Το Ε.ΠΑ.Μ. (Ενιαίο Παλλαϊκό Μέτωπο), είναι ένα νεοσύστατο κίνημα που επιζητά την ανατροπή της σημερινής κατάστασης, την επιστροφή σε εθνικό νόμισμα, την επιβολή της δημοκρατίας με κατοχύρωση της αυθεντικής λαϊκής κυριαρχίας και της εθνικής ανεξαρτησίας’ και πολλά ακόμα, όπως γράφουν στα ενημερωτικά φυλλάδια που μοίρασαν στους παρευρισκόμενους. 
Ο κύριος Καζάκης, υποστηρικτής του Ε.ΠΑ.Μ, ήταν ο κύριος ομιλητής. Πολλοί τον γνωρίζουν από τη ραδιοφωνική εκπομπή που παρουσιάζει κάθε μεσημέρι στο ‘’Ράδιο 9’’ ή από την επαγγελματική του πορεία ως οικονομολόγος - αναλυτής. Αρθρογραφεί στο Ποντίκι και πρωτοστάτησε στη δημιουργία της κίνησης «Σεισάχθεια». Ανήκει σ’αυτήν την κατηγορία των διανοητών και των πανεπιστημιακών δασκάλων - όπως ο Γ.Βαρουφάκης, ο Π.Καζάκος, ο Γ.Σταθάκης κ.α - που εμφανίστηκαν στο προσκήνιο τα τελευταία δύο χρόνια των μνημονίων και των σκληρότατων μέτρων και έχουν δημιουργήσει ένα κοινό που τους παρακολουθεί με προσοχή. Με ομιλίες , με εμφανίσεις στα κανάλια, με άρθρα στον ημερήσιο τύπο , αλλά και με την συγγραφή βιβλίων, οι κατά βάση οικονομολόγοι αυτοί επιστήμονες, διακρίθηκαν και έγιναν γνωστοί για την οξεία κριτική που άσκησαν στην κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέου για τις αποφάσεις της, ιδιαίτερα στα οικονομικά θέματα καθώς και στις επιλογές που έκανε η ηγετική ομάδα της Ευρωπαϊκής Κοινότητας.
Στην ομιλία του ο κ.Καζάκης παρουσίασε τις σκέψεις του, που αναφέρονται στην ανάγκη για κινητοποίηση και συγκρότηση του λαού, καθώς και στη δύναμη που αυτός έχει, ώστε να αλλάξει το συντομότερο δυνατόν το πολιτικό σκηνικό και κατ’ επέκταση όλη την κατάσταση. Δεν πρότεινε λύσεις, γιατί όπως είπε, δεν έχει. Όλοι μαζί είμαστε υποχρεωμένοι να τις βρούμε και όχι να βασιζόμαστε στη μονάδα ή σε μία κλειστή ομάδα ανθρώπων, και όλοι μάζι πάλι έχουμε καθήκον να τις κάνουμε πράξη τώρα και όχι να τις μεταθέτουμε στο αόριστο μέλλον.
Τέλος, δόθηκε η ευκαιρία στο κοινό που είχε σχεδόν γεμίσει την αίθουσα, και το οποίο απαρτιζόταν πιο πολύ από άντρες μέσης ηλικίας αλλά και αρκετές γυναίκες, νέους και πολύ μεγαλύτερους, στην πλειονότητα άνθρωποι της εργασίας, να πάρει το μικρόφωνο στα χέρια του, να κάνει ερωτήσεις και να καταθέσει προτάσεις προς σκέψη και συζήτηση.
Στα λόγια όλων κυριαρχούσε ο φόβος για το αύριο και μια μικρή ελπίδα για ουσιαστική, μόνιμη και καρποφόρα αλλαγή.
