35 μοναχές ευδοκιμούν βιολογικά στον Κίσσαβο

 

Μοιάζει να έχει περάσει καιρός από τότε που τα μοναστήρια - κάποια μοναστήρια - ήταν τόποι ανεξάρτητοι και αυτόνομοι, όπου κατέφευγε κανείς για να εργαστεί ήρεμα, έξω από ανταγωνισμούς και “στριμωξίδια”, να βρει τον εαυτό του και τη σχέση του με το θείο, αλλά και ό,τι βρει να το μοιράσει απλόχερα σε όσους από τον “έξω κόσμο” το χρειάζονταν. 
Μα τα πράγματα, ευτυχώς, δεν είναι ακριβώς έτσι. Ένα δυνατό παράδειγμα δημιουργικής και παραγωγικής κοινοβιακής εργασίας έρχεται από τα 1.000 μέτρα ψηλά στον Κίσσαβο της Θεσσαλίας, όπου 35 μοναχές εργάζονται ακούραστα εδώ και 12 χρόνια στη Μονή του Τιμίου Ιωάννη Προδρόμου, κοντά στην Ανατολή Αγιάς. 
Βρήκαν έναν εγκαταλειμμένο χώρο, ένα μισογκρεμισμένο κτίριο, που λειτουργούσε ως μοναστήρι  μέχρι το 1889, και σιγά σιγά, με προσωπική εργασία κυρίως, αλλά και με τη βοήθεια όσων ήθελαν να προσφέρουν, κατάφεραν να το αναστηλώσουν. 
Χωρίς επιχορηγήσεις και επιδοτήσεις, για να έχουν, όπως λένε, ελεύθερη γνώμη και υποχρέωση καμιά, έφτιαξαν καλλιέργειες πρωτότυπες, βασισμένες όμως σε γνώσεις παλιές, της παράδοσης. Όσα ήξεραν οι παλιοί αγρότες της περιοχής αξιοποιούνται από τις μοναχές. Με παλιούς, αυθεντικούς, όχι μεταλλαγμένους σπόρους - συνεργάζονται και με την κοινότητα στο Πελίτι - παράγουν ένα σωρό προϊόντα και τρέφονται αποκλειστικά με αυτά, και όσα τους προσφέρουν τα ζώα που περιποιούνται στους στάβλους τους. Μπορούν επίσης να καλύπτουν και άλλες ανάγκες τους, όπως θέρμανση και ηλεκτρισμό, πουλώντας προϊόντα τους σε βιολογικές αγορές. 

Πανέξυπνες και δραστήριες, εξετάζουν και εφαρμόζουν και εναλλακτικούς τρόπους παραγωγής ενέργειας, όπως τη χρήση της βιομάζας από τους στάβλους και τα φυτά. Το μικρό τους θερμοκήπιο, τους πολλούς κρύους μήνες του χειμώνα, θερμαίνεται με κεριά που περισσεύουν από τις γειτονικές ενορίες, από γάμους και βαφτίσια, τα οποία κεριά ζεσταίνουν πλαστικούς κάδους γεμάτους νερό.
Οι μοναχές προέρχονται από 13 διαφορετικές χώρες. Πέρα από την ομορφιά της ποικιλίας, αυτό βοηθάει στη συσσώρευση, ανταλλαγή και την εξέλιξη των γνώσεων. Η Γιαπωνέζα μοναχή, για παράδειγμα, ρώτησε με μέιλ τους δικούς της στην Ιαπωνία τι κάνουν με τις κερασιές, η Αρμένισσα τις δίδαξε την καλλιέργεια του τοπιναμπούρ, μιας πολύ ενδιαφέρουσας πατάτας, η Αγγλίδα διδάσκει Αγγλικά μέσω ίντερνετ, με εγχειρίδιο την Αγία Γραφή, και πάει λέγοντας, με εκείνη από την  Αλάσκα, την Αυστραλία, την Εσθονία…

Η ηγουμένη, γερόντισσα Θεοδέκτη, κατά τίτλον γερόντισσα, μα με αύρα νεανικότατη, “νοικοκυρεύει” τα του οίκου του μοναστηριού με ηγετικές ικανότητες που δύσκολα συναντάς στις μέρες μας. Ένας χρόνος μαθητείας κοντά της στο μοναστήρι νομίζω θα έκανε πολύ καλό σε διάφορους τριγύρω μας που προσπαθούν να διοικήσουν… Εργάζεται σκληρά και προσεύχεται, ριζωμένη στη γη μα και σε επαφή με το θείο, διατηρεί πολύ καλές σχέσεις με τους αγρότες της περιοχής. 
Εκτός από την ψυχική στήριξη για την οποία συχνά οι άνθρωποι καταφεύγουν στις ήρεμες και αποτοξινωμένες από τα δηλητήρια της πόλης μοναχές, τις συμβουλεύονται - όλο και πιο συχνά είναι τα καλά νέα - σχετικά με το πώς μπορούν να αποφεύγουν τα φυτοφάρμακα που τους σκοτώνουν ή τα χημικά λιπάσματα που καταστρέφουν τη γη τους (ο θεσσαλικός κάμπος και το υπέδαφός του ψυχορραγεί απ’ όλα αυτά). Εκείνες τους καλούν να μαζέψουν μαζί καρύδια και κάστανα που αφθονούν ελεύθερα στη γύρω φύση, να κόψουν ξύλα από δέντρα που χτύπησαν κεραυνοί, κι εκείνοι προσφέρουν με τη σειρά τους στο μοναστήρι ό,τι ξέρουν και μπορούν. Κι έτσι οι σχέσεις του μοναστηριού με τον έξω κόσμο διατηρούνται ζωντανές, ανταλλακτικές και αλληλοϋποστηρικτικές.  
Ναι, είναι ένα πολύ καλό παράδειγμα σε πολλά επίπεδα για όλους μας αυτές οι μοναχές, που ξυπνούν στις 3.30 το πρωί για να προσευχηθούν και να λύσουν τις όποιες εσωτερικές συγκρούσεις τους, και μετά στρώνονται στη δουλειά ακούραστα όλη μέρα, κι είναι χαρούμενες και γελαστές εκεί στο κρύο και τ’ αγιάζι των 1.000 μέτρων του Κίσαββου.

“Ξεκινάς από την αγάπη για τη φύση”, λέει η γερόντισσα Θεοδέκτη, “από εκεί πηγαίνεις στην αγάπη του Θεού, κι όταν φτάσεις εκεί πια, όλες οι άλλες οι αγάπες έρχονται…”

 

Τελευταία τροποποίηση στις Παρασκευή, 26 Απριλίου 2013 11:41