Φαντάζεστε στη θέση του Κασιδιάρη να ήταν ο αμερικανοεβραίος Γούντι Άλλεν;  Έξυπνος, πνευματώδης και χιουμορίστας, θα μπορούσε άνετα να διαχειριστεί την φραστική επιθετικότητα της Κανέλλη και της Δούρου.

Και στο ακόμα πιο χαμηλό επίπεδο, θα μπορούσε να φέρει, αυτές τις τσαούσες της αριστεράς, εκτός εαυτού. Διότι αγαπητοί μου, κακά τα ψέμματα, ό,τι και να λέμε, ακόμα κι όταν υπάρχει, "τρύπια είναι η αγάπη μας και δε μας προστατεύει". Άλλων πιο λίγο και κάποιων άλλων, δυστυχώς, σκέτο σουρωτήρι.

 
Φαντάζεστε στη θέση της Κανέλλη να ήταν ο Ζεράρ Ντεπαρντιέ; Ογκώδης, πληθωρικός, οξύθυμος θα το σκεφτόταν ο Κασιδιάρης όχι καμία, αλλά δέκα φορές πριν του επιτεθεί. Και αν στη θέση της Δούρου ήταν η Ναόμι, μια γυναίκα μέτριας ευφράδειας, συγκρότησης και μόρφωσης, όχι μόνο δεν θα τη μπουγέλωνε, αφού μάλλον δε θα ένοιωθε μειονεκτικά απέναντί της, αλλά  θα προσπαθούσε να τη γοητεύσει προσφέροντας, σ’ αυτήν τη γαζέλα της Αφρικής, κόκκινα τριαντάφυλλα.

Φαντάζεστε στη θέση του Παπαδάκη να ήταν λόγου χάρη ο Ράμφος; Διαυγής, οξυδερκής, άνθρωπος που ρίχνει τους τόνους ωθώντας τη συζήτηση στην αναζήτηση λύσεων πάνω στα συγκεκριμένα και σοβαρά προβλήματα που αντιμετωπίζουμε και όχι στην ανταλλαγή πυροβολισμών μέσω γενικών και αόριστων ιδεολογικών αφορισμών. Σαν οικοδεσπότης σε ένα τέτοιο πάνελ, θα οδηγούσε, με τον τρόπο του, τους καλεσμένους του να σεβαστούν τον εαυτό τους, ο ένας τον άλλον και όλοι μαζί το τηλεοπτικό κοινό. Αλλά, πιο ιδιωτικό κανάλι που έχει σε πρώτη προτεραιότητα την ακροαματικότητα πάση θυσία και όχι την ουσία ενός εμβριθή διαλόγου, θα ανάθετε στον όποιον Ράμφο να κάνει εκπομπή;   

Φαντάζεστε στη θέση του θολωμένου κοινού να ήταν ένα άλλο, που θα ήθελε όχι να επιβεβαιώσει τις ιδεοληψίες του και τα κολλήματά του, αλλά να ακούει επιχειρήματα και προτάσεις τέτοιες που να το θέτουν προ των ευθυνών του; Κοινό με νου και με κρίση, κοινό ικανό να μπορεί να βλέπει πέρα από την τσέπη του και τη μύτη του, κοινό αβόλευτο και ανήσυχο. Κοινό πολιτών και όχι καταναλωτών, διαπαιδαγωγημένο να ακούει και να σκέφτεται με προσοχή και με σεβασμό τη διαφορετική από τη δικιά του γνώμη. Αλλά ποιοι και πότε έχουν νοιαστεί να μας διαιδαγωγήσουν ανιδιοτελώς;  Μετρημένοι στα δάκτυλα είναι και περιθωριοποιημένοι όσοι το παλεύουν προς αυτήν την κατεύθυνση.

Αν βιαιοπραγούσα όπως ο Κασιδιάρης και ένοιωθα την ανάγκη να βγάλω τον άνθρωπο που κρύβω μέσα μου, νομίζω πως μετά θα ντρεπόμουνα και θα ζητούσα δημόσια συγνώμη. 
Αν ήμουνα η Κανέλλη ή η Δούρου, και ένοιωθα την ανάγκη να ήμουν συμβατή με τις αξίες μου, νομίζω πως θα σκεπτόμουνα όσο πιο βαθιά μπορούσα, τους λόγους και τις αιτίες που δέχθηκα να πάρω μέρος σε μια συζήτηση με έναν Χρυσαυγίτη, που μάλιστα διώκεται δικαστικά σε βαθμό κακουργήματος και σε μια εκπομπή που το τσίρκο της τρέχουσας πολιτικής σκηνής το απογειώνει.
Αν ήμουνα ο Παπαδάκης και ένοιωθα την ανάγκη να ήμουνα ειλικρινής με τον εαυτό μου, θα σκεπτόμουνα σοβαρά να αλλάξω τον τίτλο της εκπομπής μου και να επιλέξω, ως πιο ταιριαστό, το «Χαμούρα Ελλάδα».
Αλλά έτσι όπως είμαι, αυτός που είμαι, δε θα ήθελα, για διαφορετικούς λόγους, να ήμουνα στη θέση κανενός. Εξακολουθώ να πιστεύω πως οι γροθιές, αν και είναι σύμφυτες του ανθρώπου, με μίνι εκδοχή το χαστούκι και μάξι τον πόλεμο, η θέση που τις αρμόζει είναι μόνο στο ρινγκ. Υποστηρίζοντας λοιπόν την Κανέλλη και τη Δούρου - τα θύματα - υποστηρίζω τη δημοκρατία. Και καταδικάζοντας τη σωματική βία του Κασιδιάρη - του θύτη - καταδικάζω τον ολοκληρωτισμό των απλοϊκών διλημμάτων και απαντήσεων που αποπνέει ο χώρος του.  

Το θέμα όμως ξεκινάει από αυτό ακριβώς το σημείο. Διότι καμιά δημοκρατία, καμιά θεωρία και πίστη δεν κατάφεραν να αποτρέψουν τις φρικαλεότητες που διαπράττουν άνθρωποι εις βάρος άλλων ανθρώπων. Ίσα ίσα, αρκετές φορές είναι αυτές που ρίχνουν λάδι στη φωτιά επιτρέποντας να πάρει το πάνω χέρι το κτήνος που έχουμε μέσα μας. Γι’αυτό πιστεύω, πως εν δυνάμει, όλοι είμαστε ικανοί για το χειρότερο, όπως όλοι είμαστε ικανοί και για το καλύτερο. Η αποδοχή αυτή βοηθάει στο να βλέπουμε τον εαυτό μας με πιο καθαρό μάτι. Και καθαρή εικόνα σημαίνει πως μπορούμε να επιλέξουμε τι μας αρέσει σ’αυτήν και τι όχι, τι μας ταιριάζει και τι μας παραμορφώνει.

Δημοκρατίες, θεωρίες και αξίες, επινοήσεις του ανθρώπου είναι, που δηλωμένο σκοπό και σε γενικές γραμμές έχουν το ζην και εύ ζην με όρους ισότητας, για όλους που είναι μέλη μιας ελεύθερης κοινωνίας. Μόνο που αυτά τα δύο δεν προκύπτουν αυτόματα, προϋποθέτουν μία διαρκή εγρήγορση από τον καθένα μας, όπως και μια αναζήτηση των τρόπων που σε κάθε περίπτωση αυτά θα είναι το αποτέλεσμα. Σ’αυτήν την προοπτική θέλω πάρα πολύ να συζητήσω με κάποιους απ’αυτούς, τους πολλούς συμπολίτες μας, που χάρηκαν για τις μπουνιές του Κασιδιάρη. Ίσως να είναι οι ίδιοι - αποκλεισμένοι κι αδύναμοι - που ευφραίνετο η καρδία τους με όλα εκείνα τα γιαουρτώματα και τους προπηλακισμούς των προηγούμενων μηνών. Κατ’αρχήν για να καταλάβω, τι ακριβώς τους ανέβασε και για ποιους λόγους συνέβη αυτό. Και για να τους εξηγήσω γιατί εγώ ένοιωσα σα να με φτύνανε. Και κατά δεύτερον, για να δούμε από κοινού, αν είναι δυνατόν, που μπορεί να οδηγήσει μια τέτοια στάση. Και αυτούς και όλους μας. Σε κάτι καλύτερο ή στου διάλου τη μάνα; 


Οι τρεις φωτογραφίες στο άρθρο είναι από πίνακες του Άγγλου ζωγράφου Φράνσις Μπέϊκον ( 1909 - 1992 ).

 

Τελευταία τροποποίηση στις Τετάρτη, 27 Μαρτίου 2013 20:12

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: