Κι αυτά μας άρεσαν το καλοκαίρι που πέρασε

Στην πρόσκληση που απευθύναμε στους επισκέπτες μας, για να μας στείλουν ποια βιβλία και τραγούδια και  ποιες ταινίες τους έκαναν κλικ αυτό το καλοκαίρι, τελικά μας απάντησαν αρκετοί.  Μερικοί έκαναν τα δικά τους και παραβίασαν τους όρους και τα όριά μας. Πειράζει, αλλά το αποδεχτήκαμε διότι το εισπράξαμε ως μία κίνηση εσωτερικής ελευθερίας. Αυτοί που ανταποκρίθηκαν δεν είναι μόνο αρθρογράφοι μας και συνεργάτες μας, αλλά και γνωστοί, φίλοι, αναγνώστες και συγγενείς.

Τους ευχαριστούμε όλους, θεωρώντας αυτή  την, ας πούμε, τολμηρή κίνησή τους πράξη γενναιοδωρίας και προς εμάς και προς τους άγνωστους επισκέπτες μας. Υποσχόμαστε πως θα αναζητήσουμε να βρούμε κι άλλους παρόμοιους τρόπους για να εκφράζονται δημόσια και αυτοί που δυσκολεύονται να το κάνουν γραπτώς. Για τη σειρά των απαντήσεων διαλέξαμε την αλφαβητική των ονομάτων.

Πατώντας πάνω σ’αυτά θα σας εμφανίζονται οι απαντήσεις τους.

 

{slider=Βαρβάρα Τσιδεμιάδου}

 Τα δύο τελευταία καλοκαίρια με απασχολεί το τι θα πει να είσαι Έλληνας στους πολλούς αιώνες ανυπαρξίας της Ελλάδας: Με την επικράτηση των Ρωμαίων οι πόλεις-κράτη τέλος. Με την ύπαρξη του Βυζαντίου: Ρωμαίοι οι αυτοκράτορες στην αρχή με λατινική γλώσσα και μετά με ελληνική γλώσσα και ορθόδοξη θρησκεία. Κατασπάραξε και ο Θεοδόσιος τους τελευταίους πυλώνες με την κατάργηση των φιλοσοφικών σχολών.

Μετά οι Τούρκοι και η Τουρκοκρατία. Μετά το μικρό Ελληνικό κράτος με τους ξένους να κυβερνούν.

Βιβλία που μου μίλησαν σε αυτό το θέμα ήταν τα ιστορικά μυθιστορήματα: «Πριγκηπέσα Ιζαμπώ» του  Άγγελου Τερζάκη, «Οι έμποροι τα των Εθνών» του Παπαδιαμάντη, «Οι Μαυρόλυκοι» του Διομήδη Πετσάλη και το δοκίμιο «Διχασμός και Εξιλέωση» του Βασίλη Καραποστόλη.

Δεν διαβάζω πολύ. Θα υπάρχουν και άλλα τέτοια βιβλία. Ίσως με προτάσεις αρχίσει ένας διάλογος.

Ταινία: «Μεσοτοιχίες» του Γκουστάβο Ταρέτο. Αργεντίνικη. Η Αργεντινή μετά την κρίση της. Η ζωή δυο νέων, οικονομικά ενεργών. Η θλίψη τους, οι σχέσεις τους, η πρωτεύουσά τους, όπως την βλέπουν άθλια. Η ελπίδα στη ζωή βρέθηκε στον έρωτα. Ψιλοβαριόμουνα στη μέση, αλλά μου θύμιζε τα δικά μας χάλια στην Αθήνα. Τελικά μου άρεσε.

{/slider}

{slider=Ελένη Αμοργός}

Ταινία: «Bagdad Café», Γερμανικό φίλμ του Percy Adlon,1987.

Είναι κάποιες ταινίες που έρχονται και σε βρίσκουν σε δεδομένη στιγμή ενώ τις έχεις καιρό κάπου σε ένα ράφι.

Αυτή εδώ, που ο εξωτικός της τίτλος ουδεμία σχέση έχει με το ξερό μεταλλικό τοπίο της Αριζόνα όπου διαδραματίζεται,

είναι μια μικρή ωδή στη διπλή ανάγνωση όλων γύρω μας, ειδικά σήμερα. Και σου δείχνει αυτό που ήδη ξέρεις:

Μια γυναίκα με σφιχτό στόμα και αυστηρά ρούχα, κρύβει μέσα της ποτάμια τρυφερότητας.

Ο πιο φτηνός καφές φτιαγμένος με απλότητα, είναι ο πιο "ακριβός" καφές του κόσμου.

Η ισχυρή αύρα ενός ανθρώπου που ξέρει να δίνει, γίνεται Τέχνη από αυτόν που την "διαβάζει".

Το ανθρώπινο σώμα, είναι πάντα ωραίο.

Η καθημερινότητά μας, είναι οπτικό τρικ και ορίζεται από μας.

Οι σιωπηλές μειοψηφίες των ανθρώπων, συναινούν και κερδίζουν την ομορφιά της ζωής.

 {/slider}

{slider=Ελένη Λαούρδα}

 Θέλω να σας συστήσω έναν συγγραφέα που δεν είναι και πολύ γνωστός ,  αλλά εμένα μου αρέσει πολύ εδώ και πολλά χρόνια.  Θανάσης Σκρούμπελος είναι το όνομά του. Έχει γράψει λίγα σχετικά βιβλία με ήρωες ανθρώπους πραγματικούς, που σκέφτονται και μιλάνε με μία γλώσσα ζωντανή ,  σκληρή και ταυτόχρονα τρυφερή. Παλαιότερα είχα διαβάσει «Τα μπλε καστόρινα παπούτσια» και το «Μπέλλα Τσιάο», που αναφερόντουσαν σε ιστορίες του ’64 και του εμφυλίου και με είχαν συγκλονίσει. Αργότερα διάβασα το «Κόκκινοι βαρκάρηδες» και το «Πως ήρθε και πως έφυγε ο Μπούκοβι» αμφότερα για τον Ολυμπιακό του Πειραιά, αλλά και με φοβερή ατμόσφαιρα και στοιχεία για την εποχή τους. Αυτό το καλοκαίρι διάβασα το «Η ιστορία της Βέλβετ Παλμ» που είναι η τελευταία του νουβέλα. Όπως μας το συστήνει κι ο συγγραφέας, "Η ιστορία της «Βέλβετ Παλμ» είναι η ιστορία της μετανάστριας που δεν ορίζει τίποτε έξω από την ψυχή της και που, ωστόσο, δεν θέλουμε να ξέρουμε τίποτε γι' αυτήν. Με συγκίνησε αυτό το εξαιρετικό βιβλίο παρόλο που ο σκληρός ρεαλισμός και ο χυμώδης τρόπος του να λέει τα πράγματα ο Σκρούμπελος, κυριαρχούν. Κι αυτό το θεωρώ μεγάλη κατάκτηση.

{/slider}

{slider=Ηλέκτρα Αναβάλογλου}

«Η μητέρα του σκύλου» του Παύλου Μάτεσι. Το σημαντικό που μπορώ να πω γι'αυτό το βιβλίο είναι ότι, παρόλο που αναφέρεται σε τραγικές στιγμές της ιστορίας της Ελλάδας, καταφέρνει να μη γίνει μελό ούτε νοσταλγικό. Διατηρεί μια ένταση καθόλου στημένη και ρέει σαν να ήταν όλα προσωπικά βιώματα του συγγραφέα αν και φαντάζομαι ότι δεν ήταν. Δεν του λείπει το χιούμορ και επιδεικνύει περισσότερο τσαμπουκά από πολλά άλλα βιβλία με πρωταγωνιστές άντρες.

{/slider}

{slider=Ιωάννης Κυπαρίσσης}

 Από την πρώτη στιγμή που έριξε την ιδέα ο κολλητός μου φίλος ο Δημητράκης ο χαϊφιντελίστας να πάμε στην Ανάφη (για τρίτη φορά μέσα σε 12 χρόνια, η τελευταία ήταν πριν 9) για λίγες διακοπές, άρχισε να τριβελίζει το μυαλό μου η σκέψη: πότε θα πάω για φαγητό στο μαγαζί της Αγαπίας...

Αστραχάν το όνομά του, με κουζίνα πολύ ατόφια και το ζευγάρι Αγαπία-Τζωρτής πολύ πιο ατόφιους από την κουζίνα τους...Φθάσαμε λοιπόν με το καράβι νύχτα… κι αφού αφήσαμε τις βαλίτσες στο δωμάτιο (ας είναι καλά η Ποπάρα) πήγαμε ντογρού για τον Αστραχάν (κάποιος μου είπε ότι έτσι έλεγε το άλογο του ο Κολοκοτρώνη, ας είναι καλά ο Ιάκωβος...).

Και...ναι...ωω του θαύματος!!! Ο Αστραχάν έστεκε πάνω εκεί στα γκρεμνά της Χώρας αγέρωχος, μοναδικός κα....άδειος!!! Δεν πειράζει ήτανε ακόμα νωρίς για να μαζευτεί κόσμος...Νωρίς ημερομηνιακά κι όχι νυχτιακά...Έρχεται λοιπόν η Αγαπία να πάρει την παραγγελία, φοβερή και τρομερή όπως πάντα (δεν μας είχε γνωρίσει...είχαν περάσει και τόσα χρόνια..),μας σερβίρει ο Τζωρτής τέλειος και γνήσιος όπως πάντα κι αφού τρώμε πολύ καλά όπως πάντα…έρχεται  και κάθεται έξω σε ένα τραπεζάκι κοντά στην είσοδο η Αγαπία, απέναντί της κάθεται ένα κρητικόπουλο που γρατζουνάει τάχα μου ένα ούτι... Του κάνει νόημα η Αγαπία κι αρχίζει να παίζει έναν γνώριμο νησιώτικο σκοπό που πολύ συχνά τραγουδώ κι εγώ πάνω στο σκαλοπάτι του σκουπιδιάρικου για να ξορκίσω τη σαπίλα...Ξαφνικά μια φωνή καμπάνα σχίζει την γαλήνη της στιγμής όπως η βαρκούλα τα ήσυχα νερά ενός απέραντου πελάγου...κι όλοι πέφτουμε από τα σύννεφα σα σταγονούλες στον κόρφο της Αγαπίας...Η Αγαπία τραγουδάει με τρίφωνο λαρύγγι.. Πότε ψιλά, πότε μεσαία και πότε σαν ρεμπέτισα!!! ΑΠΛΑ ΤΕΛΕΙΑ!!!

Τι άλλο να μου αρέσει από το φετινό καλοκαιράκι;;;

Καμιά τρόικα, κανένα ΔΝΤ, κανείς πολιτικός ,επιστήμονας ή τεχνοκράτης δεν μπορεί να σε γεμίσει δέος και ανατριχίλα όσο η φωνή της Αγαπίας μες στην ήσυχη νύχτα του Αιγαίου, που υμνεί με τα λόγια και την μουσική του λαϊκού συνθέτη τα κάλλη και τον έρωτα της καλής του...

Αυτή ήταν και θα ξαναγίνει η Ελλάδα πατριώτες...ΦΙΛΝΤΙΣΟΚΟΚΚΑΛΕΝΙΑ  ΚΑΙ ΛΑΜΠΑΔΟΧΥΤΗ...

{/slider}

{slider=Καίτη Καλαϊτζή}

Λέγεται πως το μεγαλύτερο Φεστιβάλ παραδοσιακής Μεσογειακής μουσικής γίνεται κάθε καλοκαίρι, στη νότια Ιταλία , στη Grecia Salentina τονΑύγουστο.  Το κλείσιμο του Φεστιβάλ γίνεται το τελευταίο Σαββατοκύριακο του μήνα στο Melpignano, ένα από τα εννιά ελληνόφωνα χωριά τηςΑπουλίας, με τον τίτλο "La Notte della Taranta ''. .Περιέργως δεν κατάφερα να πάω και αυτό το καλοκαίρι παρόλο που ήταν εκεί και ο Μπρέκοβιτς. Ας πούμε όμως πως ας είναι καλά η τεχνολογία, γιατί χάρη αυτής κατάφερα να παρακολουθήσω αρκετά από αυτή την τελευταία βραδιά στοYouTube : Concertone La Notte della Taranta, και να απολαύσω τη μουσική σύμπραξη των Σαλεντίνων καλλιτεχνών με τον Σερβοβόσνιο συνθέτη. Ηπαράσταση διαρκεί κάπου 7.30 ώρες και ο Μπρέκοβιτς εμφανίζεται 4 ώρες μετά την έναρξη. Η βραδιά κυλάει πολύ όμορφα και στεναχωρήθηκα που δεν ήμουνα κι εγώ εκεί. Διότι όντως είναι κάτι που αξίζει ! Ελπίζω του χρόνου η Σταγόνα να αναλάβει ένα μέρος από τα έξοδά μου για να της κάνω ένα ζωντανό ρεπορτάζ από αυτό το σπουδαίο φεστιβάλ.

{/slider}

{slider=Κώστας Ροσπόγλου}

Υπάρχουν πολλά τραγούδια που αγαπώ και απολαμβάνω διαχρονικά. Αναφέρω τα Stairway to heaven, Freedom,  Think, Get up stand up,Matilda, όπως και πολλά ελληνικά. Φέτος το καλοκαίρι, για κάποιο ξεχωριστό λόγο, το τραγούδι που μου έκανε το κλικ ήταν το γνωστό «Άσε με να κάνω λάθος» του Αντρέα Τσιλιφώνη από το Βασίλη Παπακωνσταντίνου. Με τη μουσική ποτέ δεν μπορώ να ερμηνεύσω το γιατί. Το βιβλίο που μ'άρεσε περισσότερο ήταν O Λένιν χωρίς λογοκρισία και εκτός μαυσωλείου” της Έλλης Παππά. Ίσως γιατί μου έδωσε πληροφορίες που θα έπρεπε ήδη να γνωρίζω ή μου δημιούργησε το αίσθημα να ξαναψάξω πράγματα που τα θεωρούσα αυτονόητα.

{/slider}

{slider= Μαρία Μποζινάκη}

«Να ζεις , ν’αγαπάς και να μαθαίνεις», συγγραφέας: Λέο Μπουσκάλια, εκδόσεις Γλάρος.

Ο Λέο Μπουσκάλια καθηγητής της παιδαγωγικής στο Πανεπιστήμιο της Νότιας Καλιφόρνιας και ψυχολόγος μας πιάνει από το χέρι και μας ξεναγεί στον εσωτερικό κόσμο του ανθρώπου! Τι σημασία έχει για μας η αγάπη; Πως μπορούμε να είμαστε ο εαυτός μας; Ζούμε πραγματικά τη ζωή ή απλά περιφερόμαστε μέχρι την ύστατη στιγμή; Συναρπαστικός, περιγραφικός και γεμάτος ζωντάνια μας εξηγεί πως μπορούμε να απολαμβάνουμε τα απλά πράγματα που συνήθως αγνοούμε ενώ ταυτόχρονα τονίζει τη σημασία που έχουν και οι άλλοι γύρω μας σε αυτό το μεγάλο ταξίδι που αποκαλούμε ζωή! Διδακτικό βιβλίο, με βαθιά νοήματα που μας ξυπνάει και μας θυμίζει ότι  « έχουμε χάσει το δέντρο και κοιτάμε απλά το δάσος ».  

 «Οι μέρες του φωτός», μουσική: Θέμης Καραμουρατίδης, στίχοι: Γεράσιμος Ευαγγελάτος,

ερμηνεύτρια: Νατάσσα Μποφίλιου. 12 τραγούδια το ένα καλύτερο από το άλλο! Λυρισμός και μουσικές που θυμίζουν παλιό καλό ελληνικό τραγούδι! Μια φωνή μαγική και στίχοι που σε παρασέρνουν! Δεν χρειάζεται τίποτα άλλο για να δημιουργηθεί ένα αριστούργημα! Είναι ελπιδοφόρο που ακόμα και στις μέρες μας ,που η ακοή μας συχνά βασανίζεται από κάθε λογής ταλέντα, κυκλοφορούν τέτοιες δουλειές! Αναμφισβήτητα ένα CD που θα σε ανυψώσει και θα σε κατεδαφίσει την ίδια στιγμή με ένα τρόπο μαγικό! Καλή σας ακρόαση!

{/slider}

{slider=Μαρία Σπυράκου}

Το καλοκαίρι, εκτός των άλλων, διάβασα και το βιβλίο της Λιλής Ζωγράφου «Από τη Μήδεια στη Σταχτοπούτα-Η ιστορία του φαλλού», από τις εκδόσεις  Αλεξάνδρεια. Δεν είναι καινούριο βιβλίο.Η πρώτη του έκδοση είναι του 1998. Το είχα χρόνια στο ράφι και δεν είχα καταφέρει να το διαβάσω λόγω της πλούσιας βιβλιογραφίας που έχει επιστρατεύσει η φοβερή συγγραφέας. Το έκανα όμως τη φετινή χρονιά και συγκλονίστηκα από τις φοβερές της αποκαλύψεις. Η Ζωγράφου πραγματεύεται τη μετάβαση από τη Μητριαρχική στην Πατριαρχική εποχή και πως αυτή μεταφράζεται σ’  όλες τις εκφάνσεις του πολιτισμικού βίου και των θεσμών της ανθρωπότητας. Είναι ένα βιβλίο κύρια γυναικείο αφού αποκαλύπτει στις γυναίκες ποιες ήταν πριν η πατριαρχία τις υποβιβάσει σ’ αυτές που είναι σήμερα, αλλά βέβαια και για όσους άνδρες δε «μασάνε» προκειμένου να μάθουν την αλήθεια!!

 {/slider}

{slider=Μαρίνα Βίκα}

«Ο άνθρωπος που αγαπούσε τα σκυλιά» του  Λεονάρδο Παδούρα, εκδόσεις Καστανιώτη

Μια ιστορία για την περίπλοκη και γεμάτη περιπέτειες κι αναζητήσεις ζωή του Τρότσκι, μέσα από τα μάτια ενός Κουβανού. Είναι ιστορικό μυθιστόρημα. Εγώ πήρα ένα ερέθισμα στο να ψάξω για πληροφορίες για την ιστορία στις αρχές του 20ου αιώνα. Μιλάει για την Ρωσία, την Τουρκία, την Κούβα, το Μεξικό και την Ισπανία στον εμφύλιο.

 

Ταινίες: «Άθικτοι» του Ερίκ Τολεντανό. Γαλλική .  Ανθρώπινη και αισιόδοξη ταινία η οποία ασχολείται με την φιλία ανάμεσα σε ένα αριστοκράτη τετραπληγικό και τον Αφρικανό νοσοκόμο του.

«Εξωτικό ξενοδοχείο Μάριγκολν», του Τζον Μάντεν. Αγγλική. Η ταινία ακολουθεί ένα γκρουπ, συνταξιούχων Βρετανών, που αναζητούν μια οικονομική λύση, για την ζωή τους μετά την συνταξιοδότηση, στην εξωτική Ινδία. Η άφιξή τους εκεί επιφέρει διαφορετικές εκπλήξεις  για τον καθένα και όλο αυτό γίνεται μια χαριτωμένη κωμωδία.

{/slider}

{slider=Μαρίνος}

Διάβασα το βιβλίο «Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΑΓΑΠΟΥΣΕ ΤΑ ΣΚΥΛΙΑ» του Λεονάρδο Παδούρα από τις εκδόσεις Καστανιώτη, που έχει πάρει το Μεγάλο Βραβείο Λογοτεχνίας στην Κούβα το 2011. Όποιο χαρακτηρισμό και να χρησιμοποιήσω γι’αυτό το πολιτικό μυθιστόρημα, θα το αδικήσω. Διαβάζοντας τις 700 τόσες σελίδες του πέρασα ανεπανάληπτα. Σελίδες που αναφέρονται σε τέσσερις διαφορετικές εποχές:

1) Ισπανικός εμφύλιος

2) Η ζωή και ο θάνατος του ΤΡΟΤΣΚΥ από την εποχή του εκτοπισμού του στην ΑΛΜΑ-ΑΤΑ

3) Δεκαετία του ’30 στη Μόσχα, στις Δίκες του ΣΤΑΛΙΝ

4) Κούβα 1976 έως περίπου 1995.

Σ’ ευχαριστώ ΛΕΟΝΑΡΔΟ!!!!

{/slider}

{slider=Νίκος Παπαδάκης}

Να διαβάζεις, να ακούς και να βλέπεις. Βιβλία, μουσική, ταινίες.

Να έχεις τα αγαπημένα σου βιβλία κοντά. Να τα ξεφυλλίζεις,  να τα ακουμπάς, να τα ξεσκονίζεις.

Να έχεις τις αγαπημένες σου μουσικές κοντά. Να τις ακούς, να θυμάσαι να τις ταξιδεύεις.

Να έχεις τις αγαπημένες σου ταινίες στο μυαλό σου.  Να είσαι στη θέση του πρωταγωνιστή και να προσπαθείς  να ξεφύγεις:  Από τους μπάτσους, τους κακούς, τις αναποδιές  και τον ίδιο σου τον εαυτό.

ΕΤΣΙ  θα ταξιδεύεις κάθε στιγμή:

Στα αστέρια ( «Περί Αστέρων και Συμπάντων» – Βασίλης Ξανθόπουλος – Πανεπιστημιακές εκδόσεις Κρήτης)  

Στο μακρύ «Ρ»* του Θηβαίου με το πλοίο Ασπασία:  A Bord De L' Aspasia - Χρήστος Θηβαίος

ή στα ξερά χωράφια της Ισπανίας, στη Καισαριανή και στο Δίστομο  παρέα με το Lorca: Federico Garcia Lorca - Giannis Koutras

Στις γραμμές του τατουάζ ενός κοριτσιού.

Κυρίως όμως,  θα ταξιδέψεις σε ένα σωρό διαφωνίες, τσαμπουκάδες και γέλια ,  αν έχεις καταφέρει, να βρεις αυτούς που θα τα μοιραστείς. 

* Το μακρύ «Ρ» του Θηβαίου  δεν ήταν δικό μου ταξίδι.  Μου το μοίρασε -  σα  βαλέ σε ξερή -  ο Οδυσσέας.

{/slider}

{slider=Ράνια Ροκιά}

Ο άντρας μου είναι λιγότερο αθώος από μένα. Ίσως γι’αυτό του αρέσουν οι ταινίες που όλα είναι στρωτά. Σαφή όρια ανάμεσα στους καλούς και στους κακούς, γραμμική εξέλιξη, θετικά μηνύματα και αισθητική στα όρια του ακαδημαϊσμού. Εγώ ψιλοβαριέμαι με αυτές τις ταινίες και όποτε μπορώ την κάνω. Όταν όμως ένα καυτό και υγρό βράδυ του Ιουλίου μου πρότεινε να δούμε «Τα χιόνια του Κιλιμάντζαρο» είπα, χωρίς να το σκεφτώ, ναι. Για τα χιόνια. Η γαλλική όμως αυτή ταινία εκτυλίσσεται στο λιμάνι, στα σπίτια και στους δρόμους της ζεστής και πολύβουης Μασσαλίας.

Εποχή των απολύσεων και οι συνδικαλιζόμενοι εργάτες δοκιμάζουν τις αντοχές τους και τα όρια τους. Στο δρόμο τους βρίσκουν απέναντι τους τα μπερδεμένα παιδιά τους και τους απρόβλεπτους άνεργους που δεν έχουν στον ήλιο μοίρα.  Οι συνηθισμένοι άνθρωποι που διατρέχουν τα πλάνα αυτής της ταινίας με άγγιξαν. Σε πολλές σκηνές αναρωτήθηκα « εσύ Ράνια τι θα έκανες σ’αυτήν την περίπτωση;» και κάποιες φορές στ'αλήθεια δεν ήξερα τι να πω. 

Οι ήρωες, πάντως, για απαντήσουν στα διλήμματα που τους βάζει η νέα πραγματικότητα, επινοούν και δοκιμάζουν καινούργιες απαντήσεις. Αυτή μάλλον είναι η αιτία της αισιοδοξίας που μου ενστάλαξε η ταινία. Όπως και το ότι με έπεισε πως αν και πολύριζα τα κίνητρα των ηρώων της εντούτοις στην τελική δεν ήταν ταπεινά. Σαν ρεζουμέ είχαμε μια ανοιχτοσύνη, που αντλεί και από τις αξίες ενός ξεθυμασμένου σήμερα σοσιαλισμού του 20ου αιώνα και τη δυνατή σχέση του πρωταγωνιστικού μεσόκοπου ζευγαριού. Αυτά τους οδηγούαν σε λύσεις εκεί όπου το επίσημο κράτος του νεοφιλελευθερισμού, με όλους τους θεσμούς του σε κρίση, αδυνατεί να το κάνει. Σε λύσεις τέτοιες όπου διασώζουν την ανθρωπιά τους, μέσα σ'ένα εχθρικό περιβάλλον. Με το που έπεσε το FIN έσκυψα δίπλα και του έδωσα ένα γλυκό φιλί, που το μισό όμως ήταν το ευχαριστώ μου στον σκηνοθέτη Ρομπέρ Γκεντιγιάν.  Λέτε να  το κατάλαβε ο καλός μου , γιατί σ'αυτά είναι γάτα.

{/slider}

{slider=Ρένα Γκουσέτη}

«Ο άνθρωπος που έτρωγε πολλά», του Αύγουστου Κορτώ, εκδόσεις Καστανιώτη.

Ένα βιβλίο με προσωπικές ιστορίες του συγγραφέα γεμάτες πάθη και γέλιο, πάρα πολύ γέλιο. Μοναδικός τρόπος γραφής από τον Κορτώ που κατά την γνώμη μου είναι ένας υπέροχος και πανέξυπνος συγγραφέας. Ένα βιβλίο που το διαβάζω, το διαβάζω και δε το χορταίνω. Ένα βιβλίο που διαβάζοντας το όλη η παραλία/ το κτελ/ το πλοίο, σε ακούει να κακαρίζεις.

 

Μουσική: «Let Them Talk, Hugh Laurie», Warner bros. ,blues :

Τον δίσκο αυτό δεν τον ανακάλυψα φέτος αλλά ειδικά αυτό το καλοκαίρι μου κράτησε την καλύτερη συντροφιά. Μοναδικός και πολυτάλαντος ο Hugh Laurie, ένας πραγματικός καλλιτέχνης δημιουργεί το Let them talk, με συνθέσεις δικές του και διασκευές, και κάνει τα αυτιά μου να αναζητούν να ακούσουν ξανά και ξανά το "Guess I'm A Fool" και τη διασκευή "St. James Infirmary".

«Aman Iman, Tinariwen», ANTI-records, Tishoumaren, Afrikan blues :

Κυκλοφόρησε το 2007 ωστόσο στα αυτιά μου ήρθε το καλοκαίρι του 2012. Οι Tinariwen είναι ένα νομαδικό συγκρότημα από το Μάλι. Μουσικές από την Αφρική, την έρημο Σαχάρα, από έναν πολιτισμό που μας μοιάζει πολύ περισσότερο από ό,τι νομίζουμε. «Aman Iman» σημαίνει "το νερό είναι ζωή" και πρόκειται για ένα προσεγμένο δίσκο που τουλάχιστον εμένα με ταξιδεύει.

{/slider}

{slider=Σελεύκεια Μαυρογιάννη}

Μία πολυτελής πολυκατοικία σε μια αριστοκρατική συνοικία του Παρισιού. Οι ένοικοί της και κυρίως οι δύο ηρωίδες, η θυρωρός και μία δωδεκάχρονη κοπέλα καθώς και η άφιξη ενός νέου ενοίκου - του γιαπωνέζου κ.Όζου - είναι τα στοιχεία που συνθέτουν το μυθιστόρημα της γαλλίδας καθηγήτριας φιλοσοφίας Μιριέλ Μπαρμπερί.

Οι δύο πρωταγωνίστριες διαφέρουν ως προς κάποια χαρακτηριστικά τους (ηλικία, κοινωνική θέση), αλλά είναι πολύ πιο κοντά η μία στην άλλη πνευματικά, πολύ περισσότερο από όσο θα μπορούσαν να φανταστούν. Κρύβουν τον πλούσιο εσωτερικό τους κόσμο και την πνευματική τους καλλιέργεια για να μην αποκαλυφθούν στον γεμάτο υποκρισία μικρόκοσμο του πολυτελούς μεγάρου αλλά και στην κοινωνία την ίδια, φοβούμενες την στοχοποίηση. Μέχρι που ο κ. Όζου όχι μόνο θα τις φέρει κοντά, αλλά και θα τις κάνει να δουν ότι ο πνευματικός πλούτος δεν πρέπει να κρύβεται, αλλά να λειτουργεί ως ήλιος που φωτίζει τα σκοτεινά σημεία ,τα δικά μας και των άλλων.

Η συγγραφέας σκιαγραφεί μέσα από τα μάτια των δύο γυναικών τον σνομπισμό και την υποκρισία της ανώτερης αστικής γαλλικής τάξης , αλλά και την φωτεινότητα των σπάνιων εξαιρέσεων που μπορεί να βρει κανείς μέσα σε ένα αναλόγως σαθρό περιβάλλον. Πρόκειται για ένα βιβλίο του οποίου η λογοτεχνική αξία είναι πάνω από το μέσο όρο των όσων κατά καιρούς έχω διαβάσει. Η συγγραφέας μέσα από τη ζωή και τις σκέψεις των δύο ηρωίδων της δένει υπέροχα μικρά δοκίμια για την αξία της Τέχνης και της πνευματικής καλλιέργειας παράλληλα με αναφορές σε έργα της παγκόσμιας λογοτεχνίας, φιλοσοφίας, μουσικής, κινηματογράφου, ζωγραφικής καθώς και στην ιαπωνική κουλτούρα.

«Η κομψότητα του σκαντζόχοιρου», εκδόσεις Σύγχρονοι Ορίζοντες.

{/slider}

{slider=Σωκράτης Κιοσέογλου}

Το καλοκαίρι μου πέρασαν από μπροστά μου τρία βιβλία της Μάρως Βαμβουνάκη "Το φάντασμα της αξόδευτης αγάπης", "Χορός μεταμφιεσμένων" και "Ο παλιάτσος και η Άνιμα", εκδόσεις Ψυχογιός.

Και τα τρία ήταν βιβλία ψυχολογίας όπου η συγγραφέας με επιστημονική αλλά συνάμα απλή ενίοτε και  λογοτεχνική γραφή , εισχωρεί στα άδυτα της ψυχής και όσα την κατατρέχουν. Αυτό δε που τα κάνει ακόμη πιο ενδιαφέροντα είναι ότι προσεγγίζει τα θέματα μέσα από το πρίσμα τόσο της επιστήμης της ψυχοθεραπευτικής όσο και της Χριστιανικής διδασκαλίας και των μεγάλων πατέρων της Εκκλησίας (π.Παισιου,π.Πορφυρίου).

{/slider}

{slider=Φρόσω Βοργιά}

«Μπαρ Φλωμπέρ», του Αλέξη Σταμάτη, εκδόσεις Καστανιώτη . 

Ο Γιάννης Λουκάς ζει την ήσυχη και βαρετή ζωή του. Δουλεύει σαν αρθρογράφος και προσπαθεί να γίνει καλός συγγραφέας, κοιμάται με διάφορες γυναίκες και προσπαθεί να βρει μέσα τους ψήγματα αυτής που τον συγκλόνισε, αγαπά τους γονείς του αλλά προσπαθεί να γίνει  καλύτερος γιος! Στην προσπάθειά του να μαζέψει στοιχεία για την βιογραφία του πατέρα του και μεγάλου λογοτέχνη, πέφτει στα χέρια του το χειρόγραφο ενός άσημου πεζογράφου, του Λουκά Ματθαίου. Ο ήρωάς μας συγκλονίζεται από τη γραφή του Ματθαίου και ξεκινά το μεγάλο ταξίδι για να βρει αυτόν το συγγραφέα, για να βρει τον ίδιο του τον εαυτό.

 {/slider}

{slider=Φωτεινή Τσιδεμιάδου}

« Βαϊμάρη - Η ανάπηρη Δημοκρατία », εκδόσεις Πόλις. Πρόκειται για μετάφραση στα Ελληνικά ενός κεφαλαίου από το τρίτομο έργο του Χάινριχ Βίνκλερ, που αναφέρεται ακριβώς σε αυτή την ιστορική περίοδο της ιστορίας της Γερμανίας. Είναι η πρώτη φορά στη χώρα αυτή που το 1918 καθιερώθηκε ο θεσμός της Δημοκρατίας και διήρκησε 14 χρόνια. Μέχρι δηλαδή το 1933, όπου μετά από εκλογές που ανέλαβε την καγκελαρία ο Χίτλερ, την κατήργησε.

Το ενδιαφέρον του βιβλίου αφορά πολλαπλά επίπεδα και θέματα. Λίγο σα να μπαίνεις στο σπίτι του γίγαντα και από εκεί να τον παρατηρείς περίπου γυμνό, χωρίς μυθοποιήσεις, σε διάφορες ιδιωτικές του στιγμές και όχι μόνο. Και κατά κάποιο περίεργο τρόπο πολλά μοιάζουν - πολλές αναλογίες με τη τρέχουσα κοινωνική και πολιτική μας κρίση.

Λαός και εξουσία προερχόμενοι από βαριά αυτοκρατορία με αυτοκράτορες, δούκες και κόμισσες, αμύητοι στη δημοκρατία και τους θεσμούς της που καθιερώθηκαν μόλις το 1919. Με ρημαγμένη οικονομία μετά τον Ά Παγκόσμιο πόλεμο και με τη ρετσινιά από τη διεθνή κοινότητα του «ένοχου πολέμου» για αυτόν. Με βαριές οικονομικές κυρώσεις που όφειλαν να ξεπληρώσουν, με ψυχολογία επιπλέον του «αδικημένου», από τη διεθνή κοινότητα, λαού. Με τους εθνικοσοσιαλιστές-φασίστες του Χίτλερ να εγκαινιάζουν τη πρώτη τους είσοδο στο Κοινοβούλιο με ομοιόμορφο ντύσιμο-στολή και να εκτοξεύονται από το 2% του 1923 στο 40% το 1933, οπότε και ουσιαστικά διαλύθηκε το κοινοβούλιο και η Δημοκρατία της Βαϊμάρης. Με ένα ισχυρό κομμουνιστικό κίνημα που με τον θάνατο του Λένιν, την ίδρυση και καθιέρωση της Γ’ Διεθνούς το 1923 και την ανάληψη της εξουσίας από το Στάλιν, έχασε κάθε έννοια αυτόνομης σκέψης και δράσης, άρα και ελπίδας να βοηθήσει να σταθεί στα πόδια της η "ανάπηρη δημοκρατία" της Βαϊμάρης. Αυτά και άλλα πολλά ως ιστορική καταγραφή τόσο μακριά όσο και κοντά μας.

{/slider}

{slider=Χαράλαμπος Κεντερίογλου}

Στο Λούσιο λουζόμουνα μια μέρα του Αυγούστου. Αίφνης, έγιναν όλα πιο ωραία όταν το θρόισμα από τα δένδρα της όχθης συνάντησε το κελάρυσμα του ποταμού κι έφτιαξαν το κοκτέιλ «αηδονάι, αηδονάι». Τότε το μέσα μου άρχισε να τραγουδάει το «Αηδόνι στην κερασιά». Τραγούδι είναι του Σαββόπουλου, από τον “Χρονοποιό” του, τον καλύτερο κατ’εμέ ελληνικό δίσκο της προηγούμενης δεκαετίας. Είναι η τέχνη του που γονιμοποιεί τα στιχάκια του μια πανέμορφη μουσική και οδηγεί τα ρυάκια του «  κάνουμε  έρωτα», του «απολαμβάνω το κορμί σου» και του «σε γαμάω» σε μια θάλασσα μικρή. Μια μαγεία αναδύει αυτό το τραγούδι, που ακολουθεί το τέμπο της ερωτικής πράξης και στην οποία συμμετέχει σύσσωμη όλη η φύση και η μυθολογία του Πηλίου. Προφανώς προβάδισμα πάντα έχουν οι πράξεις μας. Αλλά και την τέχνη την έχουμε ανάγκη πολλές φορές. Γιατί  μας κάνει διάφανο το όλον της ζωής μας όταν το φωτίζει το υποβλητικό φως μιας μυστήριας κι ατίθασης ομορφιάς. «Δάκρυα είναι αυτά στα μάτια σου ή σταγόνες νερού;» με ρώτησε η γλυκιά μου που μάλλον δε φορούσε τους φακούς της. Αηδόνι στην κερασιά: Αηδόνι στην κερασιά - Διονύσης Σαββόπουλος .

{/slider}


Τελευταία τροποποίηση στις Πέμπτη, 24 Ιανουαρίου 2013 05:11