Ψυττάλεια... τόσο κοντά μας και τόσο μακριά.

Ακριβώς πριν ένα μήνα, στις 24 Απριλίου, στις 11.15 π.μ., οι «τρεις» της Σταγόνας και τρεις φίλοι της ήμασταν στην ΕΥΔΑΠ, στον Ακροκέραμο. Από εκεί, με ένα καραβάκι, περάσαμε απέναντι, στην Ψυττάλεια.

Το νησάκι αυτό το βλέπει η Σαλαμίνα, το Πέραμα, το Κερατσίνι, η Δραπετσώνα και ο Πειραιάς, και διοικητικά ανήκει σ’ αυτόν. Η έκτασή του είναι 0,375 τ.χ. και το μήκος του 1500μ.

Την εποχή της ναυμαχίας της Σαλαμίνας, και λόγω του σχήματός της, την έλεγαν «λειψοκουτάλα». Στη ναυμαχία της Σαλαμίνας (22/9/480), η Ψυττάλεια στάθηκε αποφασιστικά στο πλευρό των Ελλήνων, κάνοντας τα στενά της Σαλαμίνας ακόμα πιο στενά, πράγμα που δυσκόλεψε πολύ τις κινήσεις των μεγάλων πλοίων του μεγάλου στόλου των Περσών. Στην Ψυττάλεια αποβιβάστηκε ο Αριστείδης o Δίκαιος, προς το τέλος της σύγκρουσης, επικεφαλής τμήματος  Αθηναίων οπλιτών και εξόντωσε την επίλεκτη φρουρά που είχε αφήσει ο Πέρσης βασιλιάς Ξέρξης, κατά την αποχώρησή του προς το Φάληρο. Στο νησί έχουν βρεθεί ερείπια κτιριακού συγκροτήματος υστερορωμαϊκών χρόνων. Αρκετά μετά την απελευθέρωση του 1827, στο νησί κατασκευάστηκαν και λειτούργησαν ναυτικές φυλακές. Την περίοδο του εμφυλίου, και για λίγο, τη νησί ήταν μεταγωγικό κέντρο των αριστερών που οδηγούντο στην εξορία*. Από το 1994, άρχισε να λειτουργεί στο νησί το κέντρο βιολογικού καθαρισμού. 

Με καραβάκι, λοιπόν, περάσαμε στο νησί. Ο κ. Διονύσης Γελαδάς, υπάλληλος της ΕΥΔΑΠ, ήταν ο ξεναγός μας. Αυτός μας γύρισε σε όλο το νησάκι, μας εξηγούσε αναλυτικά, τι ήταν όλα αυτά που βλέπαμε, και απαντούσε υπομονετικά σε όλες τις ερωτήσεις μας. Ήταν πρόθυμος  και εξυπηρετικός. Περίπου δυόμιση ώρες αργότερα, που επιστρέψαμε, το κατ’ αρχήν κοινό αίσθημα νομίζω ότι ήταν πως καλά περάσαμε και δεν ήταν χάσιμο χρόνου αυτό το ταξιδάκι ενημέρωσης.

Αυτό που είδαμε εκεί ήταν οι εγκαταστάσεις, που είναι απλωμένες σε όλο σχεδόν το νησί. Σε αυτές τις μονάδες γίνεται η επεξεργασία των λυμάτων του Λεκανοπεδίου. Η μέση ημερήσια παροχή εισερχομένων λυμάτων είναι 750 χιλιάδες κυβικά μέτρα και τις βροχερές ημέρες φτάνει το 1 εκατομμύριο. Ο κ. Διονύσης από δίπλα μάς εξηγούσε δείχνοντάς μας ένα προς ένα τα  διάφορα στάδια επεξεργασίας**. 

Όσοι κατοικούμε στους δήμους γύρω από τον Πειραιά, γνωρίζουμε από πρώτο χέρι τα σημαντικά αποτελέσματα της λειτουργίας του εργοστασίου στην Ψυττάλεια. Τα νερά στο Σαρωνικό, σιγά αλλά σταθερά, καθάρισαν, το χρώμα του πήρε πάλι τις αποχρώσεις του θαλασσί και, προφανώς, με τη λειτουργία της μονάδας αυτής, προστατεύεται ικανοποιητικά η βιοποικιλότητα του οικοσυστήματός του. Όλες οι απόψεις συγκλίνουν πως το έργο αυτό είναι το σημαντικότερο οικολογικό έργο που έγινε στη χώρα μας, τις τελευταίες δεκαετίες. Είναι δε αξιοσημείωτα τα στοιχεία αειφορίας - αξιοποίηση βιοστερεών, βιοαερίου και επαναχρησιμοποίηση επεξεργασμένων εκροών – που συμβαίνουν στις εγκαταστάσεις*** που υπάρχουν σε αυτό το νησάκι. Αξίζει, λοιπόν, να επισκέπτονται την Ψυττάλεια – αυτό το νεφρό του Λεκανοπεδίου – σχολεία, για να δίνεται η ευκαιρία στους μικρούς μαθητές να γνωρίσουν και να εκτιμήσουν αυτό το έργο. Αλλά και πανεπιστημιακές σχολές, για να δίνεται η ευκαιρία σε πολλούς φοιτητές, που θα «τσιμπήσουν», να κάνουν τις διπλωματικές τους και τα διδακτορικά τους ακτινογραφώντας εις βάθος τις υπάρχουσες μονάδες, μιας και σε αυτό το έργο υπάρχει συμπυκνωμένη πολλή επιστήμη και τεχνολογία. Είναι απαραίτητο επίσης θεσμικοί κοινωνικοί φορείς, αλλά και ανεξάρτητοι, όπως  και τα Μ.Μ.Ε να ενσκήψουν πάνω στο έργο αυτό, ώστε να εκλαϊκεύσουν τις λειτουργίες του και τη διαχείρισή του, κάνοντας έτσι προσιτή στο ευρύ κοινό τη λογική του όλου εγχειρήματος και άρα ανοιχτού στην σύγκριση και την κριτική. Διότι μόνο αντικρύζοντας, όπως εμείς, τις διάφορες μονάδες σε λειτουργία, δεν μπορείς να αντιληφθείς τον τρόπο χρήσης τους και την ουσία τους.  Η διαφάνεια  και ο κοινωνικός έλεγχος, είναι γνωστό σε όλους πως απαιτούν περισσότερες γνώσεις, πληροφορίες και στοιχεία, για να μπορούν να είναι αποτελεσματικές και να δουλεύουν υπέρ της κοινωνίας. Και αυτό, εν πολλοίς, είναι και ευθύνη της ΕΥΔΑΠ.  

Οι εν ζωή μεγάλοι θα θυμούνται τα μπάνια που έκαναν μικροί, από τη δεκαετία του ’40 ως και τα τέλη της δεκαετίας του ’60, στις παραλίες της Δραπετσώνας, του Κερατσινίου, του Περάματος και της Σαλαμίνας.  Θα θυμούνται, επίσης, το άδοξο τέλος αυτής της καλοκαιρινής αναψυχής, που προσφερόταν δωρεάν, δίπλα στα σπίτια τους. Και που η αιτία αυτού του τέλους ήταν κυρίως τα λύματα, που έφταναν με αγωγούς και χυνόντουσαν στο Σαρωνικό. Ένας Σαρωνικός, που στην περιοχή αυτή ξερνούσε πίσσα, και έγινε γλοιώδης με ένα αφύσικο κοκκινοπράσινο χρώμα. Ήταν, τότε, από τις αρχές  της δεκαετίας του ’70,  που οι παραλίες έγιναν αηδιαστικές και ήταν ανθυγιεινό πια να κολυμπάς και να ψαρεύεις σε αυτές. Το παράξενο είναι πως αυτό το τελείωμα της φυσικής σχέσης με τη θάλασσα, εκείνη την εποχή, κανέναν δεν ξάφνιασε, δεν θύμωσε, δεν ξεσήκωσε. Έμοιαζε σαν κάτι αναπόφευκτο, έτσι όπως έγινε σιγά σιγά. Οι κυβερνώντες, όπως σε όλα σχεδόν τα σημαντικά θέματα,  δεν ενδιαφέρθηκαν και στάθηκαν ανίκανοι να προνοήσουν και να φροντίσουν να λύσουν το θέμα της αποχέτευσης και το πρόβλημα της μόλυνσης του Σαρωνικού, πριν φτάσει στο απροχώρητο. 

Η ΕΟΚ ( Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα) ήταν αυτή που ανάγκασε τους αρμόδιους κρατικούς παράγοντες να δραστηριοποιηθούν. Η Ελλάδα, ως μέλος πλέον της ΕΟΚ, ανέλαβε τη νομική υποχρέωση να προστατεύει το υδάτινο περιβάλλον της. Το σημαντικότερο νομικό κείμενο για τα υγρά απόβλητα ήταν η οδηγία 91/271/ΕΟΚ, που απαιτούσε τουλάχιστον δευτεροβάθμια επεξεργασία λυμάτων για όλους τους οικισμούς άνω των 15.000 κατοίκων, έως και το τέλος του 2000. Και έτσι ξεκίνησε, στα μέσα της δεκαετίας του ’80, το μεγάλο και σημαντικότατο αυτό έργο στην Ψυττάλεια. Όπως όλα τα έργα στην Ελλάδα, είναι σχεδόν σίγουρο πως κόστισε περισσότερο από το αντίστοιχο μέσο κόστος στην Ευρώπη, έγινε με πολύ αργούς ρυθμούς και, γύρω στο 2007, παρουσιάστηκε και το πρόβλημα με τη συσσωρευμένη λυματολάσπη. 

Οι κάτοικοι όλων των γύρω περιοχών είναι ακόμα φορτισμένοι με έντονα αρνητικά συναισθήματα από εκείνη την επιθετική 
δυσοσμία, που τους ταλαιπώρησε για δύο σχεδόν χρόνια. Για την ταλαιπωρία αυτή, κανονικά θα έπρεπε η ΕΥΔΑΠ να είχε την ευθιξία και να αποζημίωνε γενναιόδωρα, για το κακό που προξένησε, με την κατασκευή κοινωφελών έργων σε όλους τους γύρω δήμους. Διότι δεν είναι άμοιρη ευθυνών. Ακόμα και αν δεν υπήρξε καμία προσφυγή στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, ας έχουμε όλοι υπόψη μας πως είναι  κατάκτηση του Ευρωπαϊκού Δικαίου οι διατάξεις του, που μεριμνούν για την προστασία των πληθυσμών από βλάβες στο περιβάλλον και υποβάθμιση της ποιότητας  ζωής, ακόμα και όταν οφείλονται σε ενέργειες ή παραλείψεις όχι μόνο ιδιωτικών εταιρειών αλλά και δημόσιων οργανισμών. Ας ελπίσουμε πως, με τη λειτουργία της τριτοβάθμιας επεξεργασίας των λυμάτων και της μονάδας αποξήρανσης, τέτοια προβλήματα δεν θα ξαναπροκύψουν στο μέλλον. Νομίζουμε πως πρέπει να γίνει συνείδηση στους διοικούντες την ΕΥΔΑΠ, πως ο κοινωνικός χαρακτήρας του έργου την υποχρεώνει να φροντίζει συστηματικά και υπεύθυνα για την ποιότητα ζωής των κατοίκων. Ιδιαίτερα αυτών των γύρω περιοχών, που έχουν πληρώσει ακριβά τα λάθη και τις αβλεψίες της.

Τέσσερα είναι τα ανοιχτά θέματα αυτήν την εποχή. 
Το πρώτο έχει να κάνει με σχέδια που γίνονται για τη μεταφορά, στις εγκαταστάσεις της Ψυττάλειας, των λυμάτων της Ανατολικής Αττικής. Εμάς, από χέρι, τα φαραωνικού τύπου έργα μάς βρίσκουν αντίθετους, πόσο μάλιστα όταν το ήδη υπάρχον έργο θεωρούμε πως υπάγεται σε αυτήν την κατηγορία. Πιστεύουμε, λοιπόν, πως πρέπει να μπει φρένο σε τέτοιου είδους σχέδια και για τον επιπλέον λόγο πως είναι αμφίβολο αν το κέντρο της Ψυττάλειας μπορεί να επεξεργαστεί τον αυξημένο αυτόν όγκο λυμάτων. Το θέμα αυτό απαιτεί εγρήγορση, αφού στο διαδίκτυο ήδη κυκλοφορεί η είδηση πως ο ειδικός γραμματέας υδάτων του ΥΠΕΚΑ, Α.Ανδρεαδάκης υπέγραψε στις αρχές Μαΐου, τη χρηματοδότηση του έργου της αποχέτευσης του Δήμου Σαρωνικού (με έδρα τα Καλύβια Αττικής), έτσι ώστε τα λύματά του να καταλήξουν στην Ψυττάλεια. Με δεδομένο πως τα φορτία εισόδου στην Ψυττάλεια κυμαίνονται ήδη μεταξύ 83% - 103% και είναι σίγουρο πως θα προκύψουν προβλήματα και στην αποξήρανση και στη διάθεση  της λυματολάσπης, εύλογα αναρωτιέται ο τυχαίος πολίτης, για ποιο λόγο παίρνονται αυτές οι αποφάσεις και τι μπορεί να κάνει, ιδιαίτερα ο κάτοικος των δήμων του Πειραιά, για να προστατεύσει την υγεία του, την ποιότητα της ζωής του και του περιβάλλοντος.

Το δεύτερο έχει να κάνει με την επαναχρησιμοποίηση των υδάτων, που προκύπτουν από το Κέντρο Επεξεργασίας Λυμάτων Ψυττάλειας. Όπως πληροφορηθήκαμε, στις αρχές Μαρτίου, εγκρίθηκαν, κατά πλειοψηφία, στο Περιφερειακό συμβούλιο της Αττικής, οι όροι της προγραμματικής σύμβασης μεταξύ της περιφέρειας Αττικής και της ΕΥΔΑΠ, που αφορούν στην κατασκευή αγωγού, για τη μεταφορά του νερού της Ψυττάλειας σε πολλούς Δήμους της περιφέρειας Αττικής. Το νερό αυτό θα μπορεί να χρησιμοποιείται για άρδευση και από την Πυροσβεστική. 
         
Το τρίτο θέμα είναι η ενοχλητική δυσοσμία που αισθάνονται οι κάτοικοι της Χαραυγής, της Αμφιάλης, του Αγ. Γεωργίου, του Περάματος και της ανατολικής Σαλαμίνας. Όχι τόσο δυνατή, όσο εκείνη του ’07 και του ’08, και όχι σε καθημερινή βάση. Αρκετές μέρες, όμως, κάθε μήνα, οι κάτοικοι των περιοχών αυτών υποφέρουν με την διάχυτη οσμή της βοθρίλας. Κλείνουν, οι άμοιροι, πόρτες και παράθυρα. Το καρατσεκάραμε ένα ολόκληρο μήνα -ότι όντως έτσι συμβαίνει- ρωτώντας φίλους, συγγενείς και γνωστούς, που κατοικούν σε αυτές τις περιοχές. Οι άνθρωποι είναι κατηγορηματικοί και μας τόνισαν πως όταν αυτό συμβαίνει υπάρχει υψηλή υγρασία και οι άνεμοι είναι νοτιοδυτικοί. Η διοίκηση της ΕΥΔΑΠ πρέπει να κατέβει από το θρόνο της και να έρθει στη θέση  αυτών των ανθρώπων. Πρέπει να σεβαστεί το δικαίωμά τους να μη μαγαρίζουν τις ημέρες τους ανυπόφορες οσμές, το δικαίωμα τους να μπορούν να αναπνέουν δίχως να ενοχλούνται, δίχως να αναγουλιάζουν. Όσο η ΕΥΔΑΠ φρονεί πως τέτοιο πρόβλημα δεν υφίσταται ή διατείνεται ότι οφείλεται σε άλλες ρυπογόνες πηγές, κακό του κεφαλιού της κάνει. Θα συσσωρεύεται μία δυσαρέσκεια εναντίον της, πράγμα που το έργο αυτό δεν την αξίζει, αλλά και το πρόβλημα δε θα λύνεται. Η Ψυττάλεια και μόνο αρκεί να δίνει στην ΕΥΔΑΠ το αίσθημα της ήρεμης δύναμης και ως τέτοια θα πρέπει να συμπεριφέρεται και όχι κουτοπόνηρα και σα σπαγκοραμμένη γεροντοκόρη υπονομεύοντας έτσι το σπουδαίο αυτό έργο. Αν η διοίκηση εξακολουθήσει να υπεκφεύγει, θα πρέπει οι Δημ. Αρχές των γύρω δήμων να συντονιστούν, να παρέμβουν και να απαιτήσουν, αποφασιστικά, να δοθεί λύση και σε αυτό το πρόβλημα. Όχι αύριο, αλλά σήμερα.

Και τέλος το τέταρτο είναι οι 300 τόνοι λυματολάσπης που θα πρέπει να μεταφέρονται καθημερινά στο νέο κύτταρο της Φυλής για περαιτέρω επεξεργασία. Εκεί υπάρχουν έτοιμες εγκαταστάσεις για αυτήν τη δουλειά. 'Ομως δεν λειτουργούν και παρόλο που υπάρχει η απόφαση του ΣτΕ, με την οποία η παραγόμενη λυματολάσπη θα πρέπει να μεταφέρεται στο ΕΜΑΚ της Φυλής. Τη μεταφορά αυτή την απαγορεύουν οι δήμοι που βρίσκονται πάνω στη διαδρομή Ψυττάλεια - Φυλή.

Υπάρχει φυσικά και το πιο σοβαρό θέμα απ’όλα. Είναι αυτό της ιδιωτικοποίησης της εταιρίας όπως τίθεται από τους όρους του μνημονίου. Αλλά αυτό είναι ζήτημα γενικότερης πολιτικής κατάστασης και η ανάλυσή του είναι θέμα ενός άλλου άρθρου.

Κάθε μέρα, στο νησάκι αυτό, κάτι δικό μας, του οργανισμού μας, φτάνει – αναφερόμαστε στους κατοίκους του λεκανοπεδίου. Ταξιδεύει κάμποσα χιλιόμετρα, ανακατεύεται με άλλα υλικά και υφίσταται την κατάλληλη επεξεργασία, για να μη μολύνει. Κάτι δικό μας, λοιπόν, εκεί, εξατμίζεται στον αέρα, χύνεται στη θάλασσα, χωνεύεται από τη γη και επιστρέφει με τις τροφές και το νερό πίσω. Είναι ο πιο απτός τρόπος του πώς ξαναγινόμαστε όλοι ένα σε ένα αέναο κύκλο και ενωνόμαστε μ’ αυτόν τον πλανήτη. Πάνω σε αυτά, τα δικά μας υλικά, γεννήθηκε και μεγάλωσε το ωραίο δασάκι που υπάρχει τώρα στο νησί. Κρανίου τόπος ήταν από παλιά αυτός ο τόπος και τώρα, φαίνεται και από μακριά, πως ένα μέρος του έχει πρασινίσει. Αυτό το δασάκι  έγραψε μέσα μας. Όπως και το εκκλησάκι του Αγ. Αλέξανδρου. Όπως και ο ωραιότατος φάρος, που ο Νίκος που ήταν μαζί μας τον βλέπει  από το μπαλκόνι του σπιτιού του, στην Ηλιούπολη, τα βράδια ν’ αναβοσβήνει. Ήρθε παρέα μαζί μας, για να φωτογραφίσει αυτό το φάρο, που είμαστε σίγουροι πως κάποιες φορές, το κοκκινάκι του τον έχει κάνει να ταξιδέψει με συγκίνηση πέρα από τα μαύρα της νύχτας.

* ΨΥΤΤΑΛΕΙΑ 1947 Το μαρτύριο της δίψας
Του Γιώργου Κ. Τσαπόγα
Ήλιος φονιάς κατακαίει τον άνυδρο ξερόβραχο. Ασβέστης η πέτρα, τυφλωμένα τα μάτια, ξερός ο λάρυγγας, φρυγμένα τα χείλη των χιλιάδων αγωνιστών που αντιμετωπίζουν το μαρτύριο του Ταντάλου: - Νερό, πεθαίνουμε. Ψυττάλεια - Ιούλης του 1947: Από τις μικρές πρωινές ώρες, μετά τα μεσάνυχτα, αστυνομικές κλούβες της εποχής, στρατιωτικά καμιόνια, επιταγμένα λεωφορεία, συγκεντρώνουν και μεταφέρουν, σε μια πρωτοφανή παγάνα κυβερνητικής τρομοκρατίας, χιλιάδες αγωνιστές της Εθνικής Αντίστασης, τον ανθό της ηρωικής γενιάς, στις κοντινές ακτές και από εκεί με πλωτά μέσα στο σημερινό σταθμό επεξεργασίας λυμάτων. Χωρίς να έχουν πάρει μαζί τους τίποτα, σε συνθήκες καύσωνα και χωρίς σταγόνα νερό.
Ανάμεσά τους, γέροντες, άρρωστοι, καρδιοπαθείς, τραυματίες των ηρωικών χρόνων του μεγάλου αντιφασιστικού αγώνα, ανήμποροι άνθρωποι, που μέσα στις φλογισμένες ώρες που ακολουθούν, αλαλιασμένοι από τον καύσωνα και τη δίψα, οδηγούνται στην αφυδάτωση, τη θερμοπληξία, την απώλεια συνείδησης. Κατά το μεσημέρι, οι φωνές ακούγονται ως πέρα, καθώς οι ακτές της Πειραϊκής, τρεμίζουν στο λιοπύρι:
- Νερό, πεθαίνουμε. Νερό, μας σκοτώνουν.
Ολοτρόγυρα η θάλασσα μεγαλώνει το μαρτύριο, καθώς δίνει μέσα σε αντικατοπτρισμούς την ψευδαίσθηση ελπίδων. Μερικοί παραλογισμένοι από την αφυδάτωση, παρουσιάζουν παραισθήσεις και φτάνουν να πιουν θαλασσινό νερό, προσθέτοντας νέα φωτιά στα σωθικά τους...
Πολλές ώρες αργότερα, τα αρματαγωγά, κατάπιναν στα τρίσβαθα των αμπαριών, το βασανισμένο πλήθος, για άγνωστη μέχρι τη στιγμή εκείνη κατεύθυνση, και εκεί στο σκοτεινό χώρο, αφού στην αρχή έριξαν από τη γέφυρα νερό σε άπλυτα βαρέλια πετρελαίου, τράβηξαν αμέσως τις μάνικες στο κατάστρωμα και κατέκλυσαν με βρόμικα νερά το κύτος σε ύψος 15 - 20 εκατοστών. Τιμωρία, γιατί μετά από το λιγοστό νερό των βρόμικων βαρελιών, οι απροσκύνητοι το έριξαν στο αντάρτικο τραγούδι! Έτσι οδηγήθηκαν, μετά από πολύωρη περιπλάνηση στο φουρτουνιασμένο Ικάριο, οι δεσμώτες αγωνιστές, στην Ικαρία της αγωνιστικής αλληλεγγύης.
Ιούλης 1947: Να μην ξεχνάμε, μαζί με τις εκτελέσεις, τις φυλακές, τις εξορίες τα βασανιστήρια, τη μεγάλη δίψα της Ψυττάλειας, τη δίψα της Μακρονήσου, τη δίψα στα άνυδρα ξερονήσια. "Θέλουν μα δε βολεί να λησμονήσουν".    
Το άρθρο αυτό μας το έστειλε ο Οδυσσέας μας. Ο ίδιος μας πληροφόρησε πως στο βιβλίο του Δημήτρη  Χατζή  « ΘΗΤΕΙΑ », υπάρχει και ένα μικρό διήγημα με τίτλο «Ο κυρίαρχος της Ψυττάλειας», που η δράση του εκτυλίσσεται σ’ αυτό το νησάκι και βασίζεται στο παραπάνω συμβάν. Τον ευχαριστούμε.

**Στον Ακροκέραμο, απομακρύνονται τα βαρέα στερεά. Μετά, τα προεπεξεργασμένα λύματα μεταφέρονται με υποθαλάσσιους αγωγούς στο νησάκι. Εκεί, είδαμε τις δεξαμενές πρωτοβάθμιας καθίζησης και αυτές της δευτεροβάθμιας βιολογικής επεξεργασίας, όπου απομακρύνεται το οργανικό φορτίο και επιτυγχάνεται η σημαντική μείωση του φορτίου του αζώτου. Κατόπιν, μέσω ενός υποθαλάσσιου συστήματος αγωγών βαθιάς διάχυσης 1200μ, τα τελικά υγρά, αφού περάσουν και μέσα από βιοαντιδραστήρες για το τρίτο στάδιο βιολογικού καθαρισμού, διοχετεύονται στο Σαρωνικό, σε βάθος περίπου 70 μέτρων και προς τη μεριά της Αίγινας. Στα υγρά αυτά έχει μειωθεί το οργανικό φορτίο των λυμάτων κατά 93% - αλήθεια σε αυτό το 7% τι ουσίες περιέχονται; - και του αζώτου κατά 80%. Μέρος της τελικής εκροής επαναχρησιμοποιείται στις εγκαταστάσεις του κέντρου, αφού υποστεί διύλιση και απολύμανση. Η τελευταία μονάδα που κατασκευάστηκε είναι της ξήρανσης. Σε αυτήν τα παραγόμενα βιοστερεά, που προκύπτουν από τη θερμική ξήρανση της λυματολάσπης και που φτάνουν τους 150 τόνους ημερησίως, με υγρασία περίπου στο 8%, αποτελεί ανανεώσιμη πηγή ενέργειας. Με δικά της έξοδα η ΕΥΔΑΠ τα μεταφέρει σε θερμοηλεκτρικά εργοστάσια και εργοστάσια παραγωγής τσιμέντου, για να την χρησιμοποιήσουν στην παραγωγή τους. Έχει τεθεί σε λειτουργία και η διαδικασία της αναερόβιας χώνευσης, όπου παράγεται βιοαέριο, το οποίο χρησιμοποιείται ως καύσιμο σε δύο μονάδες παραγωγής ηλεκτρικής και θερμικής ενέργειας.
 
 
*** Γενική περιγραφή εγκαταστάσεων ΚΕΛΨ
Έργα προεπεξεργασίας λυμάτων στον Ακροκέραμο (Άντληση, Εσχάρωση, Εξάμμωση, Απόσμηση).
Έξι ορθογωνικές δεξαμενές πρωτοβάθμιας καθίζησης, διαστάσεων (σε μέτρα) 100 x 20 x 3, συνολικού όγκου 36.000 κ.μ.
Δώδεκα βιοαντιδραστήρες, συνολικού όγκου 298.000 κ.μ.
Εξήντα τέσσερις δεξαμενές τελικής καθίζησης, συνολικής επιφάνειας 52.000 τ.μ.
Τρία αμμόφιλτρα για παραγωγή βιομηχανικού νερού, συνολικής δυναμικότητας 1.500 κ.μ. ανά ώρα.
Δύο συστήματα απολύμανσης UV, συνολικής δυναμικότητας 600 κ.μ. ανά ώρα.
Τρεις καλυμμένες κυλινδρικές δεξαμενές προπάχυνσης ιλύος, διαμέτρου 25μ., βάθους 5 μ. περίπου, συνολικού ωφέλιμου όγκου 7.380 κ.μ.
Δέκα τέσσερις τράπεζες μηχανικής πάχυνσης, δυναμικότητας 150 κ.μ. ανά ώρα, έκαστη.
Οκτώ κλειστές κυλινδρικές δεξαμενές χώνευσης ιλύος, διαμέτρου 30 μ., συνολικού όγκου 80.000 κ.μ.
Τέσσερις κυλινδρικές δεξαμενές αποθήκευσης ιλύος, ωφέλιμου όγκου 2.900 κ.μ έκαστη και δύο ορθογωνικές δεξαμενές αποθήκευσης ιλύος, ωφέλιμου όγκου 2.590 κ.μ. έκαστη.
Μονάδα αφυδάτωσης με 6 φυγοκεντρικούς αφυδατωτές, δυναμικότητας 70 κ.μ. ανά ώρα έκαστος.
Τέσσερις γραμμές ξήρανσης, δυναμικότητας εξάτμισης 8,6 τόνων ανά ώρα έκαστη.
Δύο αεριοφυλάκια, χωρητικότητας 5.600 κ.μ. έκαστο.
Μονάδα ΣΗΘΕ, ισχύος 7,14 MWe και 10,35 MWth με βιοαέριο με τρεις αεριομηχανές.
Μονάδα ΣΗΘΕ, ισχύος 4,2 MWe και 6,80 MWth με βιοαέριο με δύο αεριομηχανές.
Μονάδα ΣΗΘΕ τύπου αεριοστροβίλου - γεννήτριας με καύση φυσικού αερίου, ισχύος 12,9 MWe και 17,3 MWth.
Αγωγοί εκβολής

 

Τελευταία τροποποίηση στις Παρασκευή, 22 Μαρτίου 2013 12:52