“We are accidents waiting, waiting to happen*"

  Η ζωή μας καθορίζεται από επιλογές και συγκυρίες. Και δε μιλώ για μοίρες και μυστικά πεπρωμένα. Οι συγκυρίες, όπως ερμηνεύονται από τη δική μου αντίληψη, προκύπτουν από τις επιλογές μας συνδυασμένες, παράλληλα, με τις επιλογές άλλων ανθρώπων ή με κάποιο συμβάν. Με λίγα λόγια, μία μικρή και φαινομενικά ασήμαντη απόφαση, να κάνεις, για παράδειγμα, μια βόλτα στη θάλασσα μπορεί, να αποτελέσει σημείο αναφοράς για μία σημαντική και αξιομνημόνευτη στιγμή στη ζωή σου, είτε γιατί ίσως συναντήσεις έναν ξεχωριστό άνθρωπο για τη μετέπειτα ζωή σου, είτε γιατί αυτή η κίνησή σου σού προκάλεσε πρωτόγνωρα συναισθήματα και σκέψεις που όδηγησαν τη ζωή σου ένα βήμα παραπέρα.

Και κάπως έτσι φτάνουμε στο πολυειπωμένο: «Όλα για κάποιο λόγο γίνονται». Αν το καλοσκεφτούμε, κι εμείς οι ίδιοι είμαστε αποτέλεσμα μίας συγκυρίας. Πιο απλά, αν η μητέρα σου δε γνώριζε τον πατέρα σου, δε θα υπήρχες, ή, αν υπήρχες, δε θα ήσουν αυτός που είσαι τώρα. Μα... ολόκληρη η ζωή είναι μια σύμπτωση. Χανόμαστε στις συμπτώσεις. Παρ’ όλα αυτά μας είναι δύσκολο να εκτιμήσουμε κάτι τέτοιο. Συνήθως, θρηνούμε την κακή μας μοίρα και αναζητούμε τρόπους να μαντέψουμε το μέλλον μας. Είναι δύσκολο να αντιληφθούμε ότι οι επιλογές μας είναι εκείνες που συνθέτουν το μονοπάτι της ζωής μας, ειδάλλως -φτάνω ξανά στο ίδιο συμπέρασμα- θα ήμασταν κάποιοι άλλοι.

Η επιθυμία αυτή, να μπορούσαμε δηλαδή εξ αρχής να γνωρίζουμε το τι μέλλει γενέσθαι, προέρχεται από τον ενδόμυχο φόβο του θανάτου. Είναι το μόνο πράγμα για το οποίο μπορούμε να είμαστε σίγουροι, αλλά παράλληλα δεν γνωρίζουμε καμία πτυχή του, ούτε μπορούμε να τον φανταστούμε. Γι’ αυτό το λόγο μας δημιουργείται και η επιθυμία το τέλος μας να είναι όσο πιο όμορφο γίνεται... σαν από ταινία. Αλλά οι ταινίες με happy-end ουσιαστικά δεν έχουν τελειώσει, αποτελούν μία επιμέρους ιστορία της βασικής ιστορίας. Συνεχίζονται στη φαντασία του καθενός και μπορεί να μην έχουν το ονειρεμένο τέλος που φανταζόμαστε. Οπότε, σημειώνοντας τα λόγια ενός ξεχωριστού φίλου: «Αν θες η ιστορία της ζωής σου να έχει happy-end, αυτό που έχεις να κάνεις είναι να τη χωρίσεις σε πολλές μικρότερες ιστορίες. Έτσι θα έχεις κάποιες πολύ όμορφες ιστορίες να διηγηθείς, κάποιες όχι τόσο και κάποιες ίσως θλιβερές ή άσχημες. Αν ξεκινήσεις να σκέφτεσαι την ιστορία της ζωής σου από την αρχή εως το τέλος, σίγουρα δε θα σου φανεί ιδιαίτερα ευχάριστη, διότι στο τέλος της ιστορίας πεθαίνεις».

 Γι’αυτό το λόγο, λοιπόν, ας αρχίσουμε να εκτιμούμε τα αναπάντεχα-καλά. Να μην φτάσουμε ποτέ στο σημείο να θεωρήσουμε τον εαυτό μας ως ατύχημα αλλά ως -αν θέλετε- ευτύχημα. Διαφορετικά, η ζωή μας θα ήταν μία βαρετή εξίσωση πρώτου βαθμού πράγμα που –προσωπικά εκτιμώ- θα ήταν ένας εφιάλτης, διότι θα πρέπει να γνωρίζετε ότι δεν τα πάω καθόλου καλά με τους αριθμούς!


*Στίχος από το τραγούδι των Radiohead, There, there

(Σε ελεύθερη μετάφραση: Είμαστε ατυχήματα που περιμένουν να συμβούν).

 

 YΓ. Ένα στιχάκι:

«Χαζεύοντας τη θλίψη»

Άφησα την πνοή και την ελπίδα μου στις ομορφότερες μέρες μας.

Ήπια στη χαρά και τη σκονισμένη μας πια οικειότητα.

Νύχτες γεμάτες νιότη και αφέλεια σκορπίστηκαν στον άνεμο σαν φύλλα φθινοπώρου.

Έπειτα βροχή.

Τελευταία τροποποίηση στις Σάββατο, 21 Ιουλίου 2012 12:34

Αγγελική Κάλβη

Δε βρίσκω τις λέξεις

Τελευταία άρθρα από τον/την Αγγελική Κάλβη

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: