ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΑΣ;;;

Είναι πολλά...πάρα πολλά είναι η πολύπαθη Πατρίδα μας...πατριώτες!!!

Είναι τα παρελθόντα, που μας φουσκώνουν από περηφάνια και αξιοπρέπεια....Είναι τα παρόντα, που πάνε να μας λυγίσουν από αγανάκτηση, ντροπή, οργή και θλίψη....Και είναι κι όλα τα μελλούμενα, που μας γεμίζουν ελπίδα, ανασφάλεια και ορμή!!!

Αν μου επιτρέπεται, όμως, πατριώτες, πάνω από όλα αυτά που προανέφερα, γιατί πολύ απλά τα περικλείει, τα γεννά και τα ορίζει, είναι ΕΝΑ...το Πολίτευμα!!!

Κοινοβουλευτισμός ή Δημοκρατία;;;; Ποιό είναι αυτό που ισχύει σήμερα;;; Είναι ο Κοινοβουλευτισμός η εκφυλισμένη μορφή της πολυτάραχης και πολυσηζητημένης Δημοκρατίας;;;

Είναι εύκολο να περάσουμε λοιπόν απο τον κοινοβουλευτισμό στην πολυπόθητη(!) Δ Η Μ Ο Κ Ρ Α Τ Ι Α;;;

Ο Αλέξανδρος, κατά την ταπεινή μου άποψη, κάνει μια αξιόλογη προσπάθεια στο κείμενο που ακολουθεί, για να μας πείσει με λόγια απλά αλλά  ανυπέρβλητα..Εύχομαι να σας προκαλέσουν, ώστε να τα κριτικάρετε χωρίς προκατάληψη και να τα απολαύσετε όπως εγώ!!

Το άρθρο που ακολουθεί το αφιερώνουμε στον καλό μου φίλο Στέφανο Τσι., που προκάλεσε όλη αυτήν τη διερεύνηση και μου στάθηκε τόσο πολύ στην αποκομιδή των σκουπιδιών μετά τις πολυήμερες κινητοποιήσεις μας...............

 

 

 

Προτάσεις για αρμονικό και ειρηνικό πέρασμα από τον Κοινοβουλευτισμό στη Δημοκρατία.

 

Αλέξανδρος Κόντος

φιλόλογος-γλωσσολόγος, νομικός, δρ. της Κοινωνικής Ιστορίας του Πανεπιστημίου Παρίσι 8 (Université Paris VIII)

 

Ο Κοινοβουλευτισμός δεν είναι Δημοκρατία. Είναι συρρικνωμένη Μοναρχία. Τον εγκαθίδρυσαν οι άγγλοι ευγενείς, στις 15 Ιουνίου 1215, με στόχο να περιορίσουν τις φορολογικές αυθαιρεσίες του βασιλιά τους, τον οποίο υποχρέωσαν να τους εκχωρήσει τη Μεγάλη Χάρτα των Ελευθεριών, το πρώτο Σύνταγμα.  Πρόκειται, λοιπόν, για αγγλοσαξονικό μοναρχο-ολιγαρχικό (όχι ελληνικό-δημοκρατικό) πολίτευμα.

Μια ελάχιστη σύγκριση. Οι Έλληνες κατάργησαν τη δουλεία το 1822 με το Σύνταγμα της Επιδαύρου (το πρώτο Σύνταγμα του Ελληνικού Κράτους), οι Βρετανοί το 1832, οι Αμερικανοί με τον πόλεμο Βορείων- Νοτίων (1860-1864) και οι Ρώσοι κατάργησαν τη δουλοπαροικία το 1861..

 

α) Ας δούμε ποια είναι τα πρώτα βήματα

από τον Κοινοβουλευτισμό προς τη Δημοκρατία.

Το πρώτο βήμα για να περάσουμε από τον Κοινοβουλευτισμό στη Δημοκρατία είναι να χωνέψουμε, όσοι τουλάχιστο θέλουμε πραγματικά να περάσουμε από τον Κοινοβουλευτισμό στη Δημοκρατία, πως το τρέχον πολίτευμα δεν εκπληρώνει τις καθορισμένες από τον Αριστοτέλη προδιαγραφές, για να χαρακτηρισθεί Δημοκρατία. Θεμελιώδης θεσμός της Δημοκρατίας είναι η ανάδειξη των αρχόντων με κλήρωση (όπως ακριβώς γινόταν με την Ηλιαία), ενώ θεμελιώδης θεσμός της Ολιγαρχίας είναι η ανάδειξη των αρχόντων με εκλογή. Ας μην έχουμε λοιπόν κατά νου τις εκλογές, όταν μιλάμε για δημοκρατικές διαδικασίες. Οι εκλογές είναι ολιγαρχικές διαδικασίες, ο Κοινοβουλευτισμός είναι ολιγαρχική πολιτειακή παραλλαγή.

 Κι ας κλείσουμε το μικρό αυτό πρόλογο, θυμίζοντας την αριστοτέλεια επιγραμματική ρήση: «Δημοκρατικὸν τὸ κληρωτὰς εἶναι τὰς ἀρχὰς τὸ δ’ αἱρετὰς ὀλιγαρχικόν.» (Αριστοτέλης, Πολιτικά, Δ, 1294β 8-9)

 

Τα επόμενα βήματα: α΄) Oι μαθητές στα σχολεία να βγάζουν τους εκπροσώπους τους, στις μαθητικές κοινότητες, με κλήρωση. Δύο φορές το χρόνο, για να τους γίνει κατανοητό πως από τη θέση αυτή πρέπει να περνάνε και άλλοι· όλοι, αν γίνεται. Δεν ξαναμπαίνουν στο κληρωτήριο τα ονόματα αυτών που έχουν ξαναθητεύσει και μία μόνο φορά στη μαθητική κοινότητα σ’ οποιαδήποτε τάξη της ίδια βαθμίδας.

β΄) Να διδάσκεται η Αθηναίων Πολιτεία και τα Πολιτικά του Αριστοτέλη και στα σχολεία και όχι η Πολιτεία του Πλάτωνα. Η Πολιτεία του Πλάτωνα υπήρξε μόνο στο κεφάλι του δημιουργού της· δε στάθηκε ποτέ πραγματοποιημένο πολίτευμα και δε διακρίνεται για τη δημοκρατικότητά της. Αντίθετα, το αθηναϊκό πολίτευμα και γενικότερα η Δημοκρατία είναι η βάση του Ελληνικού Πολιτισμού.

γ΄) Να διδάσκονται και να αναλύονται και να γίνεται εμβάθυνση της Αθηναίων Πολιτείας και των Πολιτικών του Αριστοτέλη από το αρχαίο κείμενο και την αντίστοιχη μετάφραση στις Φιλοσοφικές και στις Νομικές σχολές όλων των πανεπιστημίων της χώρας. Να γίνεται το ίδιο και στις άλλες τριτοβάθμιες σχολές, αλλά μόνο από τη μετάφραση.

δ΄) Να προταθεί η κλήρωση και στις φοιτητικές εκλογές.

 

Σκεπτικό.

Να θυμηθούμε πως η πολιτική είναι λειτουργία φυσική για τον άνθρωπο και κοινή ικανότητα σε όλους τους ανθρώπους. Δεν είναι επάγγελμα. Κάθε πολίτης/ιδα θα πρέπει να μετέχει αυτοπρόσωπα και χωρίς αντιπρόσωπο και στα τρία μόρια του πολιτεύματος: το Νομοθετικό, το Δικανικό και το Αρχικό.

 

Επομένως.

ε΄) Να γίνει η θητεία των βουλευτών για μια και μόνο χρονιά στη ζωή τους κι έπειτα να γυρίζει καθένας στην εργασία του, στο επάγγελμά του, χωρίς να στοιχειοθετείται συνταξιοληπτικό δικαίωμα. Είναι άδικο, άνισο και αντίκειται στο άρθρο 4 του Ελληνικού Συντάγματος οι περισσότεροι/ες πολίτες/τιδες να συνταξιοδοτούνται μετά από 30 και 35 χρόνια εργασίας και κάποιοι να συνταξιοδοτούνται με 3-4 χρόνια εργασίας μόνο.

Ας γίνει γνωστό πως η μονοετής και μη επαναλήψιμη βουλευτεία ήταν θεσπισμένη και στην Αρχαία Ελλάδα και είχε ανεισαχθεί και από το Σύνταγμα της Τροιζήνας το 1827 (άρθρα 57 και 58). Με το άρθρο 64 του ίδιου Συντάγματος είχε θεσπισθεί η πληρωμή του βουλευτή μόνο σε περίπτωση παρουσίας του στη Συνέλευση της Βουλής. Ο Καποδίστριας κατάργησε το Σύνταγμα της Τροιζήνας. Βέβαια, οι Μεγάλες [Προστάτιδες (!)] Δυνάμεις δεν έμελλε να δεχθούν ένα τέτοιο σύνταγμα-δυναμίτη και έβαλαν, το πιθανότερο, τον Καποδίστρια να καταργήσει το Σύνταγμα της Τροιζήνας. Πάντως, δεν υπάρχει πληροφορία πως ο Καποδίστριας είχε διαφορετική γνώμη από τις Μεγάλες Δυνάμεις.

 

Σκεπτικό.

Να μη λησμονούμε πως το Δικανικό αποτελεί  το δεύτερο ιεραχικά μόριο του πολιτεύματος και οι λειτουργοί του δεν πρέπει να είναι επαγγελματίες, αλλά απλοί πολίτες.

 

Επομένως.

στ΄) Τα μικτά δικαστήρια να αποκτήσουν μεγαλύτερο αριθμό λαϊκών (κληρωτών) δικαστών.

ζ΄) Να επεκταθούν οι αρμοδιότητες των μικτών δικαστηρίων και στις πολιτικές (αστικές) δίκες.

η΄) Να περάσει σταδιακά η δικαιοσύνη σε λαϊκά χέρια, όπως στην Ηλιαία της αρχαίας και δημοκρατικής Αθήνας. Κάποιοι νομομαθείς, χωρίς δικαίωμα ψήφου, να παρευρίσκονται στις δίκες για λόγους τεχνικούς-δικονομικούς.

 

 

 

Σκεπτικό.

Να καταλάβουμε πως η ανισότητα είναι η πηγή κάθε κακού και συμφοράς και πως η ανισότητα αρχίζει από την άνιση μεταχείριση σε βάρος του γυναικείου φύλου, για την οποία δε φταίνε μόνο οι άνδρες. Οι ίδιες οι γυναίκες δεν ασχολούνται με τη δημόσια ζωή, όχι τόσο γιατί δεν τις αφήνουν οι άνδρες, αλλά γιατί, στη σύγχρονη εποχή τουλάχιστο και στον αναπτυγμένο κόσμο τις πιο πολλές φορές, αρκούνται στο να ασκούν αποκλειστικά και αδιαμφισβήτητα την εξουσία πάνω στα παιδιά και αδιαφορούν για τη δημόσια εξουσία. Γι’ αυτό τόσο οι άνδρες όσο και οι γυναίκες πρέπει να καταλάβουν ότι πρέπει να μοιραστούν τόσο τις δουλειές του σπιτιού όσο και την επιμέλεια των παιδιών τόσο στον έγγαμο βίο όσο και σε περίπτωση διαζυγίου. Και να γίνει το ίδιο και στη δημόσια ζωή.

 

Επομένως.

θ΄) Σ' όλα τα κέντρα αποφάσεων, ειδικά στη Βουλή και τα δικαστήρια, να υπάρχουν 50% άνδρες και 50% γυναίκες. Κι ας διαφωνούν οι ξένοι ακόμα και για τις ποσοστώσεις. Δε θα είναι η πρώτη φορά που η Ελλάδα θα έχει γνώμη πιο ρηξικέλευθη.

ι΄) Μέχρι να ενηλικιωθούν τα αγόρια να παίρνουν, με νόμο, το επώνυμο και το θρήσκευμα που είχε η μητέρα τους, πολύ πριν παντρευτεί, και τα κορίτσια το επώνυμο και το θρήσκευμα που είχε ο πατέρας τους, πολύ πριν νυμφευθεί. Μετά την ενηλικίωσή του, φυσικά, καθένας/μία  θα έχει το δικαίωμα να καθορίζει μόνος/η του/της τα προσωπικά του/της δοσμένα.

 

Αιτιολόγηση του ι΄.

1) Αν αφεθούν οι γονείς να δίνουν μόνοι τους στα παιδιά το επώνυμο, αυτό θα γίνεται σε βάρος της γυναίκας συχνότερα.

2) Αν τα αγόρια παίρνουν το επώνυμο του πατέρα και τα κορίτσια της μητέρας, η κοινωνία θα χωρισθεί στα δύο.

3) Αν όμως τα κορίτσια παίρνουν το επώνυμο του πατέρα και τα αγόρια της μητέρας, η κοινωνία όχι μόνο δε θα χωρισθεί στα δύο αλλά θα είναι και πιο ενωμένη και πιο ισορροπημένη.

Γιατί

α) Οι πατέρες, ξέροντας πως η κόρη τους θα διαιωνίσει το όνομά τους, θα τη σέβονται περισσότερο και έτσι θα ενισχυθεί ο σεβασμός των ανδρών προς τις γυναίκες.

β) Οι μητέρες, βλέποντας πως γενικά υπάρχει ίση μεταχείριση από τη νομοθεσία, θα αισθανθούν δικαιωμένες, θα γίνουν λιγότερο αυταρχικές στην άσκηση της εξουσίας πάνω στα παιδιά και η όλη οικογένεια θα είναι πιο ισορροπημένη.

 

Σκεπτικό.

Ο πολιτικός γάμος είναι πρόμαχος της ισότητας και θα βοηθήσει να διαιωνίζουν τα παιδιά, μέσα στις οικογένειες των θρησκευόμενων, τη διαφορά της θρησκείας, και επομένως τη διαιώνιση της ανοχής για τον άλλο, τον διαφορετικό. Δε θα πρέπει ο γάμος να γίνεται αιτία για κάποια γυναίκα ή για κάποιο άνδρα να απεμπολήσει τη θρησκεία του από επιθυμία να παντρευτεί. Ο πολιτικός γάμος σέβεται κάθε θρησκεία. Πόλη υπάρχει και η πόλη είναι πάνω από όλα. Ο γάμος είναι πολιτική πράξη: οι νιόπαντροι αποκτούν κοινωνικά δικαιώματα, τα οποία μόνο η πόλη έχει την αρμοδιότητα να τα παρέχει.

 

Επομένως.

ια΄) Να γίνει ο πολιτικός γάμος υποχρεωτικός.

 

 

                                                    Σκεπτικό.

 

Η ζωή στις μεγάλες πόλεις είναι αβίωτη. Η ζωή στα μικροχώρια είναι δύσκολη μέχρι και αφόρητη και με πολλές ελλείψεις. Πρέπει να βρούμε κάποια χρυσή μέση οδό. Ο Αριστοτέλης έλεγε πως εκείνο που κρατάει μια πόλη ενωμένη είναι η φιλία: οι κάτοικοι της πόλης πρέπει να γνωρίζονται έτσι, ώστε να μπορούν να αναπτύξουν και φιλικές σχέσεις μεταξύ τους. Γι’ αυτό ο πληθυσμός μιας πόλης πρέπει να κυμαίνεται ανάμεσα στις 30.000 και 50.000 κατοίκους μαζί με τους ξένους. Η πόλη να μην επεκτείνεται, αλλά σε περίπτωση υπερπληθυσμού να γίνεται καινούργια πόλη. Σε τέτοια πόλη μόνο είναι δυνατή η αναβίωση και η ανάπτυξη της Δημοκρατίας.

 

Επομένως.

ιβ΄) Η ολιγοπληθής και περιορισμένης έκτασης (30.000-50.000 μαζί με τους ξένους) πόλη είναι η καταλληλότερη διοικητική μονάδα για τη Δημοκρατία. Να αρχίσει να γίνεται συζήτηση για τη μικρή πόλη με προσπάθεια να ιδρυθούν πειραματικά τέτοιες πόλεις των 30.000-50.000 κατοίκων σ’ όλες τις χώρες της Ε.Ε. Αυτό βέβαια δεν είναι και τόσο εύκολο από οικονομική άποψη.

 

β) Ο ρόλος των κομμάτων

1) Τα δύο μεγάλα κόμματα, που είναι και κόμματα εξουσίας, συνήθως ισοψηφούν. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι ακριβώς οι ιδεολογικές τους διαφορές δεν είναι μεγάλες και οι πολιτειακές τους πρακτικές προσομοιάζουν. Γι’ αυτό προτείνω να ψηφίζουμε εναλλάξ πότε το ένα και πότε το άλλο κόμμα. Έτσι, δε θα κάθονται πολύ χρόνο στην εξουσία και θα μειώνονται οι ευκαιρίες για ατασθαλίες κάθε είδους και η διαφθορά θα ελαττωθεί σημαντικά. Μια τέτοια τακτική θα είναι και η μόνη δυνατή αλλά και πληρωμένη απάντηση του εκασταχού λαού στα κοινοβουλευτικά παιχνίδια της μονοπωλημένης από τους ολιγαρχικούς κύκλους Εξουσίας.

2) Να αφαιρεθεί ως μοναρχικό κατάλοιπο το δικαίωμα της κήρυξης των εκλογών από τον αρχηγό του κυβερνώντος κόμματος και να καθιερωθεί συνταγματικά να γίνονται υποχρεωτικά εκλογές κάθε δύο χρόνια, κάθε δεύτερο Ιανουάριο.

3) Τα μικρά κόμματα τώρα είναι μικρονεροκουβαλητές στα μεγάλα κόμματα και στον Κοινοβουλευτισμό. Αν θέλουν να κάνουν κάτι καλύτερο, αυτό είναι να ασχοληθούν με τη Δημοκρατία, τόσο στο εσωτερικό τους όσο και σε κρατικό επίπεδο. Έτσι θα παραγάγουν κάτι το ιδεολογικά καινούργιο και θα έχουν την πιθανότητα να μεγαλώσουν. Ας μάθουν λοιπόν και ας καλλιεργήσουν την κλήρωση και τους γνήσιους δημοκρατικούς θεσμούς.

 

γ) Αρχές για τον εκδημοκρατισμό των κομμάτων και άλλων οργανώσεων.

Ένα κόμμα ή μια οργάνωση, για να είναι δημοκρατική, πρέπει να εφαρμόζει την αρχή της διάκρισης των λειτουργιών της εξουσίας στο καταστατικό της. Και φυσικά, οι διάφορες θέσεις μέσα στο κόμμα να διαθέτονται με κλήρωση ανάμεσα σε αυτούς που έχουν τα απαιτούμενα προκαθορισμένα προσόντα. Τα κόμματα δεν είναι δυνατό να λένε ότι αγωνίζονται για τον εκδημοκρατισμό του Κράτους, χωρίς τα ίδια να εφαρμόζουν τις δημοκρατικές αρχές στα ίδια τους τα καταστατικά. Τα ανάλογα πρέπει να απαιτούνται και από τις άλλες οργανώσεις.

 

δ) Ειδικά για την εκλογή βουλευτών.

Με την κήρυξη των βουλευτικών εκλογών τα κόμματα, για να θεωρηθούν πως εργάζονται με προοπτική τον πραγματικό εκδημοκρατισμό τους, να εκλέγουν δεκαπλάσιο αριθμό βουλευτήσιμων μελών τους και από αυτούς να κληρώνονται, στην αρχή κάθε χρόνου της βουλευτικής περιόδου, οι βουλευτές τους με θητεία πάντα ενιαύσια, μη επαναλήψιμη και μη συνταξιοδοτούμενη. Το μόνο προνόμιό τους είναι η ασυλία για ό,τι πουν και ψηφίσουν, κατά τη διάρκεια της βουλευτείας τους.

Παραβαίνεται το άρθρο 4 (περί ισότητας) του Ελληνικού Συντάγματος, όταν μερικοί συνταξιοδοτούνται με 4 - 8 χρόνια εργασίας, ενώ ο υπόλοιπος πληθυσμός πρέπει να συμπληρώσει 35 χρόνια εργασίας, για να συνταξιοδοτηθεί. Είναι βέβαια σαφές ότι μετά 40 χρόνια εργασίας οι περισσότεροι εργαζόμενοι θα έχουν πεθάνει.

Ας επανέλθουμε στην εκλογή των βουλευτών.

Ας υποθέσουμε πως υπάρχουν πέντε κοινοβουλευτικά κόμματα:

 

                Ποσοστό                              Αριθμός                              Αριθμός

προηγούμενων. εκλογών                βουλευτών                     βουλευτήσιμων

___________________________________________________________

Α               30%                                        90                                         900

Β               25%                                        75                                         750

Γ                20%                                        60                                         600

Δ               15%                                        45                                         450

Ε               10%                                        30                                         300

__________________________________________________________

Σύνολο     100%                                     300                                    3000

 

Κάθε κόμμα θα κληρώνει κάθε χρόνο τους βουλευτές που του αναλογούν σύμφωνα με τα ποσοστά των νέων εκλογών. Όσοι κληρωθούν, κάνουν την ενιαύσια θητεία τους, επιστρέφουν στις επαγγελματικές τους ασχολίες και δεν επανεκλέγονται βουλευτήσιμοι, παρά μόνο αν δεν υπάρχουν άλλα μέλη του κόμματος που θα ήθελαν να εκλεγούν βουλευτήσιμοι. Όσοι χρημάτισαν βουλευτές, δεν επανεκλέγονται βουλευτήσιμοι.

Οι βουλευτήσιμοι αντιπροσωπεύουν τους νομούς της χώρας.

Το πειθαρχικό κάθε κόμματος βγαίνει με κλήρωση ανάμεσα στα μέλη του κόμματος.

 

ε) Ειδικά για την εκλογή του αρχηγού κάποιου κόμματος και των προέδρων των διάφορων σωματείων.

Κατ' εξαίρεση, ο αρχηγός κάθε κόμματος και ο πρόεδρος άλλων οργανώσεων, σωματείων, συλλόγων κλ.π. δύναται να είναι αιρετός και επαναλήψιμος, αν έτσι το αποφασίσει η αντίστοιχη Εκκλησία του κόμματος, της οργάνωσης, του σωματείου, του συλλόγου κλ.π. Όλες οι θητείες είναι ενιαύσιες. Όλα τα άλλα στελέχη είναι κληρωτά ανάμεσα σε δεκαπλάσιο αριθμό μελών που διεκδικούν τη θέση. Κανένας/μία δε διορίζεται από τον αρχηγό.

Η παγκόσμια ειρήνη και ασφάλεια θα εδραιωθούν, η τρομοκρατία  θα καταπολεμηθεί και θα αποθαρρύνονται η εγκληματικότητα και γενικά κάθε αντικοινωνική ενέργεια και δραστηριότητα, τότε και μόνο τότε αν 

γίνουν αποδεκτές η πολυπολιτισμικότητα, η πολυθρησκευτικότητα, η διαφορετικότητα. Και αυτό είναι δυνατό μόνο με την εκσυγχρονισμένη αναβίωση της Δημοκρατίας.

 

 

Δημοκρατία υπήρξε μόνο στον Αρχαίο Ελληνικό Χώρο. Πουθενά αλλού.

Γι’ αυτό:

Το Παρελθόν της Ελλάδας είναι το Μέλλον της Ανθρωπότητας.

 

 

Τελευταία τροποποίηση στις Τετάρτη, 15 Μαΐου 2013 20:08

Συνημμένα αρχεία: