Fade into you.....

 Περίεργο πράγμα οι αναμνήσεις...Εκεί που πας να ησυχάσεις και να πας λιγάκι παρακάτω, εμφανίζονται με το έτσι θέλω. Λες και το κάνουν επίτηδες, λες και έχουν βάλει ραντάρ και, εκεί που αρχίζεις να ηρεμείς, αυτές αρχίζουν τις βόλτες στο αίμα σου, περνούν μπροστά από τα μάτια σου και μπαινοβγαίνουν μεταμφιεσμένες στα όνειρά σου. Με λίγα λόγια σε κάνουν άνω κάτω.

Και είναι ειρωνεία εσύ να έχεις προσπαθήσει καιρό να τις αποβάλεις, να πείσεις τον εαυτό σου ότι "δε συνέβη ποτέ" και, μέσα σε κλάσματα του δευτερολέπτου, να “ακυρώνουν” με το έτσι θέλω όλη τη δουλειά σου. Τσάμπα ο κόπος.

Είχα πάντα την εντύπωση ότι οι αναμνήσεις ενός ανθρώπου είναι κάτι σαν δώρο, το οποίο το κουβαλά κάποιος πάντοτε μαζί του, υπάρχει και μέσα από αυτές. Και ίσως να ισχύει ακόμα και εγώ να μην το καταλαβαίνω, γιατί τα νεύρα μου "παίζουν κλαρίνο" τελευταία..!

Όμως...τι συμβαίνει τελικά; Και στην τελική, τι είναι οι αναμνήσεις; Γιατί ανάμνηση μπορώ να θεωρήσω και το λεπτό που ξεκίνησα να γράφω αυτό το άρθρο. Το γεγονός ότι δεν θυμάμαι τι έφαγα το πρωί αλλά θυμάμαι λεπτομέρειες καταστάσεων που έχουν συμβεί χρόνια πριν, λέγεται "επιλεκτική μνήμη" ή απλή παράνοια; Ίσως και να επιλέγεις  - συνειδητά ή ασυνείδητα - τι έχεις ανάγκη να μη ξεχνάς. Γι’ αυτό και θυμάσαι τις πιο όμορφες στιγμές σου με την οικογένειά σου, τους φίλους σου, ακόμα και με κάποιους "αγνώστους", που εκείνη τη στιγμή σε έκαναν να χαμογελάσεις. Ωραία, μέχρι εδώ καλά! Γιατί όμως πρέπει να θυμάσαι και τα άσχημα; Αν επιλέγεις τι να θυμάσαι και τι όχι, γιατί δεν απαλλάσσεις τον εαυτό σου από όλα αυτά που θεωρείς λάθη σου; Θες να τα θυμάσαι για να μην τα ξανακάνεις, ή είσαι τόσο ηλίθιος που θες να τα ξαναζείς;

Ίσως και να είναι όλα μέσα στο παιχνίδι, δεν ξέρω. Ακόμα και η όποια μεταμόρφωσή τους φαίνεται να συμβαίνει χωρίς να μας ρωτάνε. Μακάρι, όμως, να είχαμε εμείς την επιλογή αναφορικά με το πότε θα τις θυμόμαστε. Ή, ακόμα καλύτερα, να υπήρχε ένα κουμπί που, πατώντας το, να διαγράφεται ό, τι πιστεύουμε ότι πρέπει να διαγραφεί. Είδες τι ζωάρα κάνουν τα χρυσόψαρα* που είναι τα γλυκούλικα στην κοσμάρα τους, αφού, όπως λένε, ανά 3 δευτερόλεπτα "ανακυκλώνεται" ο εγκέφαλος τους; 

 

 

* Τα χρυσόψαρα αντιλαμβάνονται το χρόνο και διαθέτουν μνήμη

Επειδή η φράση «μνήμη χρυσόψαρου» έχει γίνει σχήμα λόγου σε πολλές γλώσσες, υπονοώντας άτομα με μηδενική μνήμη, κάποιοι επιστήμονες ανέλαβαν να εξετάσουν αν όντως ισχύει η διαδεδομένη άποψη για την 3΄΄ μνήμη των χρυσόψαρων.

 Έτσι, Βρετανοί επιστήμονες ξεκίνησαν ένα ενδιαφέρον πείραμα, για να επιβεβαιώσουν, αν η θεωρία ότι η μνήμη των χρυσόψαρων διαρκεί μόλις τρία - τέσσερα δευτερόλεπτα είναι σωστή. Γι’ αυτό, άρχισαν να εκπαιδεύουν χρυσόψαρα, καταλήγοντας στο συμπέρασμα ότι έχουν (περιορισμένη) μνήμη και όχι μόνο.

 Ερευνητές του Πανεπιστημίου του Πλίμουθ, με επικεφαλής τον καθηγητή Φιλ Γκι, ξεκίνησαν μια διαδικασία εκπαίδευσης ενός χρυσόψαρου στη συλλογή τροφής σε διαφορετικές χρονικές περιόδους της ημέρας. Οι ερευνητές κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι η μνήμη των χρυσόψαρων διαρκεί τουλάχιστον για τρεις μήνες, ενώ, επίσης, μπορούν να αντιλαμβάνονται το χρόνο. Αυτό σημαίνει ότι τα χρυσόψαρα είναι πολύ πιο ευαίσθητα και έξυπνα από όσο πιστεύαμε. Οι ερευνητές τοποθέτησαν ένα χρυσόψαρο μέσα σε μια γυάλα, στην οποία μπορούσε να τραφεί μόνο όταν πίεζε ένα μοχλό που υπήρχε εκεί και ο οποίος ενεργοποιούσε το μηχανισμό για τη ρίψη της τροφής. Όταν το χρυσόψαρο κατανόησε ότι έπρεπε να πιέζει το μοχλό για να τρώει, οι ερευνητές προσάρμοσαν το μηχανισμό έτσι, ώστε να λειτουργεί μόνο για μία ώρα την ημέρα. Το ψάρι αντιλήφθηκε τι συνέβαινε και πήγαινε και πίεζε το μοχλό τη συγκεκριμένη ώρα που αυτός λειτουργούσε. «Το ψάρι αντιλήφθηκε ότι, για να φάει, έπρεπε να πιέσει το μοχλό μέσα σε ένα δεδομένο χρονικό διάστημα. Γι’ αυτό και, όταν πλησίαζε η ώρα της λειτουργίας του μηχανισμού, το ψάρι κυκλοφορούσε γύρω του», αναφέρει ο καθηγητής Γκι.

 

Τελευταία τροποποίηση στις Τετάρτη, 27 Μαρτίου 2013 20:02