Άμα χάνεις

 

Άμα χάνεις
τα κλειδιά σου, την ψυχραιμία σου,
τα βάζεις με τον εαυτό σου
μ' ότι βρίσκεις του χεριού σου.

Άμα χάνει 
η ομάδα σου πουλημένη θρησκεία 
θέλεις να τους κάνεις όλους, 
σ’αυτήν την καργιόλα την πόλη,
γης μαδιάμ
να ξεσκίσεις ξανά και ξανά τα δίχτυα της.

Άμα χάνεις 
το μυαλό σου, εξαρτάται. 
Όπως τότε που στο έκλεψε φαγιούμ ομορφιά 
στο τέλος τα έπαιξες
εκπέμποντας λύπη αστέρι συ στο νεφέλωμα.

Άμα χάνεις 
στα χαρτιά, το φίλο σου, την πίστη σου
σαν κάτι αδέσποτα 
που ακόμα και τ’άλλα σκυλιά
τα γαυγίζουν, τα κυνηγούν
κι αυτά αλαφιασμένα το μόνο που θέλουν είναι
να εξαφανιστούν δια παντός σε ένα ανθισμένο αύριο
όπου δε θα σε φτύνει ο κόσμος  κάτω σαν κουκούτσι. 
 

Άμα χάνεις, 
δηλαδή, αν σε κλέβουν μπροστά στα μάτια σου
κάτι πλάσματα βδελλογούρουνα,
κατακόκκινα καλάσνικοφ οι κόρες σου πυροβολούν στα τυφλά.
Αν όμως σε κλέβουν στο δρόμο αλαφροχέρηδες
κοιτάς τον ουρανό μαγκιά τους για να τους υποκλιθείς.

Άμα χάνεις,
τη δουλειά σου 
χάνεις και τη λαλιά σου.
Έξω θα τριγυρνάς ανύπαρκτος
ενώ στο βάθος γυμνός φυλακισμένος
μ’ένα λευτεριά ή θάνατος ν’αφρίζει το αίμα σου. 

Άμα χάνεις
τον έρωτά σου τη φωλιά σου,
απλά είσαι χαμένος.
Κρύβεσαι σε μια γωνιά
αμίλητος μ’ένα τσιγάρο 
να σου καίει τα δάκτυλα
χορεύοντας ταυτόχρονα σ’αναμμένα κάρβουνα
αγκαλιά με την παιδική σου ελευθερία. 

Άμα χάνεις
την υγειά σου
σαν ξερολούκουμο σε βλέπουν
γιατροί, κοράκια τελετών
της γης τ’αχόρταγα σκουλήκια.
Εσύ όμως απτόητος
της ζωής την ομορφιά,
άντε στην υγειά μας παιδιά 
κι άσπρο πάτο, ξανά αργά θα την πιεις;

Χαμένε, έ χαμένε,
ανοίγω τα μάτια και σε βλέπω
ευάλωτο σε μια παρένθεση μέσα.
Στήνω αυτί
και η σιωπή της καρδιά σου
όπως αυτή πριν από το μπίνγκ μπάνγκ.

Χαμένε, ε χαμένε,
σ’εμένα μιλάω για σένα, μ’ακούς;
Επιτέλους, μαζεύεις μαύρα σύννεφα, 
μέσα τους κάτι ρυάκια αστραπές
μαχαίρια δίκοπα,
θα τ’ακονίσεις ή
θα τα κοιτάζεις αιωνίως με βλέμμα ζεν;

Χαμένε, έ χαμένε,
το νοιώθω πως δεν ξέρεις ακόμα
αν με πας.
Κι εγώ το ίδιο νομίζω.

Ελπίζω να τα ξαναπούμε.
Αν και όταν βρούμε τους εαυτούς μας
ή τους χάσουμε μπιτ για μπιτ καλέ μου.

 


Η φωτό στις Μεγεθύνσεις είναι του Λουκά Σαμαρά, από τις πλεον εξέχουσες μορφές στο χώρο των εικαστικών που ζει και δημιουργεί στη Νέα Υόρκη εδώ και μισό αιώνα.

Τελευταία τροποποίηση στις Δευτέρα, 15 Απριλίου 2013 05:46

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: