Νέα καλά. Κι ενδιαφέροντα. Από παντού και για όλα. 2ο Σεπτεμβρίου

 

Στην τελευταία ανάσα του Σεπτέμβρη.
Εκεί που λες, άσε, ας μείνει έτσι αυτή η στήλη, κενή, ας είμαστε ειλικρινείς, τίποτα καλό δεν φάνηκε ή δεν είδα … ξαφνικά το ενδιαφέρον, αυτό που διεγείρει το μυαλό και την ψυχή εισβάλλει απροσδόκητα και σε αποστομώνει. 

Το φαινομενικά άτονο Σαββατόβραδο, στο κέντρο της πόλης, στα υπόγεια του σινέ Άστυ, οι γέροντες σοφοί αδερφοί Ταβιάνι δείχνουν στην ταινία τους Ο Καίσαρας πρέπει να πεθάνει - Χρυσή Άρκτος Βερολίνου, 2012 -  ότι το "καλό" δεν είναι πάντα και χαρούμενο.
Κελιά και διάδρομοι φυλακής υψίστης ασφαλείας λειτουργούν ως σκηνή θεάτρου, ως κινηματογραφικό πλατώ, αλλά και ως Ρωμαϊκά σοκάκια και συγκλητικές στοές. Και οι ισοβίτες κρατούμενοι απαγγέλλουν σαιξπηρικό κείμενο και γίνονται Καίσαρες, Βρούτοι, Κάσιοι.

Πού βρίσκεται το ενδιαφέρον; Πέραν των άλλων, κυρίως στο βλέμμα. Ψάχνεις να βρεις στα μάτια των ηθοποιών- κρατούμενων τον εγκληματία, τον φονιά, όχι γιατί ο εγκληματίας πάντα φαίνεται, αλλά ο επειδή ο έγκλειστος στη φυλακή όλο και κάτι περιμένεις ότι θα “εμφανίσει”. Και δεν είναι τόσο τι κάνει αυτός, αλλά τι περιμένεις εσύ, ως θεατής. Αυτό το κάτι λοιπόν, του εγκληματία, σε όλη τη διάρκεια της ταινίας δυσκολεύεσαι να το δεις. Είναι η τέχνη που το στρίμωξε ή το ‘λευτέρωσε; Ή η εμπιστοσύνη που του δόθηκε και ήρεμα την αξιοποίησε; Ποιος ξέρει. Μάλλον όλα μαζί, κι άλλα πολλά. 

Και δεν εννοώ ότι η τέχνη τάχα μου τον έκανε άνθρωπο, ποιος Μινώταυρος μέσα μας ποτέ σκοτώνεται; Τιθασεύεται λίγο, ίσως. Είναι όμως μάλλον εκείνος ο γαλήνιος τρόπος που η τέχνη κατεβαίνει στα βάθη, τα ταράζει, τα ανακινεί, τα εκφράζει, τα «τακτοποιεί» και εντέλει τα αναδομεί, και έχει δύναμη ακόμα και στις πιο ταραγμένες, τις πιο απέλπιδες ψυχές. Ίσως περισσότερο σ’ αυτές. 
Και τι μας νοιάζει εμάς αυτό, ως θεατές; Ε, πώς δεν μας νοιάζει, γι’ αυτό δεν πάμε και ψάχνουμε, να δούμε ήρεμοι, καθιστοί στις αναπαυτικές πολυθρόνες μας, πώς δηλαδή άλλοι, χειρότεροι, καλύτεροι ή ίδιοι σαν κι εμάς τα βγάζουν πέρα στα δύσκολα; Κι ο εγκληματίας ακόμα που ψάχνουμε, κι αυτός μέσα μας είναι. Κι αν έχουμε διαπράξει όλοι εγκλήματα … εγώ τουλάχιστον, πολλά. 

Με την τέχνη, αυτό το κελί μου έγινε φυλακή, λέει ένας από τους έγκλειστους καλλιτέχνες. Τραγικό ακούγεται, μα έχει την ομορφιά της σοβαρής και ακραίας επίγνωσης, εκείνης της συνειδητοποίησης που είναι ένα πρώτο, μεγάλο βήμα στο δρόμο προς την πλήρη πνευματική ελευθερία. Την ελευθερία εκείνη, που αν είσαι τυχερός και τη γευτείς, ανοίγει παράθυρα σε εφτασφράγιστες φυλακές.

Με τον τρόπο αυτό, λοιπόν, τον τρόπο της τέχνης τους, οι αδερφοί Ταβιάνι νομίζω έδωσαν κάποιον “αέρα” στον δύσκολο κι ευάλωτο συναισθηματικά Σεπτέμβρη μας …

 

Τελευταία τροποποίηση στις Σάββατο, 09 Μαρτίου 2013 06:32

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: