Τίτλοι τέλους!

 

Κατέβηκα από το λεωφορείο. Ίσα που πρόλαβα να αρθρώσω μια λέξη πριν βρεθώ στη γραμματεία με δύο παραταξιακούς αριστερά και άλλους δύο δεξιά. Η μαμά μου κάπου εκεί στο βάθος να πιάνει κουβέντα με τους άλλους γονείς όπως τότε...την πρώτη μέρα στο σχολείο.

Χαρτιά να ανεμίζουν, υπογραφές να μπαίνουν και οι πρώτες γνωριμίες είναι γεγονός. Κάπως έτσι ξεκίνησαν όλα.Τέσσερα χρόνια μετά αδυνατώ να καταλάβω ποιος ήταν αυτός που έβαλε την ταινία να παίξει σε fast forward!


Συνηθίζω να λέω πως αν δεν φύγεις από την πόλη σου, δεν ζεις τη φοιτητική ζωή στο απόλυτό της! Κι αυτό γιατί, όταν απομακρύνεσαι από το ζεστό σου το σπιτάκι, μαθαίνεις πως είναι να πρέπει να ζεστάνεις το καινούργιο, μόνος! Ό,τι κι αν σημαίνει αυτό. Ρεύμα ,νερό, τηλέφωνο, κοινόχρηστα, super-market και καφέδες πρέπει να τακτοποιηθούν! Το πώς θα γίνει αυτό είναι αποκλειστικά δική σου υπόθεση. Όπως δική σου υπόθεση είναι πλέον και οι δουλειές του σπιτιού! Βάζεις πλυντήριο συνειδητοποιώντας τρία λεπτά αργότερα ότι έχεις ξεχάσει να προσθέσεις απορρυπαντικό και αποφασίζεις να πλύνεις τα πιάτα όταν δεν σου έχει μείνει πλέον κανένα καθαρό. Τα ατυχήματα στην κουζίνα θα είναι αρκετά μέχρι να γίνεις ο Έκτορας Μποτρίνι και το μακαρόνι θα είναι ένας πιστός σύντροφος…μην το υποτιμήσεις ποτέ!


Ασφαλώς αυτά δεν τα περνάς μόνος σου. Από το πρώτο λεπτό άφιξης στην καινούρια πόλη μέχρι τη στιγμή της αποχώρησης θα έρθεις σε επαφή με αρκετούς ανθρώπους. Διαφορετικούς από σένα, ιδιαίτερους, περίεργους, αδιάφορους. Κάποιες φορές οι συνθήκες θα σε κάνουν να νομίζεις ότι έχεις την τέλεια παρέα.


Λίγο αργότερα θα αντιληφθείς ποιους θέλεις δίπλα σου και ποιους όχι, θα κάνεις λάθη, θα ζητήσεις και θα σου ζητήσουν συγγνώμη. Το σημαντικότερο όμως είναι ότι μαθαίνεις τα όριά σου, τι είναι αυτό που σε ενοχλεί και τι πρέπει εσύ να αλλάξεις στον χαρακτήρα σου. Δεν είναι εύκολες οι ανθρώπινες σχέσεις, χρειάζονται σκληρή δουλειά και κατά τη διάρκεια της φοιτητικής σου ζωής παίρνεις σίγουρα τα πρώτα σου ένσημα.


Μιλώντας για ένσημα μην ξεχνάς ότι μετακόμισες για μια συγκεκριμένη δουλειά! Δεν μπορείς λοιπόν να ονομάζεσαι σωστός φοιτητής αν δεν πήγες στη σχολή άυπνος μόνο για να γράψεις μισή σελίδα σημειώσεις, να παίξεις τάβλι στο κυλικείο και να πας μετά για μεσημεριανό καφέ. Επιβάλλεται να γυρίσεις όλα τα βιβλιοπωλεία της πόλης προς αναζήτηση σημειώσεων, και σε περίοδο εξεταστικής να θες να κάνεις τα πάντα εκτός από το να διαβάσεις! Θα μπεις στο αμφιθέατρο σίγουρος για την αποτυχία και θα φύγεις με βαθμό! Θα έχεις διαβάσει ώρες ατέλειωτες και θα κοπείς περίτρανα ενώ θα περάσει ο διπλανός που αντέγραφε! Έτσι πάει...αποδέξου το! Μέχρι να πάρεις το πτυχίο θα δουν πολλά τα μάτια σου, γι’αυτό οπλίσου με υπομονή και δύναμη!


Μέχρι που ένα πρωινό, ξαφνικά , γεμίζουν οι βαλίτσες, οι κούτες, έρχεται η μεταφορική! Μαζεύεις χωρίς να αντιλαμβάνεσαι τι ακριβώς συμβαίνει ενώ η ψευδαίσθηση της επιστροφής στο σπιτάκι σου θα αργήσει πολύ να εξαφανιστεί! Πως πέρασε έτσι ο καιρός; Ήταν τέσσερα χρόνια, τόσες στιγμές, τόσες ψυχές που ενώθηκαν!


Όνειρα που μοιράστηκαν σε ένα παγκάκι στην πλατεία, εμπειρίες, συναισθήματα και αναμνήσεις. Όλα αυτά κλεισμένα πολύ καλά σε ένα κουτάκι, βαθιά μέσα μας. Μπορεί να παραδώσαμε τα κλειδιά του σπιτιού μας με δάκρυα στα μάτια όμως το κλειδί των αναμνήσεων θα το κρατάμε για πάντα σφιχτά. Άλλωστε ό,τι ζήσαμε, προβάλλεται με φόντο την πλατεία…και κάποια μέρα στο ίδιο σιντριβάνι θα ξαναβρεθούμε!

Τελευταία τροποποίηση στις Τρίτη, 07 Μαΐου 2013 17:51