Νέα καλά κι ενδιαφέροντα...2ο Ιουλίου Κύριο

 

  Πάντα με γοήτευε η διαδρομή από το Κερατσίνι προς τον Πειραιά, και εννοώ από τότε που δεν υπήρχαν όλα αυτά τα τούνελ και η γνωστή «περιφερειακή» οδός που φτιάχτηκε μετά από πολλά χρόνια. Ήταν μια διαδρομή που ξεκινούσε μπροστά από το εργοστάσιο της ΔΕΗ και περνώντας μέσα από τη Χαραυγή οδηγούσε στο λιμάνι του Πειραιά, αφού προηγουμένως διέσχιζε το εργοστάσιο τσιμέντων Ηρακλής, το όμορφο λιμανάκι των ερασιτεχνών ψαράδων, τα παλιά καταφύγια, τα λιπάσματα και τις αποθήκες Βασιλειάδη.

Τα χρόνια πέρασαν και από τότε το τοπίο έχει αλλάξει αρκετά. Φτιάχτηκαν τα τούνελ (θυμίζοντας κάτι από Μονακό και πίστα φόρμουλα ένα;), μεγάλο μέρος των τσιμέντων έκλεισε, τα καταφύγια γκρεμίστηκαν (αφού πόλεμος με τη μορφή που διαβάζουμε στα βιβλία δεν πρόκειται να συμβεί), τα Λιπάσματα και τα εργοστάσια που βρίσκονταν στο χώρο εκεί (τα περισσότερα τουλάχιστον) κατεδαφίστηκαν, φτιάχτηκε το Υπουργείο Ναυτιλίας (ή όπως αλλιώς το ονομάζουν πλέον), αλλά σε καμία περίπτωση ο χώρος δεν έπαψε να έχει μια δυναμική που αξίζει κάποιος να παρατηρήσει.

Ήταν ένα όμορφο απόγευμα του Ιούλη, όταν μαζί με τον Λάκη κάναμε μια βόλτα για συζήτηση και φωτογραφίες στην περιοχή. Η πρώτη στάση έγινε για φωτογράφηση από μια πεζογέφυρα που υπάρχει λίγο μετά τον νέο μόλο Δραπετσώνας, στάση που μπορεί κάποιος να συνδυάσει και με έναν καφέ στην καφετέρια με την καταπληκτική θέα, η οποία βρίσκεται στην αρχή της πεζογέφυρας αυτής. Μπορεί από εκεί ο παρατηρητής να αντικρύσει τα πλοία που περιμένουν την τύχη τους ή την επισκευή τους στο μόλο, τις εγκαταστάσεις της ΕΥΔΑΠ, την Ψυττάλεια, τα τσιμέντα Ηρακλής, το λιμάνι του Πειραιά, όπως επίσης και τα σκουριασμένα καζάνια κάποιας εταιρείας πετρελαίου που κάποτε λειτουργούσε στην περιοχή αυτή.

Δεύτερη στάση έγινε στο λιμανάκι, όπου αρκετοί ερασιτέχνες ψαράδες έχουν τις βάρκες τους (τα πρωινά πουλάνε και ψάρια), ενώ πολλοί κάτοικοι τις περιοχής βάζουν ακόμα στη γλίστρα τις βάρκες τους για αποδράσεις. Το λιμανάκι δεν φαίνεται από τον νέο δρόμο και για να το επισκεφτεί κάποιος πρέπει να ακολουθήσει τον παλιό. Κάτω από τις γέφυρες, τώρα ειδικά το καλοκαίρι, γίνεται συνωστισμός από αθίγγανους που απολαμβάνουν τη δροσιά, την απλάδα αλλά και το μπάνιο στο λιμανάκι!!!

Επόμενη στάση για φωτογραφία στο εργοστάσιο των τσιμέντων, όπου οι τεράστιοι σωλήνες μεταφοράς φαντάζουν επιβλητικοί και μαγνητίζουν το βλέμμα. Είναι συγκλονιστικό όταν αναλογίζεται κανείς πόσοι εργάτες έχουν δουλέψει σκληρά στο εργοστάσιο αυτό. Τώρα, εκεί απλά γίνεται μεταφορά του τσιμέντου, με πλοία τα οποία δένουν λίγο πιο πέρα από το λιμανάκι των ψαράδων.

Η βόλτα συνεχίστηκε μέχρι τη δεξαμενή νερού στη Δραπετσώνα, η οποία βρίσκεται δίπλα στο διατηρητέο κτίριο της διοίκησης των λιπασμάτων και λίγα μέτρα πιο πέρα από το (εγκαταλελειμμένο) πάρκο της εργατιάς! Κάποτε στην περιοχή αυτή δεν υπήρχαν παρά μόνο χαμηλά σπιτάκια, ενώ τώρα έχει γεμίσει από κακάσχημες πολυκατοικίες, συνέπεια της χρυσής εποχής των αντιπαροχών και των δανείων!

Το τέλος της βόλτας δεν θα μπορούσε να ήταν άλλο από την περιοχή των Λιπασμάτων (ιδιοκτησία Εθνικής), μια που εδώ και δυο μήνες μπορεί όποιος θέλει να περπατήσει στην περιοχή, μπαίνοντας από την είσοδο που βρίσκεται στον μόλο Κράκαρη. Από τότε που δημιουργήθηκε η βιομηχανική ζώνη στη Δραπετσώνα, η περιοχή αυτή ήταν κλειστή για τους πολίτες. Μια περιοχή που έχει ακριβώς από κάτω την θάλασσα και από πάνω όσα κτίρια διασώθηκαν ως διατηρητέα και γλίτωσαν από την κατεδάφιση της περιοχής των λιπασμάτων. Μερικά μέτρα μετά την είσοδο στα λιπάσματα μπορεί κάποιος να δει το σημείο στο οποίο φέρεται ότι βρίσκεται ο τάφος του Θεμιστοκλή, κάτι που η αρχαιολογική υπηρεσία έχει επιληφθεί να διερευνήσει. Εκεί βρίσκονται και τα σκηνικά από την τελευταία ταινία του Θόδωρου Αγγελόπουλου, την οποία δεν πρόλαβε να ολοκληρώσει λόγω του ατυχήματος που του κόστισε τη ζωή.

Σκοπός της βόλτας αυτής ήταν να περπατήσουμε σε μέρη που συνήθως περνώ με το αμάξι (ως συνοδηγός, μια και δεν οδηγώ) και που κάθε φορά τα βλέπω με μια διαφορετική ματιά. Ομολογουμένως, η πρόσβαση με τα πόδια είναι δύσκολη σε κάποια από αυτά αλλά μπορεί στο μέλλον όλοι να έχουμε την ευκαιρία να χαρούμε όλη ή μέρος αυτής της τεράστιας έκτασης, που αποτελεί ίσως το πιο όμορφο σημείο της πόλης μας αλλά και ίσως της Αττικής.

Για τον λόγο αυτό αξίζει όλοι να ενδιαφερθούμε για να αποκτήσουμε πρόσβαση στις θάλασσές μας!!!

 

Υ.Γ: Ένα μεγάλο «ευχαριστώ» στον παλιό μου καθηγητή και φίλο Λάκη Ιγνατιάδη για την ξενάγηση που μου έκανε και για τις μάχες που δίνει για τα κοινά της περιοχής στην οποία ζούμε!!!

Τελευταία τροποποίηση στις Παρασκευή, 26 Απριλίου 2013 11:56