Tour in town

 Από ένα e-mail έμαθα για μια δωρεάν ξενάγηση που οργάνωσε το www.debop.gr από το λιμάνι του Πειραιά μέχρι το πασίγνωστο κατάστημα του Κοσμίδη.

Μια ομάδα, περίπου 40 γνωστών-αγνώστων, συναντηθήκαμε στα εκδοτήρια του Ηλεκτρικού, στον Πειραιά, το Σάββατο 24-09-2011, κατά τις 12 το μεσημέρι. Με ξεναγό τον κύριο Παναγιώτη Κοντόλαιμο, πήραμε ένα λεωφορείο του λιμανιού και κατεβήκαμε στην παλιά αποθήκη με το ρολόι. Μάθαμε για το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον τριών κτηρίων που, όπως φαίνεται, θα είναι μακρύ και λαμπρό, σύμφωνα με τα σχέδια αυτών που τα εκμεταλλεύονται.

Το ρολόι, μάλιστα, μας έκανε μια μικρή έκπληξη, διότι άρχισε να χτυπά στη μελωδία του τραγουδιού του Μάνου Χατζηδάκη «τα παιδιά του Πειραιά». Ήταν τόσο ξαφνικό, αλλά συνάμα όμορφο και μαγικό, που νομίζω πως όλοι φέραμε στο μυαλό μας την εικόνα της Μελίνας Μερκούρη να το τραγουδά.

Επόμενος σταθμός ήταν το πλοίο «Liberty», πίσω από την παλιά αποθήκη, κατασκευή των Αμερικανών, ειδικά για να μεταφέρει με ασφάλεια φορτία. Με τον ερχομό του στην Ελλάδα, βοήθησε και αυτό στην ανάκαμψη της ναυτιλίας μετά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ένα πλωτό μουσείο στη διάθεση των επισκεπτών. Χάνεσαι πανεύκολα μέσα στις καμπίνες και στο μηχανοστάσιο. Αν δεν έχετε ξαναμπεί σε τέτοιου είδους πλοίο, προτείνω να το επιδιώξετε!

Έπειτα, ανηφορίσαμε με τα πόδια προς την Ηετιώνεια Πύλη, το γεφυράκι του παλιού σιδηροδρόμου, κάτω από το οποίο σήμερα απλώνεται ένας σκουπιδότοπος, και φτάσαμε στο πασίγνωστο χαλβαδοποιείο «Κοσμίδη».

Σε όλη αυτή τη διαδρομή ειπώθηκαν πολλές ιστορίες και απόψεις για την ιστορία και τη ρυμοτομία της περιοχής, την κοινωνική κατάσταση, την ψυχολογία των κατοίκων, ακόμα και την πολιτική. Το κορυφαίο σχόλιο ήταν από μια κυρία που, με αφορμή μια συζήτηση για τη διαφορά που έχει το ταξικό υπόβαθρο και η κουλτούρα κάθε κατοίκου της περιοχής, είπε πως, στα επόμενα χρόνια, η κύρια αιτία θανάτου θα είναι η μοναξιά.

Μου έκανε, μάλιστα, εντύπωση που οι περισσότεροι από την ομάδα ζούσαν σε περιοχές εκτός Πειραιά και προαστίων αυτού, αλλά ήξεραν πολλά για τον τόπο που επισκέφτηκαν. Μου φάνηκαν μορφωμένοι. Άνθρωποι άλλου επιπέδου, ταξιδευτές στην πόλη. «Σεντούκια γεμάτα γνώσεις που πάνε από ‘δω κι από ‘κει.» Δεν μπορώ να τους χαρακτηρίσω αλλιώς.

Μοιράστηκα μαζί τους τρεις ώρες από τη ζωή μου, δεν έμαθα τα ονόματά τους (εκτός από του ξεναγού μας, που ήταν γλυκύτατος, επικοινωνιακός και πολύ καλά ενημερωμένος για την περιοχή), δεν συζήτησα άμεσα μαζί τους, μόνο τους άκουσα να μιλάνε, αλλά μου έκαναν καλή εντύπωση.

Όταν μπήκα στο λεωφορείο, για να επιστρέψω σπίτι μου, κοίταξα τους ανθρώπους γύρω μου. Αυτή η εικόνα με έκανε να νιώσω ασφάλεια και οικειότητα, γιατί σκέφτηκα πως ήταν άνθρωποι του μεροκάματου, που δουλεύουν σκληρά για να ζήσουν με αξιοπρέπεια, όπως όσοι βρίσκονται γύρω μου και με κάνουν να αισθάνομαι άνετα, χωρίς να πρέπει να προσέχω τόσο για τη στάση και τους τρόπους μου.

Τώρα, όμως, αναρωτιέμαι, αν και κατά πόσο διαφέρουν από αυτούς που είχαν έρθει στην ξενάγηση. Ποιο είναι το κοινωνικό τους υπόβαθρο; Ποια η μόρφωσή τους; Ήξεραν όσα είχα μάθει στην ξενάγηση; Θα ένιωθα το ίδιο οικεία, αν έβλεπα και αυτούς σε έναν άλλο χώρο;

Όπως και να έχουν τα πράγματα, όσοι μπορούν και θέλουν να πάρουν μέρος σε τέτοιες εκδηλώσεις, έχουν τη δυνατότητα να το κάνουν, ανεξάρτητα από το ποιοι είναι και τι δουλειά κάνουν. Αρκεί να ενημερωθούν για το τι παίζει γύρω τους από οποιοδήποτε μέσο.

 

Τελευταία τροποποίηση στις Τρίτη, 16 Οκτωβρίου 2012 18:14

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: