Εθνική Ευρώπης γεια σου!

 

Τέλειωσε το Euro 2012 στην Πολωνία - Ουκρανία. Είδαμε αρκετά καλά ματς. Η Ισπανία, η κατά τεκμήριο καλύτερη ομάδα, πήρε και το κύπελο κερδίζοντας στον τελικό την Ιταλία με 4-0. Η δική μας Εθνική κάτι προσπάθησε να κάνει. Είχε μια καλή στιγμή στο ματς με τη Ρωσία. Αλλά, το αμυντικογενές ποδόσφαιρο που παίζει δε φτουράει και δεν σε φτιάχνει. Πρέπει ν'αλλάξουν πολλά, να δουλέψει o Σάντος και σκληρά και με άλλο προσανατολισμό. 

Αυτό που έκανε την Ισπανία να ξεχωρίσει, ήταν ένα συνδυασμός ομαδικότητας και ατομικότητας. Πολλοί καλοί και αεικίνητοι ποδοσφαιριστές που έχουν μάθει να βρίσκονται με κλειστά τα μάτια, και ταυτόχρονα με τις πρωτοβουλίες που παίρνουν, κάνουν την ομάδα των Φούριος Ρόχας αχτύπητη τα τέσσερα τελευταία χρόνια.
Στις γραμμές της δεν υπάρχει ένας σούπερ σταρ, αλλά μερικοί ποδοσφαιριστές πρώτης γραμμής. Όμως η ομάδα δεν παίζει γι'αυτούς, δεν κινείται γύρω από αυτούς, αλλά αυτοί παίρνουν στην αγκαλιά τους την ομάδα, χορεύουν μαζί της, ακόμα και όταν φαίνεται να κάνουν τα σόλα τους.
Αυτό που είναι αξιοσημείωτο, είναι πως ο εξαιρετικά χαμηλών τόνων προπονητής των τρόπαιων - και με την Ρεάλ και με την Εθνική -  Βιθέντε ντελ Μπόσκε, έπαιξε αυτή τη φορά, το ολίγον βαρετό σύστημα "τίκι - τάκι", με έξι μέσους και στην ουσία δίχως καθαρόαιμο σέντρε φορ. Του βγήκε όμως, αφού η Ισπανία, με το διαρκές πρέσσινγκ και τις χιλιάδες πασίτσες των χαφ, και την κατοχή της μπάλλας είχε σε όλους τους αγώνες της και γκολ μπαίνανε, αλλά από όλους. 

Όπως όλα τα παιχνίδια, που αν δεν παίζονται από τα παιδιά στις αλάνες του κόσμου ή από τους προκολομβιανούς Ινδιάνους, είναι πάντα και κάτι άλλο πέρα από παιχνίδια, έτσι και το ποδόσφαιρο. Ιδιαίτερα αυτό. Αυτό το περισσότερο φάνηκε, στην αναμέτρηση μας με τη Γερμανία, που θέλαμε να πάρουμε συμβολική εκδίκηση για τα μνημόνια. Κι εκεί που δεν τα καταφέραμε εμείς, τα κατάφεραν οι γείτονες και επιλεγμένοι από την πολιτική σκηνή σ'αυτόν τον οικονομικό πόλεμο με το βορρά, σύμμαχοι Ιταλοί. Στη γειτονιά μου, όταν μπήκε το πρώτο Ιταλικό γκολ, οι ζητοκραυγές από γύρω ήταν όπως όταν βάζει γκολ ο Ολυμπιακός. Κάτι προς αγέλη μου φέρνουν αυτές οι αντιδράσεις. Αλλά, ίσως βαθιά μέσα του, αυτός ο οπαδικός κόσμος, να βιώνει τη γενικότερη κατάστασή μας μόνο σαν ένα πόλεμο, με τον κερδισμένο από το ευρώ, βορρά. Μήπως, λοιπόν, το σωστό είναι να δίνεται η μάχη σε όλα τα επίπεδα; Το κλου πάντως ήταν όταν ο φακός, μετά την ήττα των Γερμανών, εστίασε σε μια Γερμανίδα που της έτρεχαν τα δάκρυα και τότε ακούστηκε η φοβερή ατάκα: ρε συ, κλαίνε και οι Γερμανίδες; Εν πάσει περιπτώσει, η Γερμανία έπαιξε καλό και μεθοδικό ποδόσφαιρο, ήταν η ομάδα με τον χαμηλότερο μέσο όρο ηλικίας και είναι σίγουρο πως θα είναι ένα από τα φαβορί στο μουντιάλ της Βραζιλίας το '14.
 

Ο Α. Σπυρόπουλος από τις στήλες της "Απεργιακής έκδοσης των εργαζομένων της ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑΣ" έφτιαξε την ιδανική ενδεκάδα του Euro, βασιζόμενος στις αποδόσεις των παιχτών στις θέσεις που αγωνίστηκαν. Αυτή η ιδανική ενδεκάδα, λέει και δε λέει κάτι. Λέει φυσικά στο χρηματιστήριο της αγοράς των παιχτών, στην εκτίμηση που απολαμβάνουν από προπονητές και από συναδέλφους τους. Μετράει οποσδήποτε και στη λατρεία που δείχνει ο φίλαθλος στον καθένα απ'αυτούς. Αλλά, αν μαζευτούν όλοι αυτοί της ιδανικής και τους βάλλεις να παίξουν ως ομάδα, εκεί τα πράγματα σκουραίνουν. Κι'αυτό γιατί το ποδόσφαιρο, που είναι το κατεξοχήν σπορ της χρυσής τομής ομαδικότητας και ατομικότητας, στην περίπτωση αυτή των 11 σούπερ σταρ, η ομαδικότητα θα είναι σαν νεογέννητο που μαθαίνει να μπουσουλάει. Μια τέτοια ομάδα μπορεί ακόμα και η ΑΕΚ να την κέρδιζε.

Ας δούμε λοιπόν ποιους διάλεξε, ο επί των ποδοσφαιρικών καλός δημοσιογράφος. Τερματοφύλακας : Ο πάντα καίριος στις επεμβάσεις του διαχρονικός Ισπανός Κασίγιας. Δεξί μπακ: Ο the new kind on the block Πορτογάλος Ζοάο Περέιρα. Προνόησε και τον έκλεισε η Βαλένθια πριν το Euro. Δεν τον πρόσεξα. Γιατί; Δεξί στόπερ: Ο κλικαδόρος, ρατσιστής και μπερμπάντης Άγγλος Τζον Τέρι. Όταν ο καλύτερος Άγγλος είναι αμυντικός, τότε κ.Γιώργο μας, γιατί να δυσανασχετείς που η Αγγλία έπαιξε σαν την παλιά Ιταλία; Αριστερός στόπερ: Ο ωραίος, άνετος και με ένα μάτι στην πλάτη, Ισπανός Σέρχιο Ράμος, που ακόμα και όταν έλειπε από τη θέση του, νόμιζες πως ήταν εκεί. Αριστερό μπακ: Ο σπιντιγκονζάλες μικρόσωμος Ισπανός Άλπμα που βάζει και γκολ. Από τα τσικό της Μπαρτσελώνα, τον αγόρασε η Βαλένθια με 1εκ. και τώρα της τον ξαναπούλησε με 12εκ. Και νόμιζα πως τέτοιες ηλιθιότητες συμβαίνουν μόνο σ'εμάς. Αμυντικό χαφ: Ο πρίγκηπας και συνάμα στρατηγός Ιταλός Πίρλο. Από τις μορφές που θα αντέξουν στη μνήμη μας. Μέσα δεξιά: Ο Τυνήσιος Γερμανός Κεντίρα. Έβαλε μία γκολάρα σ'εμάς, αλλά σε όλα τα παιχνίδια είχες την αίσθηση πως αυτός ήταν ο κρυφός ενεργειακός πυρήνας των Γερμανών. Μέσα αριστερά: Ο Κροάτης Μόντριτς - που όπως μου είπε ο Μουρίνιο θα τον πάρει η Ρεάλ από την Τόττεναμ - αλλά δε θυμάμαι τη φάτσα του και το παίξιμό του. Την άλλη φορά θα τον έχω στο στόχαστρο. Σέντρε φορ: Ο πανύψηλος Ιμπραχίμοβιτς, της Εθνικής Σουηδίας. Είναι παιχταράς, καμία αμφιβολία. Αλλά, όπως σε όλα τα πράγματα της ζωής, έτσι κι εδώ, πάντα παίζει ρόλο όχι μόνο τι βλέπεις και αντιλαμβάνεσαι- και όντως, αυτό που έβλεπες ήταν χάρμα οφθαλμών - αλλά αν αυτό που βλέπεις σε φτιάχνει. Λοιπόν, ο ψηλός κι άχαρος Σουηδός, δε μου πάει. Έξω δεξιά: Ο δικός μας Σαλπιγγίδης. Αυτός, είναι περίπου σαν κι εμένα. Δηλαδή, αν η αυτοπεποίθησή του ήταν στο ύψος της τέχνης του, θα ήταν περιζήτητος στα γήπεδα της Ευρώπης. Πάντως, ήταν ολοφάνερο πως φχαριστήθηκε τα ματς και πρόσφερε και με το παραπάνω, όχι μόνο μπροστά αλλά και πίσω. Και τέλος, έξω αριστερά: Ο Μέσι της Ευρώπης, Ισπανός Ινιέστα. Ο γλυκύτατος κοντούλης, που όσο μπόι του λείπει, τόσο ύψος και χάρι έδινε στην ομάδα του με τις εξαιρετικές διεμβολίσεις του. 

Με τους περισσότερους, συμφωνώ με τις επιλογές του Σπυρόπουλου. Υπάρχουν όμως δύο - εκτός από τον πιο θεατράλε, τον δικό μας Καραγκούνη - που θα τους έβαζα οπωσδήποτε στη δικιά μου ιδανική. Τον αφ'υψηλού άρχοντα της Πορτογαλίας Ρονάλντο και τον γαϊτανόφρυδο ιθύνοντα νου της Ισπανίας, Τσάβι.
Το παράξενο πάντως είναι πως μετά από μια ολοκληρωτική και για πάνω από μισό αιώνα απουσία της Εθνικής Ισπανίας από επιτυχίες στα διεθνή τουρνουά, τα τέσσερα τελευταία χρόνια σαρώνει τα πάντα. Πάντα η χώρα αυτή είχε καλούς ποδοσφαιριστές. Τι έχει συμβεί τώρα, που επιπλέον, το κράτος της παραπαίει;  

 

Τελευταία τροποποίηση στις Τετάρτη, 27 Μαρτίου 2013 20:07

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: