Ο δόκτωρ, η μαθήτριά μου και η Ναυσικά

 Χθες έβρεξε και το ευχαριστήθηκα. Και στα φυτά, στην αυλή μου, επίσης άρεσε. Λάμπανε μετά. Κάτι μέσα μου αρχέγονο άνοιξε τα μάτια του με τις βροντές και τις αστραπές. Τη φίλη μου, η Οκτωβριανή αυτή καταιγίδα την έριξε ψυχολογικά. Το νερό βρήκε δρόμο, εξαιτίας κακοτεχνιών στη μόνωση, και άρχισαν να στάζουν οι οροφές. Τα έπαιξε. Διορθώνεται η ζημιά, αλλά ξέρετε πώς είναι αυτά τα πράγματα. Σε ρίχνουν, όσα λεφτά και να έχεις.

Στους κεντρικούς δρόμους του Πειραιά και των πέριξ, οι οδηγοί κάνανε σλάλομ σε υγρό στίβο. Τα εμπόδια, που προσπαθούσαν να αποφύγουν, ήταν τα παρασυρμένα από τα νερά σκουπίδια μας. Εικόνες απωθητικές, οδηγοί ανέκφραστοι και εύφλεκτοι. Με ποιον να τα βάλεις, με τον ουρανό; Ταξιδεύουμε συνεχώς όλο και πιο πίσω στο χρόνο. Θα σταματήσουμε κάπου; Τα έχουμε χαμένα, δεν ξέρουμε από πού να πιαστούμε. Θα ξεχάσουμε ποιοι ήμασταν, δε γνωρίζουμε πού μας πάνε.

Έχω ένα παλιό μηχανάκι. Το ’83 το αγόρασα, μεταχειρισμένο. Γι’ αυτούς που ξέρουν, είναι από αυτά τα αθάνατα παπάκια της Honda. Χθες έγινε μούσκεμα και σήμερα δεν έπαιρνε μπρος ούτε στις κατηφόρες. Το πήγα στον ντόκτορα, που το παρακολουθεί 30 χρόνια τώρα. Κάθε φορά που μου το φτιάχνει, Ο.Κ., μου λέει , έτοιμο, « αντέχει κι άλλο η γριά ». Σήμερα είχε ένα ελαφρύ κρυολόγημα και το επιδιόρθωσε γρήγορα. Φεύγοντας είδε στο φτερό το αυτοκόλλητο «stagona4u.gr…και για μας, χαράς λοξής των ουρανών, δώρο στη γη βαθιά. Ιστοσελίδα με έδρα το Κερατσίνι – Δραπετσώνα». Το διάβασε ο ντόκτορ, με ρώτησε τι είναι, του εξήγησα. Τη στιγμή που καβαλούσα το παπάκι, κτύπησε το κινητό του, πήρε την πετσέτα να σκουπίσει τα λερωμένα χέρια του, άμα θέλεις να γράψεις, ντόκτορ, για τους αγώνες μοτοσικλέτας που πας ή ό,τι άλλο γουστάρεις. Τι να γράψω, ρε φίλε, εδώ δεν προλαβαίνω να κλάψω. Τη «γριά» να βάλεις να γράψει, έχει πολλά να πει. Στα φανάρια η «γριά» άναψε φλας αριστερό και μου γρύλισε «κοίταξε να δεις, εγώ είμαι σαν τον Σωκράτη, σαν τον Χριστό, αν θες. Να σου μιλάω όσο θες, αλλά ούτε μια λέξη δεν πρόκειται να κάτσω να σου γράψω. Εξάλλου, το θέμα δεν είναι ότι μόνο στα γιαπωνέζικα ξέρω να γράφω, αλλά, τι να σου πω βρε παιδί μου, με τόσα που έχουν δει τα μάτια μου, νομίζω πως τα γραπτά κάνουν περισσότερο κακό παρά καλό. Το ξέρω, αφεντικό, μηχανή είμαι και ούτε κλαίω ούτε γελάω, όπως εσείς, όμως αυτά μου λέει η ψυχρή λογική μου .Πράσινοο, αφεντικόο, ξεκίνα».

Αν ήσουν καλά ντυμένος, ήταν ωραία σήμερα Τρίτη στον Πειραιά. Μαβιά σύννεφα, αέρας υγείας, ο ήλιος κρυφτούλι, ατμόσφαιρα ελαφρώς ηλεκτρισμένη. Έξω από την Ιωνίδειο, καμιά τριανταριά παιδιά με κόκκινα μάγουλα και χαμόγελα καρφιτσωμένα, φύλακες της κατάληψής τους. Ζούσαν κάτι ή το τίποτα; Και στον πεζόδρομο της Σωτήρος, τη συνάντησα. Αγκαλιαστήκαμε. Παλιά μαθήτριά μου, από αυτές που χαίρομαι όταν τις βλέπω. Είχαμε να ιδωθούμε πάνω από τρία χρόνια. Καλά; Καλά, τι καλά, σκατά. Εσύ τι κάνεις, πώς πάει; Έτσι κι έτσι, προσπαθώ, ξέρεις τώρα, συνταξιούχος, η μέρα να βγαίνει. Ο μικρός, πόσο είναι; Έκτη δημοτικού πάει, μου απάντησε, γλύκας. Πιο πολύ του αρέσει το σχολείο για τις παρέες. Σωστός ο μικρός, σκέφτηκα. Είδε κι αυτή το μελιτζανολαχανί αυτοκόλλητο. Ρώτησε, της εξήγησα. Αν θυμάμαι καλά, έγραφες ωραία, της είπα. Διαφωνούσαμε αρκετές φορές, αλλά μας άρεσε η κόντρα, γιατί ταίριαζαν τα χνώτα μας. Θα μπεις να τη δεις και, αν σου αρέσει, να δοκιμάσεις να κάνεις κι εσύ στήλη, της πρότεινα. Μπορείς να γράψεις διάφορα, για την αρχιτεκτονική σου ή ό,τι άλλο σου αρέσει, λόγου χάρη πώς μεγαλώνεις ένα αγόρι σ’ αυτή τη χώρα, αυτή την εποχή. Ξαφνικά, έκλειψη ηλίου στο πρόσωπό της. Με κοίταξε μ’ ένα βλέμμα αμυδρά θλιμμένο. Ωχ, σκέφτηκα, τι μαλακία είπα πάλι; Συγνώμη, μου είπε, δεν στο είπα, είμαι άνεργη, κοντά ένα χρόνο τώρα. Ούτε σαν σχεδιάστρια δεν βρίσκω. Τίποτα.Τι να γράψω, κύριε Λάκη μας, εγώ δεν ξέρω καν αν υπάρχω πια. Και για την ανεργία έχει νόημα να πεις κάτι; Στο σημείο που είμαι, δεν ξέρω πια ούτε τι να κάνω. Ξυπνάω το πρωί τελείως άδεια, λίγο φοβισμένη , λίγο ντρέπομαι, μ’ έχει διαλύσει η απραξία, μ’ έχει πάρει από κάτω. Ευτυχώς που με τσοντάρουν κάτι λίγα οι δικοί μου. Μαθαίνεις πως αυξάνονται συνεχώς οι άνεργοι, αλλά, άμα συμβαίνει σε δικούς σου ανθρώπους, είναι σα να σε χτυπάει κεραυνός. Αυτό έπαθα, σοκ. Μούγκα, τι να πω; Βιάζομαι, μου λέει. Σπίτι πας; Ναι, πάω να πάρω το μικρό, σχολάει σε λίγο. Ανέβα να σε πάω. Κάπου στην Κοκκινιά έμενε. Φιληθήκαμε. Θα σε πάρω να τα πούμε. Έβλεπα τα μαλλιά της ν’ ανεμίζουν , τους ώμους της λίγο σκυφτούς, το χορευτικό βήμα της. Θυμήθηκα το ακαταμάχητο γέλιο της, το ζωηρό της βλέμμα. Τη μάχη που έδωσε για να μπει στη σχολή που ονειρευότανε, τη χαρά που κέρναγε όταν πέρασε. Και τώρα, στο μηδέν; Κάποιοι πυροβολούν τη ζωή και δεν ξέρουμε, γαμώτο, πώς να προφυλαχτούμε, τι να κάνουμε. Τι να κάνουμε;

Ώρα να πάω κι εγώ σπίτι. Δεν περνάω συχνά από αυτό το κομμάτι της Π. Ράλλη. Γι’ αυτό καρφωνόμουνα στα άδεια μαγαζιά – πάει κι αυτό, σκεφτόμουνα – στα ενοικιαστήρια, στους αξύριστους με το άδειο βλέμμα στα παγκάκια, στις βιαστικές και στην τρίχα ντυμένες γυναίκες. Σφήνα τα ανθοπωλεία, παιδιά που παίζουν στα πεζοδρόμια, αστραφτερές αμαξάρες και μηχανάρες παρκαρισμένες, προσφορές, προσφορές παντού , άνθρωποι της γειτονιάς που ακόμα χαιρετιούνται. Και, εν κινήσει, παίρνει το μάτι μου την κάβα Ναυσικά. Έξω, ένα μπουλούκι της τρίτης ηλικίας . Κάποιοι απομακρύνονται με γεμάτες πλαστικές σακούλες. Μοιράζει η Ναυσικά ή αγοράζουν από τη Ναυσικά; Το λογικό είναι το δεύτερο. Αλλά, στις μέρες μας, και με την μαθήτριά μου ακόμα στη μυαλό μου, σε διαλέγει το πρώτο. Λες, φτωχοί είναι, που περιμένουν να πάρουν ρούχα, τρόφιμα και δεν ξέρω τι άλλο. Αυτή η εξήγηση με έσφιξε σαν πένσα. Σε λίγα χρόνια, μπορεί κι εγώ να είμαι στη θέση τους, σκέφτηκα. Μπορεί πάρα πολλοί να συναντιόμαστε σ’ αυτές τις ουρές. Μπορεί να σας δώσω μία να δείτε τον ουρανό σφοντύλι. Σ’ εσάς το λέω. Σ’ εσάς που πάντα με βλέπατε, μας βλέπατε, με μισό μάτι. Αρπαχτικά, ε αρπαχτικά.

Δεν είμαστε και πολύ σίγουροι αν αυτή την εποχή, η ιστοσελίδα αυτή, έχει ή μπορεί να έχει, κάποιο νόημα. Έχουμε κι εμείς τις αμφιβολίες μας. Εν πάση περιπτώσει, το παλεύουμε και θα κάνουμε συχνά ενδοσκόπηση της πορεία μας. Ίσως κάποιοι από εσάς που μας διαβάζετε να εκπέμπετε στο ίδιο μήκος κύματος μ’ εμάς, ιδιαίτερα στις μέρες μας, να μη βρίσκετε σοβαρούς λόγους συμμετοχής σε πρωτοβουλίες σαν κι αυτήν. Παράλληλα, όμως, σας τρώει και η περιέργεια να δείτε τι μπορεί να προκύψει, αν δοκιμάσετε κάποιες ιδέες σας, αν υποστηρίξετε κάποιες απόψεις σας. Χαρά μας να πειραματιστούμε από κοινού, να δοκιμάσουμε αν ταιριάζουμε, αν μπορούμε να ανταλλάσσουμε και να προσφέρουμε αυτά που εμείς θεωρούμε ότι είναι ουσίας πράγματα. Για όποιον θέλει να μας πλησιάσει, μπορεί να επικοινωνήσει μαζί μας στα μέιλ : Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε. και  Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε. .

Τελευταία τροποποίηση στις Τρίτη, 13 Νοεμβρίου 2012 09:56

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: