Φωτόνια

 

Κρυώνω και ντρέπομαι που μπορώ να ανάψω το καλοριφέρ. Μετά λέω : θα το ανάβω όσο μπορώ ακόμα, κι ας νιώθω ευγνωμοσύνη που έχω να πληρώνω. 

Εκεί που πάω ν' αφεθώ στην ηδονή της σπιτικής ζεστασιάς, μούρχεται η εικόνα ενός προφανούς μέλλοντος σε κρύο δωμάτιο με άδειο ψυγείο. Να χαρώ ή να κρατηθώ;  Χαίρομαι, γιατί πρέπει να κάψω τα τελευταία αποθέματα ευχαρίστησης υλικής ευμάρειας. Και αύριο, μεθαύριο, βλέπουμε.  Και οι άλλοι; που τα κάψανε ήδη; Να τους λάβω υπόψη ή να απολαύσω ανενόχλητη τα απομεινάρια ευτυχίας που μένουν;  Πηδηματάκια κάνω. Μια εδώ μια εκεί. Το καλό της κατάστασης είναι ότι δεν σ' αφήνει να σταθείς πουθενά. Κινείται αυτή, κινείσαι κι εσύ. Νέος χορός, με άγνωστα βήματα. Όσοι χορεύουν στους γνώριμους ρυθμούς θα μπερδικλωθούν, θα πέσουν. Θέλει λίγο να σταματήσεις, ν' αφουγκραστείς το καινούριο τέμπο.  

Και ν' ανοίξεις. Να δεχτείς τα νέα φωτόνια. Αυτά τα πολλά φωτόνια που βρέχει τελευταία το Σύμπαν και θα βρέχει για καιρό. Για 2.000 χρόνια. Και θάναι, λένε, για καλό. Μυαλό και καρδιά, και όλα δηλαδή, να τ' ανοίξεις, για να λουστείς με φωτόνια, νέα ενέργεια, νέα ματιά.  Νέα ματιά να δεις τον εαυτό σου, τον κόσμο και τη σχέση σου μ΄αυτόν και τους άλλους ανθρώπους.  Το μόνο αντίδοτο στον φόβο, την απειλή, την κατάσταση της ανέχειας, της πείνας, της εξαθλίωσης, είναι νομίζω η αίσθηση ενός στόχου, ενός σκοπού, ενός πείσματος που θα κοιτάει προς τα πάνω, σε μια εικόνα οραματική, μια έμπνευση μιας ζωής δίκαιης και απλής.  Ασαφής ως εικόνα, προς το παρόν, μα έντονη ως επιθυμία στις ψυχές πολλών, και κάθε μέρα όλο και περισσότερων.  Το ποτάμι κυλά ορμητικό, τα φωτόνια στροβιλίζονται γύρω μας, τα μυαλά κι οι ψυχές μας ανήσυχες... Κι αν χορέψουμε; 

Τελευταία τροποποίηση στις Πέμπτη, 04 Απριλίου 2013 10:44