Σας ευχαριστώ.

 

Μόλις βγήκαν τα εκλογικά αποτελέσματα! Τι ανακούφιση! Πρώτον, δε θα γυρίσουμε στη δραχμή άρα τα 4 ευρώ που έχω στο πορτοφόλι μου δε θα χάσουν την αξία τους. Δεύτερον, είχα καταλάβει σωστά, η ελληνική κοινωνία δεν έχει αλλάξει.
Την ώρα των ανακοινώσεων εγώ κοιμόμουν σαν ευρωπαϊκό πουλάκι. Ξύπνησα όταν ο Σρόιτερ(;) είπε ότι η Χρυσή Αυγή πιάνει το 7%. Μάλλον από ένστικτο θα ξύπνησα- σίγουρα δηλαδή, τι μάλλον. Βλέπω και τη Νέα Δημοκρατία πρώτη μούρη, λέω "Ωχ! Παναγιά μου". Βλέπω και δεύτερο το ΣΥ.ΡΙΖ.Α , α, λέω να δεις που μάλλον κυβέρνηση πάλι δεν έχουμε. Βγαίνει όμως ο μεγάλος ηγέτης Βενιζέλος και ζητάει "Κυβέρνηση Εθνικής Συνευθύνης". Εγώ, άμα είχα βγει τρίτος, δε θα είχα μούτρα να μιλήσω, αλλά εντάξει όταν μιλάμε για πολιτικούς, η αξιοπρέπεια είναι άγνωστη λέξη. Με το που ακούν τη λέξη "εθνική" Σαμαράς, Καμένος και Κουβέλης λένε "ναι". Πως δεν είπε "ναι" και ο Μιχαλολιάκος ένας θεός ξέρει- όχι ξέρω κι εγώ, δεν τον θέλουν οι άλλοι.

Απογοητεύομαι, πάω να κλάψω αλλά σταματάω. Πάω στο δωμάτιο να διαβάσω να ξεχαστώ. Πάω και πέφτω και στο κεφάλαιο με την ΑΟΖ θυμάμαι όλους αυτούς τους άσχετους πολιτικούς που κάθε μέρα ορίζουν την ΑΟΖ και βγάζουν τα πετρέλαια από την Ελλάδα. Κλείνω το βιβλίο, μπαίνω facebook. Όλη η αρχική μου γεμάτη σχόλια για εκλογές, συγχύζομαι. Μπαίνω youtube να ακούσω μουσική. Μου έρχεται στο μυαλό ο Σιδηρόπουλος και ακούω το "Κάποτε θα έρθουν".

Για λίγα λεπτά πιστεύω πως υπάρχει ελπίδα. Μου έρχεται όμως και η εικόνα συνομηλίκων μου να μου λένε "Καλά κάνει η Χρυσή Αυγή και κυνηγάει τους μετανάστες", "Μία χούντα μας χρειάζεται", "Θα βγούμε από το ευρώ, δε θα έχουμε να φάμε", "Εγώ θέλω να πάω Εράσμους, Σαμαρά θα ψηφίσω". Μου έρχεται στο μυαλό και ότι ο γείτονας δεν έχει να φάει και σε λίγο δε θα έχω και εγώ, ότι τρέμω κάθε φορά που βγαίνω έξω, ότι τρέμω και κάθε μέρα και όταν είμαι μέσα στο σπίτι μου, ότι της μαμάς μου της τελειώνουν τα φάρμακα και δεν δίνει ο φαρμακοποιός άλλα, κάθε μέρα ακούω για αυτοκτονίες. Απελπισία!

Ηρεμώ όμως και προσπαθώ να σκεφτώ λογικά. Αρχίζω το μονόλογο. Οι Έλληνες είναι φαφλατάδες και παρτάκηδες. Έτσι μεγαλώσαμε. Το καλοκαίρι πέρσι ήταν Αγανακτισμένοι, ενωμένοι και δεν τους σταματούσε τίποτα. Φέτος είναι εξαθλιωμένοι και τους σταματάει ο φόβος, λογικό. Κι εγώ φοβάμαι αλλά δεν έχω να χάσω και τίποτα. Δεν έχω δάνεια, δεν έχω σπίτια, τον εαυτό μου έχω και έχω και τα λόγια ποιητών και αγωνιστών στο μυαλό μου που μου δίνουν δύναμη. Πόσο χαίρομαι που μπορώ και τα καταλαβαίνω πια, μπορώ και αισθάνομαι αυτό το σφίξιμο στο στομάχι όταν διαβάζω "Θέλει αρετή και τόλμη, η Ελευθερία" του Κάλβου! Πόσο χαίρομαι όταν ακούω το Σιδηρόπουλο να μου τραγουδά "Αν γλυτώσει το παιδί υπάρχει ελπίδα".

Τελικά, μόνο κερδίζω σε αυτή τη κρίση που θα γίνει χειρότερη και από το μυαλό δε μου το βγάζεις. Όχι, επειδή δε θα έχουμε λεφτά αλλά επειδή οι Έλληνες είναι δειλοί. Όλοι. Κι εγώ μαζί. Και μη μιλάτε άλλο για τον Παρθενώνα, τη Σπάρτη και τον Μέγα Αλέξανδρο. Εκτός ότι είναι πλεόν κλισέ και έχουν περάσει 2500 χρόνια και τότε οι πλούσιοι περνούσαν καλά, υπήρχαν δούλοι και σκοτώνονταν χιλιάδες άνθρωποι στους πολέμους. Διαβάστε ιστορία και μάθετε πως μείξη φυλών υπήρχε συνέχεια από τότε και δεν είσαι μακρινός απόγονος του Λεωνίδα φίλε Μανιάτη που πιστεύεις ότι μπορούμε να στριμώξουμε τους Γερμανούς σε στενά και να τους σφάξουμε, ούτε μπορούμε να πάρουμε την Πόλη, ποιο πρόβλημα θα μας λύσει και θα της λύσουμε, έτσι σκατά όπως τα έχουμε κάνει εδώ;

Και σταματήστε να λέτε και πως δε χρωστάμε. Χρωστάμε δισεκατομμύρια κι αφού χρωστάμε πρέπει να πληρώσουμε. Ας μιλούσατε πριν δανειζόμασταν, τότε που όλοι εσείς όχι μόνο κάνατε τα στραβά μάτια αλλά επωφελούσαστε από αυτό το άκοπο χρήμα. Όπως, ας πούμε, τότε που εσύ φίλε μου έπαιρνες ακόμη ένα διακοποδάνειο για να πας στη Μύκονο για να σε λένε οι φίλοι σου μάγκα. Και το σκύλο χορτάτο και την πίτα ολόκληρη γίνεται; Ή φεύγουμε λοιπόν, από την Ευρώπη και τα κάνουμε όλα από την αρχή ξεκινώντας από το μηδέν ή μένουμε και πληρώνουμε. Το θέμα για μένα είναι ποιοι είναι δίκαιο να πληρώσουν τα σπασμένα. Και αν όπως τώρα, τα πληρώνουν όλοι και αυτό κάνει τους φτωχούς φτωχότερους και μεγαλώνει την κρίση, τότε αναρωτιέμαι πως είναι δυνατόν και οι κυβερνήτες να είναι τόσο παράλογοι και τι στο διάολο δικαιοσύνη είναι αυτή; 

Ουφ! Τα είπα και ξελάφρωσα! Και θα πω και αυτό. Αν κάποιος είναι άνω των 40 ετών και ποτέ του δεν είπε όχι σε αυτό το όργιο διαπλοκής και λαμογιάς και διαβάζει τώρα αυτό το κείμενο, νομίζω πως πρέπει να μου ζητήσει συγνώμη. Να μου ζητήσει συγνώμη, γιατί σήμερα εγώ όχι μόνο δε μπορώ να κάνω όνειρα, αλλά καταλαβαίνω πως θα δυσκολεύομαι όλο και πιο πολύ να επιζήσω, γιατί αυτός χρόνια συνεχώς ψήφιζε τους ίδιους και τους ίδιους και δεν αντέδρασε ποτέ του σ'αυτήν την διαφθορά. Να μου ζητήσει συγνώμη, γιατί δεν μπορώ να βγω έξω από το σπίτι μου χωρίς να φοβάμαι, γιατί δε μπορώ να φωνάξω την αλλοδαπή φίλη μου με το όνομα της στο δρόμο γιατί φοβάμαι και φοβάται, γιατί για να σπουδάσω πρέπει να πληρώσω. Να ζητήσει συγνώμη από όλους εμάς τους νέους που θα είμαστε με την πλάτη στον τοίχο.

Εγώ όμως σας ευχαριστώ όλους γιατί μέσα από όλο αυτά σκέφτομαι περισσότερο , σφίγγω τα δόντια και το παλεύω να μη γίνω σαν εσάς.
Καληνύχτα σας!

 

Τελευταία τροποποίηση στις Παρασκευή, 26 Απριλίου 2013 11:31