Σκέψεις για υποψήφιους ηθοποιούς

 

Το απόσπασμα αυτό το είχαμε αναρτήσει το Σεπτέμβριο του 2011. Ήταν ένα απ'αυτά τα κείμενα που χρησιμοποιούσαμε για τις δοκιμές που κάναμε, λίγο πριν εμφανιστούμε δημόσια. Το αναρτήσαμε ξανά, επειδή μας αρέσει ως δώρο προς εσάς, για τον ένα χρόνο λειτουργία μας. Να σημειώσουμε εδώ πως ζούνε όλοι οι πρωταγωνιστές. Μάλιστα ο Ρέτσος διαπρέπει στο θέατρο που προχωράει χαράσοντας νέα μονοπάτια και ο Τζούμας στο ράδιο κάνει παπάδες. Μπορείτε να τον ακούτε κάθε πρωί 10-12 στον Εν Λευκώ, 87,7.


Πρέπει να είναι στις αρχές  της δεκαετίας του ’80. Ο Τζούμας διδάσκει μαθήματα υποκριτικής και αυτοσχεδιασμού στην σχολή Βεάκη. Τότε ο Ρέτσος ήταν 20 κάτι. Λέει  λοιπόν στη σελίδα 199 του βιβλίου του «Πανωλεθριάμβος».

 

Είτε σόλο, είτε ζευγάρια, είτε σύνολα, είναι σχεδόν πάντα έτσι: Σε κάθε τάξη , τρία τέσσερα παιδιά ξεχωρίζουν για διαφορετικούς λόγους, αλλά οπωσδήποτε τραβούν την προσοχή. Όλοι συμμετέχουν, όλοι χρησιμοποιούν την φαντασία τους , αλλά λίγοι έχουν αυτήν την ιδιαίτερη αύρα που ελκύει. Σε μερικούς είναι μία φυσική χάρη, σε άλλους αποτελεσματική μιμική και σε άλλους, όπως ίσως μόνο στον Άρη Ρέτσο, είναι η παρθένα ενέργεια, που αναβλύζει εκπέμποντας την αλήθεια της στιγμής.

Μου κάνει εντύπωση., μάλλον μαθαίνω απ’τα παιδιά παρά τους διδάσκω. Τι να διδάξεις στα παιδιά, που είναι τόσα ζωντανά, τόσο καθαρά, τόσο γεμάτα και από βρέφη υποψιάζονται τα πάντα, χωρίς ίχνος απατηλής τεχνικής και λαϊκίστικης γοητείας. Τι ιστορία στο θέατρο. Μαθαίνεις συνέχεια, σα να μη ξέρεις τίποτα. Ανοίγονται μπροστά σου, κυρίως εξαιτίας των άλλων, τόσοι τρόποι, τόσες διαδρομές  τόσο απλά και τόσο άμεσα.

Φυσικά τα παιδιά έχουν τις ιδιαιτερότητές τους: σκοτεινή εσωστρέφεια, αγοραία εξωστρέφεια, θεατράλε μοναχικότητα και φλερτατζήδικες μαγκιές. Ο Άρης προτιμά να αυτοσχεδιάζει μόνος του, γιατί οι άλλοι, και συγκεκριμένα η Αννίτα, τον αποδιοργανώνει. Αυτό όμως δεν γίνεται, το θέατρο είναι ομαδικό άθλημα. Η αλήθεια είναι ότι η ασυμμάζευτη πληθωρικότητα της πατρτεναίρ του δημιουργεί σκηνικό κομφούζιο, που βγάζει γέλιο εξαιτίας του χάους που διαχέεται, αλλά δεν είναι για χόρταση και μάλιστα όταν είναι ανεξέλεγκτο.

 Ο αυτοσχεδιασμός δεν είναι ψυχοθεραπευτικό άσυλο όπου παίρνεις φόρα κι όποιον πάρει ο χάρος. Έχει όρια, δεν έιναι ψυχωσική εκτροπή, ούτε αυνανιστικός οργασμός, έχει τους κανόνες του και τις ανατροπές του., όπως όλα και στη ζωή και την τέχνη. Μόνο που τη ζωή τη ζεις – συχνά ερήμην σου – ενώ το θέατρο το βιώνεις επιλεκτικά.

Τελευταία τροποποίηση στις Παρασκευή, 26 Απριλίου 2013 12:04

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: