Πειραιάς και Πειραιώτες/ισσες, με και σε βιβλία

 

Εδώ δε μιλάμε γι'αυτούς που γράφουν στο twitter/facebook " και γαμώ την παραλία!!! " ή " γκολάρα ήταν σου λέω!!!" και μετά συμπεριφέρονται ως συγγραφείς ολκής, απαξιώνοντας να ρίξουν έστω και ένα βλέμμα στους "ομότεχνούς" τους. Μιλάμε για αυτούς, που από τα πολύ παλιά τα χρόνια ξέρουμε γιατί τους ονομάζουμε συγγραφείς κι έτσι τους αναγνωρίζει και η κοινωνία. Επιπλέον, εμείς εδώ, θα κλείσουμε το πλάνο και θα εστιάσουμε στον Πειραιά.

Σε άνθρωπους που εργάστηκαν σκληρά και έγραψαν για τη ζωή σ'αυτήν την πόλη και τους πέριξ δήμους. Ή ακόμα γέννημα θρέμα Πειραιώτες, περικύκλωσαν ένα, κατά τη γνώμη τους σημαντικό θέμα, προσπαθώντας να αναδείξουν πλευρές του που αυτοί θεώρησαν αξιόλογες. 
Ας ξεκινήσουμε, λοιπόν, με το πιο ακριβό. Κι αυτό είναι το λέυκωμα " Πειραιάς, κέντρο Ναυτιλίας και Πολιτισμού ", εκδόσεις Μίλητος/Αιγιής, έργο συλλογικό. Μέσα από τις σελίδες αυτού του λευκώματος ο αναγνώστης θα περιηγηθεί στα σοκάκια της ιστορίας του Πειραιά, σε μία συναρπαστική διαδρομή από τους αρχαίους χρόνους ως τη σύγχρονη εποχή, μέσα από μοναδικό φωτογραφικό υλικό και τα κείμενα διακεκριμένων επιστημόνων. Πολύ καλή έκδοση και ενδιαφέροντα κείμενα.

Ας δώσουμε τώρα τη δεύτερη θέση στις κυρίες. Η κ.Μαρία Ρεπούση, βέρα Πειραιώτισσα, αναπληρώτρια καθηγήτρια Ιστορίας στο Παιδαγωγικό του Αριστοτέλειου Πανεπιστήμιου και βουλευτίνα της ΔΗΜΑΡ στην Α' Πειραιώς, έγραψε το βιβλίο " Τα Μαρασλειακά, 1925-1927 ", εκδόσεις Πόλις. Το Μαράσλειο στη δεκαετία του 1920 ήταν ένα σχολείο, αλλά όχι σαν όλα τα υπόλοιπα. Διευθυντής του ήταν ο σπουδαίος παιδαγωγός Αλέξανδρος. Δελμούζος ( 1880 - 1956) και μία από τις δυναμικές και ριζoσπαστικές καθηγήτριές του ήταν η Ρόζα Ιμβριώτη ( 1898 - 1977). Η σύγκρουση κτύπησε πικ όταν η Ιμβριώτη θέλησε να διδάξει αλλοιώς την Ιστορία. Δηλαδή, δίνοντας έμφαση στη σύγκριση μέσω των πηγών και στην κριτική και όχι στον εθνοκεντρικό χαρακτήρα και στην παπαγαλία. Αυτό που αναλύει η κ.Ρεπούση είναι η ιστορία μιας μεταρρύθμισης που απέτυχε καθώς και το πως αυτή η σύγκρουση παίχτηκε εκείνη την εποχή στη δημόσια σκηνή της χώρας. Βιβλίο, που δε θα πρέπει να ενδιαφέρει την εκπαιδευτική κοινότητα,  την συνδικαλιστική αλλά και την μάχιμη στα σχολεία; Μια κριτική παρουσάση του βιβλίου έκανε στη lifo της 12-7-12 ο Κωστής Παπαγιώργης, ένας από τους βιβλιοκριτκός που μας αρέσει. 

 Πατήστε εδώ για να τη διαβάσετε.


Την τρίτη θέση, σ'έναν δημοσιογράφο, τον Νότη Ανανιάδη, που χρόνια κυκλοφορεί στους δρόμους και τα στέκια του Πειραιά και στα έντυπά του, μιας και ασχολείται με ζέση με την πολιτική ζωή και τους αγώνες των Πειραιωτών. Λοιπόν, αν ο Πειραιάς σύμφωνα με τον αρχαίο γεωγράφο Στράβωνα, αλλά και σύγχρονων γεωλογικών μελετών, ήταν κάποτε νησί το οποίο ενώθηκε με την Αττική μετά τις αποθέσεις βασικά του Κηφισού, για τον κ. Ανανιάδη εξακολουθεί να είναι. Εξ ου και ο τίτλος του μυθιστορήματός του, " Το νησί, μου ο Πειραιάς", εκδόσεις Synergie, 2007. Το βιβλίο το προλογίζει ο συγγραφέας και βουλευτής του ΠΑΣΟΚ κ. Μ Ανδρουλάκης. Ο δε συγγραφέας επιμένει πως ο Πειραιάς, παραμένει πάντως για όσους αισθάνονται Πειραιώτες, νησί με ξεχωριστή ταυτότητα μέσα στην ισοπεδωτική Αττική επικυριαρχία. Όχι ένα αυτόνομο γαλατικό χωριό, αλλά ένα δημοκρατικό πριγκιπάτο.
 

Στην παρέα μας έχουμε και έναν πρέσβυ, τον κ. Γιώργο Πουκαμισά. Αυτός λοιπόν, ο Πειραιώτης, πρεσβευτής μας στη Ρουμανία, δημοσίευσε το βιβλίο " Σκιαγραφία μιας εφηβείας - Πειραιάς 1954 - 1973", εκδόσεις Κασταλία. Μέσα από την αναπόληση των παιδικών και εφηβικών χρόνων του ήρωα του, ο κ. Πουκαμισάς μας παρουσιάζει  εικόνες του Πειραιά. Έχουμε λοιπόν τη λιακάδα στο Πασαλιμάνι, την εργασία και τη χαρά στην Ιωνίδειο Σχολή, το κατ’ εξοχήν Γυμνάσιο της πόλης, την εντατική μαθητεία μέσα στην απριλιανή δικτατορία. Τις αφίξεις και τις αναχωρήσεις των πλοίων από το μεγάλο λιμάνι της Ανατολικής Μεσογείου, τις αλάνες και τα περιβόλια του Ρέντη, τις ιστορίες της προσφυγιάς και του πολέμου, εμφυλίου και μη, τις οικογενειακές τραγωδίες και βλέψεις. Όλα αυτά συνθέτουν την εικόνα του βιβλίου, μέσα από μία γραφή συμπαγή, ρέουσα, λιτή, απέριττη και νευρώδη.
 

Και κλείνουμε με το πιο παλιό για μένα, που το 2011 βραβεύτηκε με το κρατικό βραβείο διηγήματος. Είναι το " Κάτι θα γίνει, θα δεις" του Χρήστου Οικονόμου, εκδόσεις Πόλις. Αντιγράφουμε από το σημείωμα στο οπισθόφυλλο: "Δεκάξι ιστορίες από τα Καμίνια, τη Νίκαια, τη Δραπετσώνα. Από τον ντόκο των Κρητικών, από το ουζερί "Υπάρχω", από το φουγάρο της ΔΕΗ στο Κερατσίνι. Ιστορίες για τράπεζες που παίρνουν σπίτια, για σπίτια που παίρνουν φωτιά, για όνειρα που γίνονται στάχτη. Για το σκοτάδι που ζει στη διπλανή πόρτα. Κάτι θα γίνει όμως, θα δεις. Γιατί εκεί όπου μεγαλώνει ο φόβος μεγαλώνει κι εκείνο που σώζει από τον φόβο ". Πρόκειται για δεκαέξη ιστορίες ανθρώπων των γειτονιών της Β' Πειραιά, που κινούνται ανάμεσα στη επιθυμία για ζωή και στους αγώνες για επιβίωση. Κάποια στιγμή, στη μέση του βιβλίου, σου περνάει από το μυαλό πως το βιβλίο αυτό λες και είναι ο επικήδειος μιας ολόκληρης γενιάς, εξ ου και το πικρό αίσθημα που σε διατρέχει. Η πραγματικότητα, παρούσα βεβαίως, γρήγορα δίνει τη σκυτάλη στην ονειροφαντασία και αυτή νικιέται κατά κράτος από το μονόλογο και τη σιωπή. Λίγοι διάλογοι, λιτός λόγος, καλές εικόνες και μεταφορές, δίνουν πόντους σε αυτά τα διηγήματα. Αν καταφέρει ο κ. Οικονόμου να εμπλουτίσει τις πολλά υποσχόμενες αφηγηματικές του ικανότητες και στοχαστεί/ανανεώσει το μελόδραμα, νομίζουμε πως θα μας χαρίσει  ξεχωριστά βιβλία. 
 
Να σημειώσουμε τέλος, πως εκτός από το "Κάτι θα γίνει, θα δεις", το οποίο το είχαμε διαβάσει πρόπερσι, τα άλλα τέσσερα βιβλία, τα ξεφυλλίσαμε σε βιβλιοπωλεία και απλά τα παρουσιάζουμε. Κριτήριο μας ήταν ο Πειραιάς. Ελπίζουμε, τώρα που καλοκαίριασε, να διαβάσουμε και κάποιο από τα υπόλοιπα αδιάβαστα. Εγώ ή εσείς. Και αν συμβεί κάτι τέτοιο και γίνει και καμιά στραβή και ας έρθει η όρεξη να γράψετε κάτι για να το αναρτήσουμε στη Σταγόνα, εμείς ένα δήθεν ψυχρό "ναι" θα σας πούμε, αλλά κρυφά θα χεστούμε από τη χαρά μας. Που λέει ο λόγος.
 

 

Τελευταία τροποποίηση στις Παρασκευή, 26 Απριλίου 2013 11:57

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: