...μια διαδήλωση κοιτάς πίσω από τα τζάμια

 1) Ο γιός του αφεντικού παρενοχλεί σεξουαλικά μια υπάλληλο του μαγαζιού.  Το έχει ξανακάνει. Υπάλληλος και υιός διαπληκτίζονται αγρίως μέσα στη σουβλακίλα. Τον κατήγγειλε, το κατήγγειλε.

2) Το αφεντικό - ο μπαμπάς - απολύει την υπάλληλο.

3) Το σουβλατζίδικο είναι της γνωστής σειράς « Σάββας» - Παν.Τσαλδάρη και Σαλαμίνας γωνία, στο Κερατσίνι.

4)….εγώ θεωρήθηκα μυριάδες χιλιόμετρα μελανιασμένα πλην.*

               Και μετά στο σπίτι μόνη, η λύπη τους κερδίζει όλους, κυλάει από τα μάτια της

           …δυσκολεύω τα χρώματα, πρέπει να αντικρούσω πάραυτα το χλώριο.

              Και μετά στο σπίτι μόνος, κερδίζει τη λύπη, την εισπνέει, το δέρμα του χλομιάζει.

5) Η υπάλληλος παίρνει το λόγο στη Συνέλευση Πλατείας Κερατσινίου, στην πλατεία Λαού. Διηγείται το συμβάν. Λέει και τα άλλα, που πριν συνέβαιναν συχνά, τώρα όμως έχουν γίνει καθεστώς.

6) Απλήρωτες υπερωρίες, ένσημα που δεν κολλιούνται , ανασφάλιστες υπάρξεις, ρεπό που δεν δίνονται, μεροκάματα λιγότερα από τη συμφωνία. Και άλλα πολλά. Κατορθώματα αφεντικών, τα ίδια και τα ίδια, αιώνες τώρα. Σχεδόν βαρετά, αλλά πάντα οδυνηρά.

7) Άλλοι, προσπαθούν να κρατήσουν ανοιχτά τα μαγαζιά τους, τις επιχειρήσεις τους, να αντέξουν τον ανταγωνισμό. Κάποιες φορές πετυχαίνουν να έχουν τη συναίνεση των υπαλλήλων τους στις μειώσεις, στο μοίρασμα της χασούρας. Άλλοι, τα κέρδη τους θέλουν να αυγατίσουν και δεν τους καίγεται καρφί που το πετυχαίνουν στις πλάτες των κολλημένων στον τοίχο. Αφεντικά πιασμένα στις δαγκάνες του ρόλου τους, της θέσης τους ή της απληστία τους.

8)   … δεν υπάρχω ωσάν τροχός που υποφέρει τους κύκλους – εξοργίστηκα τώρα.

    Να τους πεις πως μέχρι τη μύτη μου φτάνει το βλέμμα μου, έχει όνομα αυτή η   αρρώστια;                                                     

Να της πεις πως θάθελα να ήμουν αφόρητα καλός και δίκαιος, αλλά δεν μπορώ. Θεραπεύεται αυτή η αρρώστια;

   9) Άντρες και γυναίκες, εκατό και κάτι, κατηφόριζαν Παρασκευή βράδυ την  Τσαλδάρη. Μαγαζιά με πελάτες που βλέπουν, αλλά το σκέφτονται πολύ να αγοράσουν. Φωτεινές λουρίδες μας ομορφαίνουν, η δυσωδία των σκουπιδιών μας αρρωσταίνει, τα αυτοκίνητα μας προσπερνούν βιαστικά.

10) Κορίτσια κι αγόρια μοιράζουν προκηρύξεις, φωτογραφίζονται, συζητούν. Τα λίγα σχόλια των περαστικών ήταν υπέρ τους.

11) Γυναίκες και άντρες που θέλουν να μας δείξουν πως δεν φοβούνται , πως υπάρχει δρόμος να μη  φοβόμαστε, πως είναι δίκαιο η αδικία να στιγματίζεται. Ναι, κάνει καλό στην υγεία όταν την πολεμάμε πιασμένοι χέρι με χέρι.

  Άνθρωποι με χώματα στα μάτια,  ξεπροβάλλουν μέσα από τις στοές της Ιστορίας. Είναι στην ίδια ουρά με εκατομμύρια πριν από αυτούς που αρνήθηκαν να δεχτούν το παιχνίδι που έκαναν οι από πάνω εις βάρος τους.

  12) Στο πεζοδρόμιο του σουβλατζίδικου κάθισαν, φώναξαν κοίταξαν στα μάτια τους υπαίτιους, τους αμέτοχους. Τους τάραξαν; Τους έκαναν να ντραπούν; Τα είπαν με τους πελάτες. Κατήγγειλαν τη μισθωτή σκλαβιά, την τρομοκρατία των αφεντικών. Τα έψαλλαν στους συγκεκριμένους εχθρούς που είχαν ονοματεπώνυμο.

13) Η αστυνομία δεν εμφανίστηκε, το κράτος έτσι κι αλλιώς συσκέπτεται. Θέλει να μας σώσει, θέλει να πολλαπλασιάσει τον αριθμό των φτωχών. Μετά από τρεις ώρες όλα καλά, όλοι καλά και κλείσαμε με χάπι εντ. Φύγανε όλοι ευχαριστημένοι. Από αύριο πάλι στα δύσκολα, από αύριο άφαντοι στου κόσμου το στομάχι που όλα τα κάνει χυλό.

14) Μου έμεινε και το κουρασμένο βλέμμα ενός μεσήλικα, που μας κοιτούσε μέσα από το λεωφορείο. Αισθάνθηκα πως σα να μεγάλωσε η κούρασή του με την σκηνή που έβλεπε. Υποψιάστηκα πως τον παίδευε το δίλημμα: αφεντικό ή εργαζόμενος; Μου φάνηκε σαν άνεργος.

15)….που μοιάζουν με πληγωμένα χαράματα, θεραπεύουν την αναφυλαξία της ατομικότητας, τινάζοντας στον αέρα την πλήξη των τριών διαστάσεων, εντοπίζοντας τη θέληση στο σύνολο που κομματιάζεται και συναρμολογείται, σαν ένα ποδήλατο ελικόπτερο ή αεροπλάνο….

16) Στην επιστροφή οδηγώ απρόσεχτα, στεναχωριέμαι που την αρμονία δε μπορώ να την επηρεάσω. Θάθελα να ήμουν εκεί, πριν το θηλυκό δεχτεί την επίθεση, να την εξαφάνιζα για ένα λεπτό, πριν το αρσενικό ορμήσει , να το εξαφάνιζα για μια ώρα. Και ας το ξέρω πως δεν είναι λύση αυτή.

*Τα στιχάκια με τα πλάγια έντονα γράμματα, είναι του Νίκου Καρούζου


 

          4/11/11.   Ενημέρωση από  "Συνεύλευση Πλατείας Κερατσινίου-Δραπετσώνας"

Μετά την παρέμβαση που πραγματοποιήθηκε στις 7 Οκτώβρη έξω από το ψητοπωλείο "Σάββας" στην οδό Τσαλδάρη ενάντια στην εκδικητική απόλυση εργαζόμενης στις 14 Σεπτέμβρη (η οποία συμμετέχει στη Συνέλευση της Πλατείας στο Κερατσίνι), η επιχείρηση επικοινώνησε μαζί της ώστε να υπάρξει συμβιβασμός σχετικά με τα δεδουλευμένα και τα ένσημα που της χρωστούσε για την αποφυγή της τριμερούς συνάντησης στην επιθεώρηση εργασίας και της καταγγελίας στο ΙΚΑ σχετικά με τα ένσημα που δεν είχαν κολληθεί. Ζήτημα βέβαια συμβιβασμού δεν υπήρχε από την πρώτη στιγμή και οι τηλεφωνικές αυτές «επαφές» κατέληξαν στην υποχώρηση της εργοδοσίας και στην καταβολή στο ακέραιο όλων των χρημάτων και ενσήμων που διεκδικούσε η εργαζόμενη.
Η αλληλεγγύη και η συλλογική αντίσταση είναι η δύναμή μας. Κανένας μόνος, καμία μόνη ποτέ και πουθενά.

 

Τελευταία τροποποίηση στις Δευτέρα, 15 Απριλίου 2013 05:41