Αθήνα, μια πόλη γεμάτη μικρούς ήρωες.

Αν μη τι άλλο, η Ελλάδα στα πέρατα του κόσμου είναι γνωστή για την αρχαία ιστορία της, η οποία έχει δώσει ουκ ολίγες φορές έμπνευση σε διάφορους δημιουργούς για την υλοποίηση, βιβλίων, ταινιών, κόμικ κτλ.
Ειδικότερα ο τομέας της μυθολογίας φαίνεται να ενδιαφέρει ακόμα περισσότερο τους ξένους δημιουργούς, με αποτέλεσμα να βλέπουμε συχνά-πυκνά διάφορες ιστορίες στον κινηματογράφο με μορφές του ελληνικού δωδεκάθεου και άλλα πολλά πρόσωπα και ιστορίες της ελληνικής μυθολογίας.
Όμως, ποιος ασχολείται με τους τωρινούς Έλληνες θεούς? Ποιος θα κάνει ταινία και ποιος θα σκιτσάρει τις απίστευτες περιπέτειες των ηρώων που κυκλοφορούν κάθε μέρα δίπλα μας? 
Το σύγχρονο ελληνικό «δωδεκάθεο» δεν ζει στον Όλυμπο και δεν αποτελείται μόνο από δώδεκα άτομα. Είναι απλοί άνθρωποι, καθημερινοί, που ο καθένας έχει να εξιστορήσει κάτι τρομερό και κάτι μοναδικό που του έχει συμβεί. 
Οι πιο ενδιαφέρουσες ιστορίες είναι αυτές που βρίσκονται δίπλα μας. Δεν έχουμε ίσως τον χρόνο να σκεφτούμε ή γενικά δεν έχουμε σκεφτεί πως πίσω από κάποιο κοντινό μας πρόσωπο βρίσκεται μία ιστορία που αξίζει να ακούσουμε. 
Έτσι, δεν χρειάζεται και πολύς καιρός μέχρι να χαθεί η ανθρώπινη επικοινωνία, να καταλήξουμε στις ανούσιες και επιφανειακές συζητήσεις ακόμα και μεταξύ φίλων, που περιορίζονται στα βασικά. Πόσες δεν είναι οι φορές που κάποιος μας έχει κάνει τη γνωστή ερώτηση: « Τι κάνεις;», και εμείς, ενώ έχουμε στο μυαλό μας ένα σωρό απαντήσεις, όπως: «Είμαι μόνος, απελπισμένος, ψάχνω δουλειά, χρειάζομαι βοήθεια, θέλω κάποιον να μιλήσω, θέλω να ασχοληθώ με αυτό στην ζωή μου», καταλήγουμε να πούμε απλά ένα «Καλά»?
Κάνοντας μία βόλτα στο κέντρο στης Αθήνας, σήκωσα κάποια στιγμή το κεφάλι και κοίταξα πέρα από την παρέα μου και πέρα από τον εαυτό μου για μία φορά. Και είδα και χαρούμενα πρόσωπα, και είδα και πρόσωπα που προσπαθούσαν με τέχνη να κρύψουν τις πληγές τους πίσω από το χιούμορ και από το γέλιο. Αλλά είδα και πρόσωπα απελπισμένα, με βλέμματα γεμάτα από ανάγκη για προσοχή και ανθρώπινη επικοινωνία. 
Και είδα και μία κοπέλα, που έκανε μόνη της βόλτα στο κέντρο, κοιτώντας αριστερά δεξιά, ψάχνοντας για κάτι να καλύψει τα κενά της.Τίποτα επάνω της εξωτερικά δεν θα μπορούσε να μαρτυρήσει θλίψη ή απελπισία, καθώς τα ρούχα της ήταν προσεγμένα, αλλά και η ίδια σαν κοπέλα. Και όμως, μόνη της περπατούσε σκυφτή, χωρίς ίχνος αυτοπεποίθησης ή ευχαρίστησης που έκανε αυτή την βόλτα. Και όταν η στιγμή εκείνη που τα βλέμματα αγνώστων συναντιούνται έγινε, και ενώ κάποιες φορές μπορεί να είναι απλά και ανούσια τα βλέμματα ανθρώπων που “πέφτουν” το ένα πάνω στο άλλο, αυτή την φορά, όταν το βλέμμα μου συνάντησε το δικό της, είδα πως η μοναξιά της δεν της άρεσε καθόλου. 

Αυτή η κοπέλα και το βλέμμα της είναι που μου έδωσε την αφορμή να γράψω αυτό το κείμενο. Να γράψω για όλους αυτούς που βρίσκονται εκεί έξω και κρύβουν μέσα τους μια ιστορία, ή ίσως δεν κρύβουν τίποτα άλλο παρά απλά συναισθήματα που δεν μπόρεσαν να εκφράσουν ποτέ. 
Γιατί υπάρχουν οι άνθρωποι αυτοί, και ας μην ξέρουμε τα ονόματά τους.
Υπάρχουν και συμπληρώνουν όλοι μαζί τους σύγχρονους Έλληνες θεούς και θεές της ελληνικής πραγματικότητας, και όχι της μυθολογίας.
Γι’ αυτό, κάθε μέρα που περνάει, πέρα από τα δικά μας προβλήματα και τις δικές μας έγνοιες, ας σκεφτούμε και τους άλλους γύρω μας. Ας ρωτήσουμε έστω αυτούς που αγαπάμε τι κάνουν πραγματικά, και ποιος ξέρει τι μπορεί να βγει στην επιφάνεια. Και ίσως μέσα από τη συζήτηση βγουν πράγματα και για εμάς τους ίδιους, που δεν γνωρίζαμε, και που στο τέλος θα μας βοηθήσουν να λυτρωθούμε και να προχωρήσουμε.

Τελευταία τροποποίηση στις Σάββατο, 09 Μαρτίου 2013 07:11

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: