Οι γενεαί πάσαι...κι όλα ήταν χάρμα

 

Μια καλοκαιρινή βραδιά ήταν χθες, 1η του Οκτώβρη, που το Ηρώδειο ξεχείλισε. Από την αγάπη του Διονύση Σαββόπουλου για τον Μάνο Χατζιδάκι και τα τραγούδια του. Ξεχείλισε κι από κόσμο. Καρφίτσα δεν έπεφτε.
Αθηναίοι και Πειραιώτες, γυναίκες και άντρες από 18 μέχρι 78 χρονών ισοκατανομημένοι, τραγουδήσαμε όλοι μαζί στις εξέδρες Γαρύφαλλο στ'αυτί κι Αγάπη που΄γινες δίκοπο μαχαίρι, Τα παιδιά του Πειραιά, Τ’αστέρι του Βοριά, το Έχω ένα μυστικό, σιγοτραγουδήσαμε και τον Κεμάλ, αλλά και τον Γιάννη το φονιά. 

Κι όλα ήταν αληθινά. Το φεγγαράκι, μια παρά τρίχα πανσέληνος, ψηλά και μια ακρογιαλιά που τη μυρωδιά της την έφερνε ο υγρός νοτιάς. Και οι υπέροχες μελωδίες του Μάνου, αυτά τα όλο χάρη, κι αληθινό συναίσθημα τραγούδια του, μας ταξίδεψαν πέρα μακριά. Εκεί όπου ξεχνάμε όλες τις έννοιες και τα βάρη που μας πνίγουν γιατί πηγαία αναβλύζει από μέσα μας μια ευγένεια και μια αθωότητα απ’αυτές που όλα γύρω μας τα κάνουν όμορφα, ελεύθερα, γενναιόδωρα και ερωτεύσιμα. Γιατί, σε τελική ανάλυση, όπως είπε ο Σαββόπουλος, αυτό είναι το τραγούδι που υπηρέτησε ο Χατζιδάκις, αυτό που είναι ο συντομότερος δρόμος ανάμεσα σε δυο ανθρώπους. Αλλά και σε χιλιάδες. Γιατί πώς αλλιώς να εξηγήσεις το ότι όλοι στην εξέδρα λες και γίναμε για δυόμιση ώρες μια μεγάλη παρέα;

Μια υπερπαραγωγή υψηλής αισθητικής ήταν αυτή η μουσική βραδιά. Με εξαίρετους μουσικούς, τραγουδιστές και τραγουδίστριες, με την παιδική κι εφηβική πολυφωνική χορωδία της Πάτρας – εκατό και βάλε παιδιά, ντυμένα με τη σκούρα μπλε ναυτική στολή με κοντό παντελονάκι ή φουστίτσα – με την πολυμελή ορχήστρα νυχτών εγχόρδων του δήμου Πατρέων και με την ασπροντυμένη μπάντα πνευστών του ναυτικού. Και με τα βιντεάκια που προβάλλονταν στον τοίχο του θεάτρου και όλοι, Μάνος, Γκάτσος, Μελίνα, Τσαρούχης, Βουγιουκλάκη,  Σακελάριος, σαν να ήταν φαντάσματα που ξεπρόβαλλαν μέσα από τα χαλάσματα του Ηρώδειου.

Μια υπερπαραγωγή που όμως δε βούλιαξε κάτω από το βάρος της, αλλά έβγαλε ατόφιο όλο τον πλούσιο και πολύχρωμο μουσικό κόσμο ενός Χατζιδάκιου κράματος από χαρά και μελαγχολία, τιμώντας έτσι τα 18 χρόνια από το θάνατό του. Μ’ένα μαυροντυμένο Σαββόπουλο που μας τραγούδησε όμορφα 27 τραγούδια του στις εξαιρετικές ενορχητρώσεις/διασκευές της Βάσω Δημητρίου. Που μας έκανε να αντιληφτούμε κάτι από τον μάγκικο, παιδικό κι ελληνικό τρόπο του Μάνου, όταν με απαράμιλλο τρόπο μας διηγιόταν επεισόδια και συμβάντα από τη ζωή του. Και βεβαίως μας έκανε και να γελάσουμε με τις μιμήσεις του και το χιούμορ του.


Μια μαγική βραδιά. Απ'αυτές που εύχομαι να μπορούμε να τις ζούμε συχνά όλοι όσοι το θέλουμε. Νοιώθω τυχερός που ήμουν παρών και μπόρεσα να την απολαύσω. Τους ευχαριστώ όλους. Παρόμοια πρέπει να ένοιωσαν κι άλλοι θεατές. Αφού στο τέλος το χειροκρότημα ήταν ζωηρό, θερμό και κράτησε ώρα.

 

Τελευταία τροποποίηση στις Τρίτη, 07 Μαΐου 2013 17:51

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: