε ένα μακροχρόνιο και αποτελεσματικό τρόπο, για το πώς θα αντιμετωπίσουμε αυτές τις εκατοντάδες χιλιάδες των απελπισμένων ανθρώπων; Των ανθρώπων που έρχονται από του διαόλου τη μάνα, με χίλιους κινδύνους, για να επιβιώσουν σε άθλια συνήθως κατάσταση, σε μια χώρα που οι άνεργοί της έχουν ξεπεράσει το ένα εκατομμύριο και η ανασφάλεια κτυπάει τώρα και την πόρτα της μεσαίας τάξης. Τώρα που τα πράγματα θα γίνονται όλο και πιο δύσκολα, δεν πρέπει να κριθούν τα κόμματα και από τις προτάσεις τους πάνω σε αυτό το θέμα; Επί του παρόντος, δε νομίζω πως κάποιο από αυτά περνάει τη βάση.

Αρκετές φορές έχω σκεφτεί και συζητήσει τα μεγάλα προβλήματα, εκείνα που μας περιμένουν σε σταυροδρόμια. Τα ελλείμματα, το χρέος και η αποπληρωμή του ή η διαγραφή του; Ευρώ ή δραχμή, ή ευρώ έξω και δραχμή μέσα; Ευρωπαϊκή κοινότητα με τα μνημόνια ή μόνοι μας έξω απ’αυτήν δίχως το βαρίδια αυτά; Ποτέ δεν έχω ολοκληρωτικά πειστεί από τις απαντήσεις που δίνονται σε αυτά. Αρκετές φορές καταλαβαίνω πως οι θέσεις μου είναι ελάχιστα πειστικές και συχνά αντιφατικές. Συνήθως, μέσα μου, παίρνουν κεφάλι η κλυδωνιζόμενη Ευρωπαϊκή κοινότητα και το ευρώ της. Αλλά και αυτές οι επιλογές μου έχουν τα όριά τους, δεν είναι θέσφατα. Αν με τις φιλοευρωπαϊκές επιλογές, ας πούμε, ως βασικές, και με σοβαρό προγραμματισμό, με σχέδια και δουλειά καταφέρουμε να ξεφύγουμε, όσο πιο γρήγορα και δημοκρατικά γίνεται, από αυτόν τον εφιάλτη που μας έχει κατσικωθεί, έχει καλώς. Διαφορετικά, νομίζω πως εύκολα ή δύσκολα θα αρχίζω να αλλάζω. Κάτι στο οποίο νομίζω πως είναι μεγάλη ανάγκη να αρχίζουμε να εξασκούμεθα όλοι μας.

Όπως και στο να αρχίσουμε να βλέπουμε με θετικό τρόπο το άλλο δύσκολο, για μας τους Έλληνες, θέμα, το θέμα των συνεργασιών. Γιατί έτσι, όπως φαίνεται να διαγράφεται το πολιτικό τοπίο για τα επόμενα χρόνια, θα πρέπει, έστω και εξ ανάγκης, όλοι μας να μεταμορφωθούμε για ένα καλό σκοπό. Και νομίζω πως είναι και δικιά μας ευθύνη η πίεση που θα πρέπει να ασκούμε σε όλες τις πολιτικές ηγεσίες, για να αρχίσουν να βάζουν πολύ νερό στο κρασί τους, αν θέλουν να προσφέρουν στην πατρίδα και στα πιο αδύνατα στρώματα και όχι στο κόμμα τους και στους αχαλίνωτους που κατοικοεδρεύουν στα διάφορα πόστα της εξουσίας. Οι μεταμορφώσεις τους αυτές θα γίνουν πιο εύκολες και ουσιαστικές, αν όλοι γρήγορα συνειδητοποιήσουν πως οι θέσεις τους για τη διακυβέρνηση αυτής της χώρας, σε αυτή την ιδιαίτερα κρίσιμη φάση, είναι εμφανώς κατώτερες των περιστάσεων αφού είναι μονόπλευρες κι αποσπασματικές. Και ίσως, αν κοινός στόχος γίνει η αναζήτηση των τρόπων για έντιμες και καθαρές συνεργασίες των όμορων χώρων και για καλύτερες συνθέσεις στα μείζονος σημασίας θέματα, ίσως τότε καταφέρουν να διαμορφώσουν τους όρους για μια τουλάχιστον ελάχιστα φιλική για μας πραγματικότητα. Μέσα στην οποία, εμείς, θα παλεύουμε, με νύχια και με δόντια, για να επιβιώσουμε και να χαρούμε τη ζωή μας. 

Όλα αυτά τα χρόνια, με κάποιους από τους υποψήφιους της Β’ Πειραιώς, έχω περπατήσει σε κοινούς δρόμους διεκδικήσεων αιτημάτων και αναζητήσεων. Άλλοτε διαφωνώντας και άλλοτε συμφωνώντας. Αλλά, πάντα με την απαραίτητη εκείνη εκτίμηση, τουλάχιστον από τη μεριά μου, για να μπορούν να τελεσφορούν οι όποιες συζητήσεις. Νομίζω πως το σωστό είναι να τους αναφέρω. Στο ψηφοδέλτιο του Σύριζα, είναι ο Παναγιώτης Λαφαζάνης και οι Κερατσινιώτισες, Εύη Καρακώστα και Σταυρούλα Συράκου. Στο ψηφοδέλτιο της Δημοκρατικής Αριστεράς, είναι η Κερατσινιώτισα Καραφέρη Μαρία και ο Κασαπίδης Στέφανος. Στο ψηφοδέλτιο του Κ.Κ.Ε, ο Κερατσινιώτης Πατίδης Ηλίας. Οι σταυροί που μπορούμε να βάλουμε στα ψηφοδέλτια της Β’ Πειραιώς είναι μέχρι τρεις. 

Θέλω πολύ οι εκλογές αυτές να έχουν ως απόσταγμα ένα νέο ελπιδοφόρο ξεκίνημα. Της κοινωνίας μας προπάντων, Αποβάλλοντας τα τοξικά που μας δηλητηρίασαν, της λαμογιάς ιδιαιτέρως. Απόσταγμα, με υψηλή περιεκτικότητα σε Αλήθεια, σε Αυτογνωσία, σε Αλληλεγγύη. Απαραίτητοι λίθοι, είτε αποφασίσουμε να κλίνουμε προς το στήσιμο γεφυριών, είτε προς την ύψωση τειχών στο κάστρο μας.

 

Τελευταία τροποποίηση στις Σάββατο, 16 Μαρτίου 2013 13:04

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: