Τι ωραία που ήταν στην παρέλαση!

         Κάπου στο Λύκειο, άρχισα να αμφισβητώ τη χρησιμότητα των

παρελάσεων. Όσοι πέθαναν για την πατρίδα

τους, το έκαναν γιατί είχαν ιδανικά, ήθελαν

να είναι ελεύθεροι σε μια ελεύθερη χώρα, για

να ζήσουν οι ίδιοι και οι απόγονοί τους. Όλα

καλά μέχρι εδώ. Προσωπικά, δεν έβλεπα

κανέναν απόγονο να εκτιμά ουσιαστικά τις

θυσίες τους. Όλοι σκεφτόμασταν τo    

συμφέρον μας.

Οι μαθητές έκαναν πρόβες για την παρέλαση, για να χάσουν μάθημα (βέβαια υπήρχαν και κάποιοι που υπέκυπταν στις απειλές των καθηγητών πως, αν δεν παρελάσουν, θα τους μειώσουν το βαθμό). Αρκετοί δημόσιοι υπάλληλοι έκαναν την προσευχή τους να πέσει 3ήμερο, για να πάρουν άδεια από τη σημαία, και τελικά επέστρεφαν στη δουλειά μετά από 5 μέρες. Αν κάποιος ήταν ιδιωτικός υπάλληλος, ήλπιζε το αφεντικό του να πάρει την οικογένεια εκδρομή, μπας και τη βολέψει κι αυτός. Οι πολιτικοί έβγαιναν στη γύρα για καμία ψήφο, και όλα ωραία, όλα ανθηρά!

Οι μόνοι που συγκινούνταν πραγματικά ήταν κάτι παππούδες και γιαγιάδες, που έζησαν το ’40 και έχασαν δικούς τους ανθρώπους. Αυτοί, κάθε χρόνο, στέκονταν στην πρώτη γραμμή και, με δάκρυα στα μάτια, θυμόνταν τους νεκρούς τους και καμάρωναν τα εγγόνια τους.

Για τα παραπάνω, και επειδή δεν είμαι εθνικά υπερήφανη εκ πεποιθήσεως, έχω αναρωτηθεί πολλάκις, γιατί κάνουμε παρελάσεις. Νομίζουμε ότι τιμάμε τους νεκρούς με το να τους αφιερώνουμε 1 μέρα του χρόνου; Δεν έδωσαν τις ζωές τους για 1 μέρα, αλλά και για τις 365 του χρόνου -κάθε χρόνο-, και δεν πολέμησαν για το περίφημο και πολυσυζητημένο «Όχι» που είπε αναπάντεχα ένας δικτάτορας σε ένα φασίστα ομοϊδεάτη του, αλλά για τους άντρες, τις γυναίκες, τα παιδιά, την ελευθερία, την ευημερία και την ανάπτυξη.

Ακόμα, δεν μπορεί να φαντάζονταν ότι πέθαιναν στα βουνά, μακριά από τα σπίτια τους, υπομένοντας κάθε κακουχία, για την Ελλάδα του σήμερα, που περιλαμβάνει εσωτερικές έριδες, Τρόικα, τράπεζες, ένα λαό που "ο ένας θα έτρωγε τα συκώτια του άλλου", αν μπορούσε, και κυβερνήτες και διαχειριστές της εξουσίας, που πρόδωσαν όσους τους εμπιστεύτηκαν.

Εν έτει 2011, την 28η Οκτωβρίου, υπήρξαν πολλοί που έδειξαν εμμέσως σεβασμό στα ιδανικά των νεκρών και άμεσα σεβασμό σε όσους ζωντανούς βιώνουν καθημερινά τα πάνδεινα! Έδειξαν το θυμό τους είτε προσβάλλοντας γενικά την πολιτική, είτε απαξιώντας, είτε κάνοντας -κακώς κατ’ εμέ, γιατί μπορεί τώρα να θρηνούσαμε κι άλλα θύματα- επιθέσεις προς πολιτικούς.

Εκείνοι, με τη σειρά τους, έτρεξαν να καταδικάσουν τέτοιου είδους πράξεις, λέγοντας πως έχουν ανθελληνικό χαρακτήρα και, ως συνήθως, έριξαν τις ευθύνες σε μικρές ομάδες που υποκινούνται από την Αριστερά. Τι ‘χες Γιάννη μ’, τι ‘χα πάντα!

Στην πόλη μας, τώρα, ο δήμαρχος Κερατσινίου-Δραπετσώνας, Λουκάς Τζανής, μαζί με τους συνεργάτες του, αφού παρέλασαν κρατώντας πανό, στάθηκαν μπροστά από την εξέδρα των επισήμων,  εκφράζοντας έτσι κι αυτοί τη διαμαρτυρία τους για τα μνημόνια και την εξαθλίωση. Ωστόσο, ακούστηκαν κάποια σχόλια δυσαρεστημένων, που δεν ήταν τόσο κολακευτικά, πετάχτηκε ένα αυγό και τα σχόλια των παρευρισκομένων έκριναν ως αμφιλεγόμενη αυτή την διαμαρτυρία της Δημ.Αρχής.

Επίσης, τα παιδιά του 1ου, του 2ου και του 3ου Λυκείου Κερατσινίου, σήκωσαν πανό, ύψωσαν τις φωνές τους, φώναξαν συνθήματα και αντιστάθηκαν στην απαγόρευση της συμμετοχής τους στην παρέλαση -που σκοπό είχε να τους στιγματίσει- λόγω των καταλήψεων. Από όπου κι αν πέρασαν, τους χειροκροτούσαν και τους έδιναν συγχαρητήρια για την πράξη τους! Μπράβο στα παιδιά που ήταν παρόντες και εξέφρασαν την αγανάκτησή τους για το σύστημα που τους ακυρώνει, τους θεωρεί κατώτερους και υποβαθμίζει τη θέση της ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΚΑΙ ΔΩΡΕΑΝ ΠΑΙΔΕΙΑΣ στην κοινωνία. 

Κατά τ’ άλλα, όλα κύλησαν ήσυχα στη γιορτή που στήθηκε εδώ. Σε άλλες πόλεις, αγανακτισμένοι πολίτες πέταξαν αυγά, έκλεισαν τους δρόμους, για να μην γίνουν οι παρελάσεις, επιτέθηκαν σωματικά και φραστικά στους εκπροσώπους της κυβέρνησης.

Σε αυτό το σημείο, όμως, μου δημιουργείται μια απορία. Αφού οι πολιτικοί ήξεραν ότι ο λαός είναι έξω φρένων, γιατί παραβρέθηκαν στις εκδηλώσεις; Τους ανάγκασε κανείς;  Βγάλανε σπίρτα στη Βουλή και είπαν «λυπόμαστε πολύ, αλλά, αυτοί που θα τραβήξουν τα μικρότερα, θα πάνε στις παρελάσεις»;  Δεν μπορώ να καταλάβω το σκεπτικό τους! Ή έχουν πολύ θράσος ή τη βρίσκουνε να μας κοροϊδεύουν! 

Τουλάχιστον, φέτος, βρήκα να χρησιμεύουν σε κάτι και οι πολιτικοί και οι παρελάσεις. Όσοι βαρέθηκαν να διαδηλώνουν και να τους πετούν δακρυγόνα τα Μ.Α.Τ., μπορούν να πηγαίνουν σε τέτοιου είδους εκδηλώσεις. Διότι δεν πρόκειται κανένας να ρίξει δακρυγόνο σε χώρο που βρίσκεται έστω και ένας πολιτικός! Τους προσέχουμε για να τους έχουμε!

Γι’ αυτό, από ‘δω και πέρα, μπορείτε να οργανώνετε μια εθνική εορτή,  να παίρνετε μαζί σας το βουλευτή της αρεσκείας σας και μια σακούλα αυγά και να γίνετε "οι βασιλιάδες των διαδηλώσεων"!  

Τελευταία τροποποίηση στις Παρασκευή, 26 Απριλίου 2013 11:15