Πρώτο έτος στο Πολυτεχνείο

 

Πρώτο έτος στο Πολυτεχνείο. Κάπου το έχω ξανανιώσει αυτό το συναίσθημα. Μια έντονη διάθεση για γνωριμία με ένα καινούριο περιβάλλον. Όπως πριν 3 ή 6 χρόνια, που πρωτογνώρισα το γυμνάσιο, το λύκειο... Σε κάθε είσοδο στο επόμενο επίπεδο υπάρχει ένα αίσθημα ωριμότητας.

Μια σχετική ωριμότητα. Για την ακρίβεια, είναι η σταδιακή απομάκρυνση από τις παιδικές σου συνήθειες, τις προηγούμενες συνήθειες, που δημιουργεί την ψευδαίσθηση ότι ωριμάζεις. Στην πραγματικότητα, μπορεί και να έχεις μείνει ίδιος, ανάλογα τι ζεις. Τέλος πάντων. 
Αφήνοντας τα χρόνια του δημοτικού, όπου κυρίως αναπτύσσεις την κοινωνικοποίησή σου και αναζητάς τις κλίσεις σου, έρχεται το μεγάλο πέρασμα στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, στο γυμνάσιο! Έχεις ακούσει πολλά! Ότι θέλει διάβασμα, ότι το πρόγραμμα σπουδών είναι φορτωμένο, ότι εκεί έχει μεγάλα παιδιά, ότι οι καθηγητές είναι αυστηροί... Τελικά, τα πράγματα δεν είναι τόσο τρομακτικά. Όλοι είναι στην ίδια φάση με εσένα και οι περισσότεροι είναι αρκετά συνεπείς, τον πρώτο καιρό. Είναι η όρεξη προς καθετί καινούριο, που διαμορφώνει μια πρόσκαιρη συμπεριφορά. Σε λίγο καιρό, ξεπερνάνε αυτό το στάδιο και ο καθένας ασχολείται με ό,τι του επιτρέπει ο χρόνος του, η διάθεσή του, τα όνειρά του... Οι καθηγητές συνεχώς σου λένε ότι, μετά το γυμνάσιο, κανείς δε θα σου δίνει τόση σημασία όσο αυτοί. (Μύθος, αργότερα βλέπεις πως παντού υπάρχουν όλα τα είδη ανθρώπων. Έτσι κι αλλιώς το σχολείο λένε είναι μια μινιατούρα, μια απεικόνιση της κοινωνίας). Υπάρχει αυστηρότητα και ποινές. Όμως δεν παύουν οι διαμάχες, καθώς είναι η ηλικία τέτοια, είναι και ο έντονος χαρακτήρας της ιεραρχίας που σε ξεσηκώνει. Ακόμα όμως δεν σε απασχολεί τόσο το αύριο. Ανησυχούσες για τους φίλους που θα χάσεις από τα προηγούμενα χρόνια. Όμως κάποιους τους συναντάς πάλι εκεί. Αλλά κάνεις και νέους. Πολλοί μάλιστα από αυτούς θα σε ακολουθήσουν και στο λύκειο. 

Στο λύκειο πια όλα είναι διαφορετικά. Η γνώση γίνεται πιο συγκεκριμένη με τα χρόνια, καθώς εδώ καλείσαι να αποφασίσεις τι θα γίνεις πια σε αυτή τη ζωή! Η επαναστατική σου φύση ως προς τους καθηγητές εν μέρει ηρεμεί αλλά για πολλούς γίνεται πιο έντονη η ανησυχία για τον κόσμο, την κοινωνία που θα τους δεχτεί μεθαύριο. Εδώ τα πράγματα δεν είναι τόσο αυστηρά. Ποινές εφαρμόζονται σε περιορισμένες περιπτώσεις. Ίσως επειδή διεύθυνση και καθηγητές προσπαθούν να αποφύγουν εντάσεις. Παρόλα αυτά, μόλις ξεκινάς το λύκειο, συνειδητοποιείς ότι τα επόμενα τρία χρόνια πρέπει να τα πάρεις στα σοβαρά, καθώς μετά από όλη την κούραση που σε περιμένει για τις πανελλήνιες, τελειώνουν τα βάσανα. Αμ δε...


Και φτάνεις πια στο πανεπιστήμιο. Τριτοβάθμια. Δεν ήταν τελικά και τόσο τραγικές οι πανελλήνιες! Η οποιαδήποτε σχολή σου κρύβει αρκετό ενδιαφέρον. Τα πράγματα είναι πιο χαλαρά, με διαφορά! Δεν υπάρχουν θέματα απουσιών. Μπορείς να βάζεις τους γνωστούς «εξωσχολικούς» στο αμφιθέατρο ελεύθερα. Παράλληλα, όμως, αποφεύγονται οι διαμάχες με καθηγητές, καθώς υπάρχει ο φόβος να σε «κόψουν» στο μάθημα. Κι εδώ κάνεις νέους φίλους, όμως υπάρχουν και κάποιες σπάνιες περιπτώσεις, όπου ξανασμίγεις με κάποιον από τα παλιά. Πια οι συμμαθητές γίνονται συμφοιτητές και για πολλούς καθηγητές γινόμαστε συνάδελφοι. Η υπερβολική χαλάρωση που λέγαμε πριν, βέβαια, δεν ενδείκνυται, καθώς τα μαθήματα είναι δύσκολα, οι εργασίες απαιτητικές και, ποιος θέλει να έχει στην πλάτη του πολλά μαθήματα σε εκκρεμότητα; Και, πέρα από όλα αυτά, πρωτάκι εσύ, ακούς κι όλες τις πολιτικές νεολαίες να μιλάνε για δωρεάν παιδεία, για κυβερνήσεις ή και -σε πιο κλειστό πλαίσιο- για πρυτάνεις. Απλά μην είσαι προκατειλημμένος, αντιμετώπισέ τα όλα ειρηνικά και, αν κάτι σε εκφράζει και δεν σε απωθεί βέβαια η ιδέα της «κομματικοποίησης», υποστήριξέ το με όποιο τρόπο θεωρείς ότι σε εκφράζει. Όποιο δρόμο κι αν ακολουθήσεις στο πανεπιστήμιο ή ό,τι είδος φοιτητή κι αν είσαι ένα θα έχουμε πάντα κοινό. Αναπολούμε τα θρανία... 


Η 1η φωτό είναι από το newsnow, η 3η από το neolaia.gr

 

Τελευταία τροποποίηση στις Πέμπτη, 04 Απριλίου 2013 10:42

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: