Νέα καλά.Κι ενδιαφέροντα. Από παντού και για όλα. 1ο Σεπτεμβρίου

Γλυκός ο Σεπτέμβρης, μα και δύσκολος. Μοιάζει ξεκίνημα, αλλά και τέλος. 

Η φωτιά φεύγει, τα νερά έρχονται. Τα πράσινα γίνονται κίτρινα και τα γαλάζια γίνονται γκρίζα, προετοιμάζοντας το σώμα και την ψυχή για τη θερμότητα που πρόκειται να λιγοστέψει.
Στη δύσκολη και μεταβατική χρονιά του 2012 στην πόλη μας και τη χώρα μας, οι απαράβατες αλλαγές της φύσης γίνονται ευπρόσδεκτες στις ψυχές μας, μια και όλοι έχουμε ανάγκη να θυμηθούμε πως όλα αλλάζουν ασταμάτητα και υποχρεωτικά και πως καμιά, μα καμιά κατάσταση, καλή ή άσχημη, δεν διατηρείται αιώνια. 
Κάποιες μικρές εκπλήξεις, που διαρκούν ίσως ελάχιστα, καμιά φορά είναι αρκετές για ν’ ανάψουν μικρά φωτάκια στη μελαγχολία της εποχής – φυσικής και κοινωνικής.

Μια αζαλέα που θεωρείτο νεκρή, από υπαιτιότητα του φροντιστή της - την ξέχασε απότιστη μια εβδομάδα μεγάλου καύσωνα του Αυγούστου – ξαφνικά αποδεικνύει ότι οι δυνάμεις κι οι αντιστάσεις της είναι τεράστιες. 
Γεμίζουν τα ξερά κλαδιά της μικρές πράσινες κουκίδες, που γίνονται μικρά φυλλαράκια και λένε : Ποτέ δεν ξέρεις …
Χαρά μεγάλη !

Μια τροχονόμος στη διασταύρωση των οδών Κόνωνος και Ακτή Καλλιμασιώτη στο λιμάνι του Πειραιά. 
Η ένταση του δρόμου μεγάλη, μποτιλιάρισμα από τρεις μεριές, όλοι αγχωμένοι στα τιμόνια τους περιμένουν το σήμα της απρόσωπης εξουσίας με τη στολή.
Και ξαφνικά παρατηρείς κάτι αλλιώτικο. Τα χέρια της τροχονόμου αυτής έχουν κάτι στην κίνηση. Κάτι αέρινο. Το δεξί διπλώνει με χάρη στη μέση και το αριστερό λυγίζει με κύματα για να περάσουν οι απέναντι. Μ’ ένα ελαφρύ σπάσιμο της μέσης, το δεξί πόδι τεντώνει και το σώμα στρέφεται γλυκά προς αυτούς στα δεξιά. Η παλάμη υψώνεται μαλακά, με ευγένεια, καλώντας τους να σταματήσουν. Όμορφο. Κι απρόβλεπτο. Χαμογελάς με έκπληξη και σκέφτεσαι, κοίτα από τι μπορεί να πάρει χρώμα ο δρόμος. 
Και οι χορευτικές κινήσεις συνεχίζονται, και χαζεύεις. Και όταν με μια στροφή πιρουέτας στρέφεται η ευφυής τροχονόμος στη λουρίδα σου, και σου δείχνει με μια μικρή υπόκλιση μπαλαρίνας ότι τώρα μπορείς να περάσεις, το κάνεις ήρεμα, χωρίς βιασύνη, και περνώντας μπροστά της τής χαμογελάς, ευχαριστώντας την γι’ αυτό που με τόσο απλό τρόπο πέτυχε : να μετατρέψει την ένταση σε δημιουργική χαρά. 
Μια εικόνα της πόλης από μακριά. Της άσχημης αυτής πόλης, μια μέρα με συννεφιά, αέρα και λίγη βροχούλα. Από το Καβούρι προς τον Υμηττό. 
Εκεί που περπατάς κάπως μούρτζουφλη και κουβεντιάζεις για πράγματα στενάχωρα κι άλυτα, γυρνάς πίσω σου και βλέπεις μια εικόνα αλλιώτικη. 
Ο ήλιος με τα σύννεφα κάτι μαγείρεψαν, και όλα φαίνονται πεντακάθαρα, ζωντανά και όμορφα. Και λες: Μα αυτή είναι η πόλη μας; 
Ε ναι, είναι αυτή, δηλαδή μπορείς να τη δεις κι έτσι. Καμιά φορά η εντύπωση είναι απλά θέμα σωστού φωτισμού. 
Αν και η Ελενίτσα που τράβηξε την ωραία φωτογραφία παραπονιέται ότι η κάμερα δεν τα είδε όλα, εγώ λέω ότι κι αυτή έκανε ό,τι μπορούσε. 
Θάθελα να ‘βρισκα και μια τέταρτη εικόνα, με συμμετοχή ανθρώπων, πολλών, κάτι καλό να σκέφτονταν και να έκαναν όλοι μαζί. Δεν βρήκα, προς το παρόν… 
Εύχομαι αργότερα, βαδίζοντας παρέα με τον Σεπτέμβρη :)

Τελευταία τροποποίηση στις Τρίτη, 29 Ιανουαρίου 2013 09:39