Σταγόνα ( Αρχείο 2011-2012 ) -
ΑΡΧΕΙΟ 2011 - 2012
Χαράλαμπος Κεντερίογλου
Διάβασα προσεχτικά τα δύο άρθρα – των κ. Μπεκετιάδη και Παππά - που αναφέρονται στην εκπαίδευση. Πιο πολύ τα διάβασα διότι έχω δύο παιδιά – ένα στο δημοτικό κι ένα στο γυμνάσιο. Όλοι καταλαβαίνουμε πως είμαστε σε μία κατάσταση που όλα αλλάζουν κι έχουμε μια αγωνία. 
Γύρω στις 11το πρωί κάνουμε ένα διάλειμμα στη δουλειά.
Υπάρχει ένα μεγάλο και ωραίο αίθριο δίπλα μας.
Εκεί μαζευόμαστε για ένα μισάωρο όλοι, διευθυντές, βοηθοί και υπάλληλοι.
Η δικιά μου προτεραιότητα είναι η επαναβεβαίωση της φιλίας μου με το φως της μέρας.
Ακολουθεί το σιγομουρμούρισμα τραγουδιών που μ’ αρέσουν,
απ’ αυτά που ακούγονται σιγά από τα ηχεία του καταστήματος.
Όταν μου διάβασε ο παππούς μου το «Ασχημόπαπο» στο τέλος έκλαψα από χαρά, εσείς;
Πως γίνεται όμως που όσο εύκολα έκλαιγα μικρός, τόσο εύκολα γελάω μεγάλος,
ή μήπως κι αν γελάω είναι ψέμα, η καρδιά μου στάζει αίμα;
Στο παραμύθι αυτό μου άρεσε που στο τέλος όλοι υποκλίθηκαν στον κύκνο, και αυτή η δύναμη της ομορφιάς έμοιαζε σα μία εκλεπτυσμένη εκδοχή της εκδίκησης της γυφτιάς. Υποθέτω πως το ασχημόπαπο ήταν η φαντασίωση όλων μας, γιατί όταν είμαστε μικρά, και φυσιολογικά, πάντα βιώνουμε κάτι που μας κάνει να νοιώθουμε μειονεκτικά. Αυτό, άλλους τους καθηλώνει και άλλους τους πεισμώνει.