Ουφ, τελικά τα καταφέραμε!

 

Ουφ, τελικά τα καταφέραμε και νοιώθουμε περήφανοι. Μετά από 10 χρόνια αγώνων και σκληρής δουλειάς, μια άλλη Ελλάδα έχει ανατείλει. Τα δύο πιο χαρακτηριστικά σημεία της νοοτροπίας του Νεοέλληνα – «να ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα» και «δούλευε για να τρως, κλέβε για να έχεις» - είναι πια στο χρονοντούλαπο της ιστορίας.
Και  το παράξενο είναι πως αυτές οι σημαντικές αλλαγές, αλλά και άλλες εξ ίσου σπουδαίες, ξεκίνησαν από τις εκλογές της 17ης Ιουνίου του 2012. Εκλογές, που είχαν μία από τις χειρότερες προεκλογικές περιόδους, αν λάβουμε υπόψη την κρισιμότητα της κατάστασης στην οποία βρισκόμασταν τότε. 

Αλλά οι νέες πολιτικές δυνάμεις που αναδύθηκαν στο προσκήνιο και ανέλαβαν τη διακυβέρνηση της χώρας και η αποβολή των θυλάκων AAA - που σημαίνει Ανίκανοι, Αδιάφοροι/Άνόητοι και Άπληστοι, συμπατριώτες μας - και που συν τω χρόνω κατάφεραν να το πραγματοποιήσουν και οι παλιές , παρόλο που είχαν ένα εντελώς σάπιο σκληρό πυρήνα, είχε σαν αποτέλεσμα σήμερα να είμαστε το φωτεινό παράδειγμα σε όλη την Ευρώπη. Η ενωτική διάθεση απέναντι στα σοβαρά θέματα και ο υγιής ανταγωνισμός που προέκυψε μεταξύ των κομμάτων, είχε ως βάση την πρωτοκαθεδρία της κοινής λογικής. Έτσι, το νέο ανιδιοτελές και ικανό πολιτικό προσωπικό που διαμορφώθηκε, συναγωνιζόταν και αλληλοεπηρεαζόταν για το καλύτερο - είτε αυτό αντλούσε από την παράδοση, είτε ήταν ριζοσπαστικό. Επινοούσε πρωτότυπες ιδέες για να αντιμετωπίζει τα πραγματικά προβλήματα και με λίγα λόγια έθεσε τον εαυτό του στην υπηρεσία του λαού και στην υπεράσπιση του δημόσιου συμφέροντος. Με αυτήν την πραγματικότητα να τρέχει, ο κόσμος άρχισε να πείθεται πως όσο καλύτερα έκανε τη δουλειά του τόσο περισσότερο αυτό μετρούσε, όχι μόνο υπέρ του, αλλά και υπέρ της κοινωνίας. Πλατιά στρώματα λαού, από όλες τις τάξεις παρακαλώ, ενστερνίστηκαν αυτήν την αντίληψη και αυτό ήταν και η πιο μεγάλη επανάσταση που έγινε ποτέ από την σύσταση του Ελληνικού κράτους. 

Όλα τ’άλλα ακολούθησαν. Και η ανεργία έπεσε στο 4% - με δουλιές κανονικές, όχι γιαλαντζί τύπου ημιαπασχόλησης και τετράμηνα - και εκεί που ήμασταν η πρώτη χώρα της Ευρωπαϊκής Κοινότητας σε διαφθορά και σε οικονομική ανισότητα φτάσαμε σε τέτοιες αξιοζήλευτες θέσεις, που οι Ευρωπαίοι ειδικοί εξακολουθούν να μην πιστεύουν στα μάτια τους. Είναι κοινό μυστικό πια πως μεταξύ τους οι Ευρωπαίοι ερευνητές συχνά αναρωτιόντουσαν, μήπως είχαμε βρει κάποια απίθανη πατέντα και τους εξαπατούσαμε πάλι και σε αυτά τα θέματα. Όσο για τις τράπεζες, "πείστηκαν" να υπηρετούν πιο πολύ το κοινωνικό σύνολο παρά τους μετόχους τους. Και να σκεφτείτε πως όλα αυτά τα πετύχαμε μέσα σε μια δεκαετία που η κρίση κτύπησε στο τέλος ακόμα και τη Γερμανία. Οπωσδήποτε σε αυτήν την κερδισμένη παρτίδα αυτής της δεκαετίας με το ζην, έπαιξαν σημαντικό ρόλο και τα πετρέλαια/αέρια που βρήκαμε στον τόπο μας. Α, να μην το ξεχάσω, έγινε και κάτι σαν επανάσταση στην Κίνα. Προέκυψε ένα περίπου νέο καθεστώς, που μοιάζει δε μοιάζει με Δημοκρατία, μα που οι εργαζόμενοι πια δεν είναι δούλοι. Παίρνουν αξιοπρεπείς μισθούς και κατέκτησαν και εργασιακά και κάποια πολιτικά δικαιώματα. Αυτό σημαίνει πως αυξήθηκαν οι τιμές των κινέζικων προϊόντων, οπότε έπεσαν οι πωλήσεις τους και άρα αυξήθηκαν οι θέσεις εργασίας στον υπόλοιπο κόσμο. 

Επίσης να σας πω, πως αυτά που όλος ο υγιώς σκεπτόμενος κόσμος τα αποδέχονταν σαν κριτήρια που θα μπορούσαν να μας βοηθήσουν να βγούμε από το τέλμα, από την κρίση και απ΄τα χρέη, έγιναν πραγματικότητα. Η αποτελεσματικότητα και η απόδοση, η παραγωγικότητα και η ποιότητα, η αξιοκρατία και η δικαιοσύνη σε όλους τους τομείς, έγιναν τα δίδυμα που όλοι τούς υποκλινόντουσαν με σεβασμό. Τα παιδιά πήγαιναν στα σχολεία τους – όπου η παιδεία έγινε ελκυστική και η παραπαιδεία μας αποχαιρέτισε- πλήρως συνειδητοποιημένα πως οι κόποι που κατέβαλλαν και μόνον αυτοί, θα τους έκαναν καλύτερους στη δουλειά τους και εντάξει ανθρώπους. Στα νοσοκομεία το προσωπικό σε πρόσεχε λες και ήσουνα δικός τους άνθρωπος ή λες και ήσουνα εκκολαπτόμενος Ωνάσης. Στα δικαστήρια, τη δικαιοσύνη, ύστερα από πολλές επεμβάσεις, καταφέραμε και επιτέλους την κάναμε τυφλή. Σιγά σιγά θα προσπαθήσουμε να γίνει και πιο δίκαιη. Οι επιχειρηματίες, ούτε γαμούσαν και έδερναν πια ανθρώπους και περιβάλλον, ούτε τάιζαν την  διεστραμμένη και διαπλεκόμενη ελληνική γραφειοκρατία. Μπήκαν κανόνες που ίσχυαν για όλους και με μικροδιορθώσεις τηρούνται για χρόνια, οπότε και επενδύσεις γινόντουσαν και οι εργαζόμενοι στις νέες επιχειρήσεις ήταν αρκετά ικανοποιημένοι από τη σχέση τους με αυτές. Τέλος, το κράτος στο σύνολό του και με τα δεδομένα της εποχής, είχε σχεδόν εξορθολογιστεί και εκμοντερνιστεί. Βγήκε και το βελούδινο διαζύγιο με την εκκλησία και ο καθένας τράβηξε το δρόμο του στηριζόμενος από εκεί και πέρα στις δικές του δυνάμεις. Τα δημόσια έργα έπαψαν να προχωράνε με ρυθμό χελώνας, να  μας στοιχίζουν ο κούκος αηδόνι και από ποιότητα, πρώτη. Έτσι, μέρα με τη μέρα και για πρώτη φορά από τη σύστασή του, το κράτος μας δούλευε συστηματικά και με σχέδιο υπέρ της ισονομίας και της ισοπολιτείας, γινόταν όλο και πιο πολύ η ασπίδα προστασίας των αδύναμων κοινωνικών στρωμάτων, δίχως ευτελείς πρακτικές χειραγώγησης. Πρακτικά αυτό σήμαινε πως μεταμορφωνόμασταν σε πολίτες.

Ένα διάχυτο κλίμα εμπιστοσύνης υπήρχε μεταξύ των ανθρώπων, πράγμα που έκανε τον καθένα πιο ανοιχτό, πιο χαρούμενο και πιο δημιουργικό. Το αυτονόητο ήταν πως περίμενες από τους άλλους να σου δείξουν τον καλύτερο εαυτό τους. Όχι υπερυψωμένη μύτη, κουτοπονηριές και δήθεν. Δεν χρειάζονταν πια να είσαι μονίμως σε επιφυλακή και με το δάκτυλο στη σκανδάλη να διεκδικείς ακόμα και τα πιο στοιχειώδη πράγματα. Όλο και πιο συχνά η ευγενής άμιλλα έπαιρνε κεφάλι από τον ανελέητο ανταγωνισμό. Σε ένα τέτοιο κλίμα άρχισε και η πτώση της ακροαματικότητας των δελτίων ειδήσεων. Οι άνθρωποι όλο και πιο συχνά μαζευόντουσαν σε δημόσιους χώρους, συζητούσαν, αποφάσιζαν, δρούσαν, τόσο για τα τοπικά και για τα της δουλειάς τους, όσο και για τα Εθνικά/Ευρωπαϊκά και τα διεθνή. Με άλλα λόγια προσπαθούσαν να διαμορφώσουν την κοινωνία, ζούσαν μέσα σ'αυτήν και ένοιωθαν πως δεν είχαν κάτι να τους πουν τα κανάλια - μανούλες της προπαγάνδας. Τέλος, το Κ.Κ.Ε, επιτέλους, μετά από 40 τόσα χρόνια βγήκε από το μουσείο του και επέστρεψε στην πραγματική πολιτική ζωή της χώρας. Με όλα αυτά η ζωή σ’αυτόν τον τόπο ήταν πια και ωραία! Κι εγώ πια δε φοβάμαι τόσο όσο παλιά και δε φοβίζω. Τώρα η πλειονότητα των συμπατριωτών μου είναι σε θέση μάχης στον αγώνα για το ευ ζην.

Αυτό ήταν ένα αληθινό ρεπορτάζ που έγινε στις 17 Ιουνίου του 2022, από έναν δικό μας ρεπόρτερ. Μια νεαρή είναι δηλαδή, που μεγάλωσε στην Αχαρνών, Ελληνοπακιστανή. Μπορείτε κι εσείς να πείτε στους δικούς σας απεσταλμένους, να σας στείλουν μία ανταπόκριση και να τη συγκρίνετε με τη δική μας.

Άραγε υπάρχουν αρκετοί που πιστεύουν πως οι άνθρωποι που είναι πολίτες σε άλλες χώρες, πέτυχαν ότι θετικό πέτυχαν μέσα στους αιώνες, χωρίς κόπους και αγάπη για τον εαυτό τους και για τους άλλους ; Η μικρή και η μεγάλη ιστορία μας λένε, με τον τρόπο της η κάθε μία, πως αν δε δώσεις δε θα πάρεις, αν δεν αγωνιστείς – ατομικά ή  και συλλογικά - δε θα κερδίσεις και πως αν δεν χαριστείς δε θα πετάξεις. Και πως το πρώτο, δεν είναι η νίκη πάση θυσία και με κάθε μέσον, αλλά η νίκη σαν αποτέλεσμα του ευ αγωνίζεσθαι, με σύστημα, μέθοδο κι οργάνωση, με παίκτες εμπνεόμενους από την παγκόσμια κοινότητα της αριστείας. Πολύ δασκαλίστικα μου ακούγονται αυτά τα τελευταία, αλλά τους "νεκρούς" μόνο αυτό το στυλ έχει πιθανότητες να τους αναστήσει. Ναι, εντάξει, και τα φιλιά της ζωής. Πιστεύω όμως να φαίνεται, έστω και λίγο, μέσα από τη δικιά μου αγωνία, η αγωνία χιλιάδων συμπατριωτών μας για ένα καλύτερο αύριο, όπου ο καθένας θα μπορεί βάσιμα να ελπίζει για το καλύτερο και θα μπορεί να κυνηγάει τα όποια όνειρά του. Καλή ψήφο πατριώτες – αν και σ’αυτήν τη φάση συναγωνιστές, τι ωραία θα ήταν αν οι περισσότεροι από εμάς ήμασταν σίγουροι και για το σωστή. 

Αυτό το "τελικά" στον τίτλο, πολύ αφελές μου φαίνεται, ρε φίλε, ε, τι λές; 

 

Τελευταία τροποποίηση στις Παρασκευή, 26 Απριλίου 2013 11:32

Σχόλια   

0 # Μαίρη 18-06-2012 02:30
Μου άρεσε το άρθρο. Εχει χιούμορ και αμεσότητα. Αλλά μου θυμίζει και το τραγούδι του Λούτσιο Ντάλας που το έχουμε ακούσει από τον Σαββόπουλο. "Καλέ μου φίλε σου γράφω...".
Παράθεση

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: