Αφορμή για να γράψω αυτές τις εξυπνάδες πήρα, όταν άκουσα τον Χρήστο Θηβαίο στον "Παληό στρατιώτη" του Λαυρέντη Μαχαιρίτσα. Τραγουδώντας τη λέξη ζάχαρη, γεύτηκα την πιο νόστιμη ζάχαρη που δοκίμασα ποτέ. Δεν ξέρω αν ήταν μαύρη ακατέργαστη ή άσπρη ραφιναρισμένη και δηλητηριώδης, ξέρω όμως ότι η ζάχαρη που άκουσα ήταν η ζάχαρη όπως θα έπρεπε να είναι, το ζήτα το χι το ρο στο σωστό στόμα και εγώ μόνος στο δωμάτιο με ανοικτό το στόμα.
Ψάχτηκα και με άλλους τραγουδιστές και εκεί κωλόπαθα!
Άκουσα τη Μελίνα Κανά να τραγουδάει και η ζάχαρη, χωρίς να την κατονομάζει πλημμύρησε τ’ αυτιά μου. Να και ο Λάκης Χαλκιάς, ειδικά στις μπάσες νότες είναι τόσο καθάριος που το ζηλεύεις. Ο Κώστας Χατζής μ’ ένα εκπληκτικό σίγμα κι ένα εκφραστικότατο ρο σε τρελαίνει,το παρακάνει βέβαια μερικές φορές, αλλά αυτά τα δυο γράμματα δεν μπορείς να του τα αρνηθείς.
Η Χάρις Αλεξίου και η Βίκυ Μοσχολιου κάνουν όλα τα γράμματα στο στόμα τους μαγευτικά.
Ο Γιάννης Χαρούλης με ένα εξαιρετικό κάπα, καθόλου κρητικό, ειδικά όταν ξεχνιέται στις χαραυγιές του Θανάση, το γάμα της Τάνιας Τσανακλίδου, όταν λέει στη μαμά της ότι γερνάει, το ρο του Βασίλη Παπακωνσταντίνου. Το νι της Ελένης Βιτάλη στο «Ίσως φταίνε τα φεγγάρια» παραλίγο να με κάνει να την κοπανήσω από μία πόκα που παίζαμε, λίγο πιο δίπλα από τον πύργο της δουκίσσης της Πλακεντίας που τραγούδαγε, το ρο της Ρίτας Σακελλαρίου, την έχεται ακούσει στο «Δίχτυ»;
Το εξαιρετικό ζήτα του Μάλαμα, το φι του Τσακνή το ρο και το γάμα του Λάκη Παππά,ένα τέλειο βήτα,και όχι μόνο της Αρλέτας στο «Έρχεται κρύο» του Λάκη Παπαδόπουλου, το γάμα και το λάμδα στον λυγμό του Παντελή Θαλασσινού, στο «Πανάθεμα σε», τα ένρινα της Λαβίνα, ακούστε τον Κραουνάκη στο «Κάθε μια νύχτα» του Νότη Μαυρουδή και διαλέξτε γράμματα, το ταύ του Μητροπάνου,το θήτα του Πορτοκάλογλου, το λάμδα του Ορφέα Περίδη, τα καρδιτσιώτικα του Γιώργου Μαργαρίτη.
Καθηγητής με ντοκτορά ορθοφωνίας ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης.
Θα κάνω ξεχωριστή αναφορά στο άλφα του Νίκου Δημητράτου και του Δημήτρη Μπάση, έτσι όπως το πάνε σίγουρα θα πλησιάσουν το άλφα του Καζαντζίδη!
Ο Νίκος Ξυλούρης ξεχωριστή περίπτωση, λες και όλα τα γράμματα είναι δικά του,τα ίδια γράμματα σε οποιοδήποτε άλλο στόμα είναι άλλα γράμματα!
Ο Στέλιος Καζαντζίδης προσέξτε πόσα γράμματα αναδυκνύει: α,β,γ,δ,ε,ζ,η,θ,ι,κ,λ,μ,ν,ξ,ο,π,ρ,σ,τ,υ,φ,χ,ψ,ω! Και κάτι ακόμα πέρα απ’ αυτά, έχει άλλο ένα άλφα που θαρρείς ότι είναι σύμφωνο!
Τελειώνοντας συγχωρέστε με, κανένα γράμμα στο στόμα του Γιώργου Νταλάρα δε με αναστατώνει.
Εγώ τελείωσα. Τον επίλογο ας τον κάνει ο Λούσιας ,όταν η Φεβρωνία πήρε το βιβλίο για να του μάθει τα γράμματα, 
ξεκινώντας από το άλφα.
-Καλά δεν καταλαβαίνεις ότι αυτό το γράμμα το’χουν φτιάξει οι άνθρωποι για να μπορούν να μιλάνε μεταξύ τους και να συνεννούνται;
-Όχι γιατί δεν το ξέρω.Αλλά και και πάλι αφού εγώ δεν το ξέρω πως μπορούμε εμείς οι δυο τώρα-για και μιλάμε! Εχουμε και το αλφα μέσα;
-Ναι ,ειπε η Φεβρωνία , δεν έχουμε μόνο το άλφα έχουμε κι’αλλα είκοσι τρία γραμματα, θελεις να στα μάθω;
- Όχι , είπα εγώ , το φοβάμαι το άλφα που είναι ζωγραφισμένο μεσ’το βιβλίο, θέλω καλύτερα αυτό που έχω μεσα στο στόμα μου και μιλάω!
ΥΓ Δυό στιχάκια που μου αρέσουν πολύ γιατί έχουν τον καημό του αχ: Από την «Εκδίκηση της γυφτιάς» - του Μανώλη Ρασούλη και του Νίκου Ξυδάκη, απ' το μελένιο στόμα του Νίκου - αν και την ρίμα αλήθεια/παραμύθια μόνο εγώ δεν την έχω γράψει.
Ας είναι ο κόσμος ψεύτικος όπως στα παραμύθια
Φτάνει που το δικό σου αχ είναι η μόνη αλήθεια.
Από το «Σαριμπιντάμ» διά χειρός Λίνας Νικολακοπούλου, με την πάρα πολύ καλή Χριστιάνα - που νάναι άραγε αυτή η ψυχή;
Θα φωνάζει και θα κλαίει για την Σεράχ
Μόνο αυτή για μένα αχ.
Αυτά τα δύο γαμημένα χι, έχουν εξαφανιστεί μεσ’τα τραγούδια!
