Παλαβού, το "Αστείο".

 

Πολλά και διαφορετικά. Διηγήματα που φαίνονται πολλά, γιατί είναι διαφορετικά. 
Ίσως κάτι σαν «πρόβα», εξάσκηση σε διαφορετικά είδη γραφής, στυλ, θεματικές. Όπως θα έκανε φυσιολογικά μάλλον ένας έξυπνος νέος συγγραφέας, ψάχνοντας, αναζητώντας να βρει το δικό του βαθιά προσωπικό ύφος.
Αυτό κάνει ο Γιάννης Παλαβός, από το Βελβεντό της Κοζάνης, στη συλλογή διηγημάτων του «Αστείο». Πειραματίζεται, με επιτυχία.
Πειραματίζεται στο απρόβλεπτο και το φαντασιακό, στο σκληρό και το αυθόρμητο, στο συναισθηματικό και τη σάτιρα, στο ελαφρύ και το βαρύ, στο παλιό και το καινούριο. Το περίεργο είναι ότι όλα αυτά, συγχρόνως, φαίνεται να του πηγαίνουν.  
Καλό και κακό αυτό. Όταν είναι ευρύ το ταλέντο και ο νους, γίνεται ίσως δύσκολο να «στοχεύσει» κάπου. Να στοχεύσει κάπου με δύναμη και εκεί να τα δώσει όλα. 
Ένας νους που διεγείρεται με όλα όσα τον περιβάλλουν, αλλά και με όσα εντός του εξελίσσονται. Και ένας ρέων λόγος, που τα μεταφράζει όλα αυτά απλά, λιτά, με χιούμορ όποτε χρειάζεται, με σοβαρότητα κι ευθύνη όταν επιβάλλεται. Με εικόνες δυνατές και έντονες που αναπτύσσονται, αλλά συχνά στις τελευταίες γραμμές γυρνούν ανάποδα, και αποκαλύπτονται και εκπλήσσουν, με ένα χιούμορ που συναντά κανείς συχνά σε  καλοφτιαγμένα κόμικς. Υποθέτω ότι είναι καλός και στη συγγραφή κόμικς, έχει άλλωστε συνεργαστεί με τον Τάσο Ζαφειριάδη και τον Θανάση Πέτρου στο εικονογραφημένο διήγημα - κόμικ, «Tο Πτώμα». 

Γιαγιάδες που μετά θάνατον καπνίζουν, μετεμψυχωμένα φαξ και συρραπτικά, μπαμπάδες «κωλόπαιδα», βοσκοί που χάνονται, σαν τα σκυλιά τους, γυναίκες γενναίες που δεν τρομάζουν, μα σέβονται τις φαντασιώσεις του άντρα τους, εφοριακοί ευαίσθητοι, αγρότες αυτοκαταστροφικοί, εργάτες απολυμένοι … 
Πολλοί και διάφοροι οι ήρωες του Αστείου, μα καθόλου αταίριαστοι. Κάπου στο βάθος δένουν μεταξύ τους, δένουν κάτω από ένα σταθερό βλέμμα, μια κοινή οπτική, την οπτική του δημιουργού τους, και είναι αυτό ίσως που τους κάνει ενδιαφέροντες.

 

Τελευταία τροποποίηση στις Παρασκευή, 26 Απριλίου 2013 11:56