Κάποιες φορές που φυσάει και περνάω από την οδό Μιχαλήνου , ένα δρομάκι στην άκρη της Δραπετσώνας όπου δεν κατοικεί κανένας, ακούω στον αέρα τα αδέσποτα σκυλιά να με βρίζουν - γαυγίζουν που τα φυλάκισαν εκεί κάποιοι συνάνθρωποί μου. Κι αυτό γιατί τα σκυλιά, αν εξαιρέσουμε αυτούς που τα ταΐζουν και τ’αγαπούν , όλους τους άλλους, αν πεινάνε μας βλέπουν σαν υποψήφια αφεντικά τους, αν όχι, μας φοβούνται.
Σκυλιά τώρα πια εκεί δεν υπάρχουν. Υπάρχει όμως ένας εγκαταλελειμμένος χώρος στην άκρη του δρόμου, ενός μικρού δρόμου που ελάχιστοι τον ξέρουν και τον διασχίζουν. Είναι αρκετός καιρός τώρα που τον δρόμο αυτόν κάποιοι συνδημότες μας τον κατάντησαν μια μίνι χωματερή. Η τωρινή ηγετική ομάδα υπεύθυνη για την καθαριότητα στον δήμου μας, εδώ και ένα χρόνο, ενισχύουν με τον τρόπο τους αυτήν τη χρήση του. Υποψιάζομαι πως αυτό το κάνουν διότι είναι φαν εκείνου του πρωτοποριακού καλλιτεχνικού ρεύματος που ασπάζεται την ιδέα ότι Σκουπίδια Ατάκτως Ερριμμένα εκπέμπουν μια αρχέγονη ομορφιά που συμβολίζει την αναγέννηση των πάντων μέσω της ολοκληρωτικής φθοράς.
Την τελευταία φορά που πέρασα από εκεί, κάποιος μέσα μου έπαιξε φλιπεράκι με τις παιδικές μου αναμνήσεις μου και, ως εκ θαύματος, είδα αυτόν το χώρο σαν ασχημόπαπο. Και ακαριαία με έλουσε το φως το αληθινό από ένα μέλλον όπου οι άνθρωποι προβάλλουν τα όνειρά τους πάνω στην πραγματικότητα και παίρνουν δύναμη για να πάνε παρακάτω, παραπάνω, ποιος άραγε μπορεί να ξέρει;
Λοιπόν, φίλοι μου, μια σταλιά άσχημος χώρος είναι, αλλά μου φαίνεται πως μπορεί να γίνει κύκνος. Με ζωγραφιές και χρώματα στους τοίχους των κτιρίων, με ωραία πλακάκια κάτω στο οδόστρωμα , με έναν ευφάνταστο φωτισμό στην κατηγορία του «ημί», με αρκετά δενδράκια από αυτά που υπήρχαν κάποτε εν αφθονία στους δρόμους μας, πριν τους γεμίσουμε με τις φθηνές νεραντζιές και τους ακριβούς φοίνικες, με παγκάκια για τους περαστικούς που θα θέλουν να χαζέψουν τη θέα και με ένα φθηνό και καλόγουστο μαγαζάκι κάπου στην άκρη. Είναι δυνατόν όλα να γίνουν πολύ όμορφα από ζωγράφους, κηπουρούς και αρχιτέκτονες με γνώσεις, φίνο γούστο και αμόλυντη φαντασία. Και όλα αυτά μπορούν να γίνουν σύντομα και με λίγα σχετικά χρήματα. Υπάρχουν και κάτι οικόπεδα στο πλάι με αγριόχορτα, μάλλον δημοτικά, ό,τι πρέπει για να δώσουν και ένα κάποιο βάθος στο στενόμακρο αυτόν δρομάκο. Όσο για τη θέα, τι να σας πω; Με τα κλασσικά κριτήρια, πολύ καλή. Και το λιμάνι με τα φώτα του, και η θάλασσα πιάτο και απέναντι το Χατζηκυριάκειο. Το καλοκαίρι θα είναι ένα δρομάκι πεντάστερο. Αλλά αυτό είναι το δένδρο. Αν πετάξουμε λίγο ψηλά θα δούμε και το δάσος. Μια διαδρομή τρία σ'ένα. Με ποδηλατόδρομο με διαδρομή πεζοπορίας και μια πράσινη διαδρομή, που θα ξεκινάει από το λιμάνι και θα φτάνει μέχρι το κτίριο της ΕΥΔΑΠ. Ένα κομματάκι αυτής της διαδρομής είναι η Μιχαληνού . Είμαι σίγουρος πως αν και όταν ολοκληρωθεί το σχέδιο αυτό, η διαδρομή αυτή, θα αγαπηθεί από τους πέριξ κατοίκους - οι οποίοι μάλιστα θα είναι οι ακοίμητοι φρουροί του - και θα αναφέρεται ως must στους ποιοτικούς τουριστικούς οδηγούς.
Το μόνο πρόβλημα είναι το βουητό από τα αυτοκίνητα που τρέχουν στην παραλιακή λεωφόρο. Αν δεν το γνωρίζετε, σας ενημερώνω πως ένα κομμάτι της λεωφόρου αυτής προορίζεται για τη σχεδιαζόμενη «Φόρμουλα 1». Δεν ξέρω για σας, αλλά εμένα, όταν άκουσα για πρώτη φορά την πρόταση για τη φόρμουλα στην περιοχή της Ανάπλασης, μια μυστήρια δύναμη έκανε τα χείλη μου από μόνα τους να ψιθυρίσουν: «Τι του λείπει του ψωριάρη; Φούντα με μαργαριτάρι». Μιας και το έφερε ο λόγος κυρία Σταγόνα, εκτιμώ πως είναι καλό να ανοίξετε το θέμα της φόρμουλας, γιατί η γνώμη μου είναι πως πρόκειται για ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα μιας εκτός τόπου και χρόνου ιδέας. Επιστρέφοντας όμως στο θέμα μας και στο πρόβλημα του θορύβου, γνωρίζω ότι στις μέρες μας υπάρχει η τεχνογνωσία για μια ικανοποιητική αντιμετώπιση του προβλήματος, οπότε όλα θα μπορούν να βαίνουν καλώς. Αν φυσικά στο δημόσιο βίο τον τόνο τον έδιναν πρόσωπα που και αγαπούν την κοινότητά τους και βλέπουν πέρα από τη μύτη τους και έχουν μέσα τους μια πυξίδα που δείχνει το Σωστό και το Ωραίο της εποχής μας. Τότε όλα θα προχωρούσαν στο δρόμο τον καλό. Αλλά ..φευ. Ο τελευταίος παίκτης όλων όσων μπορούν να επιλέγονται και να υλοποιούνται, είναι οι κάτοικοι, οι δημότες. Συνήθως αυτοί, όπως και όλοι μας άλλωστε, κοιτάζουνε τις δουλιές τους. Και όταν κάποιες φορές βγαίνουμε με ορμή και βήμα ταχύ στο κλαρί, είτε τοπικά, είτε συνδικαλιστικά, είτε εθνικά, οι περισσότεροι πασχίζουν να φτιαχτούν χρησιμοποιώντας όλα τα μέσα. Το κόμματα μέχρι τις μέρες μας, ήταν το πιο ασφαλές όχημα για να το πετύχουν αυτό. Αυτοί που μας κυβερνούσαν - και μας κυβερνούν -, αν δεν πριμοδοτούν τέτοιες συμπεριφορές σίγουρα τις ευννοούν και συνήθως αυτό είναι καταστροφικό για όλους μας. Οπότε;
Με αφορμή τις σκέψεις για τη μορφή που μπορεί να πάρει αυτό το δρομάκι, ένοιωσα πως κάπως έτσι θα μπορούσαμε αυτήν τη πανάθλια πόλη των 4,5 εκατομμυρίων να την κάνουμε να μας αισθανθεί λίγο ως παιδιά της. Κομματάκι κομματάκι, λίγο εδώ και λίγο παραπέρα, μπορεί τελικά να γίνει πιο ανθρώπινη. Με κάποιες εφικτές λύσεις, όπως λόγου χάρη αυτή που φαντάστηκα και άλλες που έχουν σίγουρα ονειρευτεί άλλοι συμπολίτες μας. Αποκτώντας ενδιαφέρουσες γωνιές και στέκια, περιποιημένες πλατείες και αλσάκια, ποδηλατοδρόμους και πεζόδρομους (όχι για πάρκινγκ), πράσινες διαδρομές και κάνοντας λίφτινγκ σε διάφορα σημεία της, που θα πάει, στο τέλος ομορφούλα θα γεννεί. Θα αρχίσει δηλαδή να γίνεται λίγο φιλική για όλους τους κατοίκους της. Πράγμα, που ιδιαίτερα στις μέρες μας, είναι σχεδόν σίγουρο πως θα βοηθάει στην ενίσχυση του πεσμένου ηθικού μας και της περιστολής της απομόνωσής μας.
Φυσικά, το πιο σημαντικό είναι ένας γενικός σχεδιασμός, που θα ιεραρχεί ανάγκες, θα θέτει προτεραιότητες, θα διαμορφώνει κοινωνικά μέτωπα και θα αναζητεί πόρους για χρηματοδότηση. Μιλάμε δηλαδή για ένα ρυθμιστικό σχέδιο απαραίτητο για τη βιωσιμότητα και την ανάπτυξη των σύγχρονων μεγαλουπόλεων.
Όπως θυμούνται οι παλιοί και μας το μεταφέρουν με κάθε ευκαιρία, το προηγούμενο ρυθμιστικό σχέδιο είχε γίνει επί υπουργίας Τρίτση, στα μέσα της δεκαετίας του ’80. Τότε, είχαν οργανωθεί συγκεντρώσεις στις οποίες συμμετείχαν φορείς, τοπικοί παράγοντες, πολλοί πολίτες και εντεταλμένοι του αρμόδιου Υπουργείου. Στον Πειραιά μάλιστα είχε έρθει ο Τρίτσης με το επιτελείο του και στις συζητήσεις που πραγματοποιήθηκαν έγιναν ενδιαφέρουσες παρεμβάσεις από τη μεριά ενός πολυπληθούς ακροατηρίου.
Εδώ και έναν χρόνο, στο δημόσιο βίο «παίζει» το Ρυθμιστικό Αττικής 2014, που ξεκίνησε επί υπουργίας Μπιρμπίλη. Μπορεί να ολοκληρωθεί μπορεί και όχι, μάλλον, όπως λένε οι ξινές Κασσάνδρες, προς το δεύτερο κλίνει. Ανεξάρτητα από το ποια θα είναι η κατάληξη αυτού του προτεινόμενου σχεδίου, αγνοώ αν έγιναν ή θα γίνουν συζητήσεις και στο δικό μας Δήμο πάνω σ’ αυτό το θέμα. Η αίσθησή μου είναι πως από τη μεριά της Δημοτικής αρχής δεν υπήρξε και δεν υπάρχει η διάθεση να συζητηθεί το θέμα αυτό ευρέως και δεν γίνεται κάποια προσπάθεια να συζητηθούν γενικά αυτά τα θέματα από την τοπική κοινωνία.
Ο απόηχος που φτάνει ως εμένα είναι πως ένας κλειστός κύκλος ανθρώπων, οι περισσότεροι κωλοπετσωμένοι παράγοντες των κομμάτων, φαίνεται πως γνωρίζουν καλύτερα τα θέματα που σχετίζονται με τους πολεοδομικούς σχεδιασμούς και τις σχετικές ρυθμίσεις. Εμάς μας θέλουν ως ακροατήριο, στο οποίο όλο χαρά θα μας ανακοινώσουν στο τέλος τις σοφές αποφάσεις τους.
Θα ήθελα λοιπόν να τους ευχαριστήσω που με τη στάση τους αυτή μας απαλλάσσουν από τον κόπο να σκεφτούμε, να συζητήσουμε και να χάσουμε το χρόνο μας με αυτά τα θέματα. Ας είναι καλά οι άνθρωποι.Το μέλλον τους ανήκει. Το ίδιο κι εμείς οι άσχετοι;
Θα μου άρεσε πάντως, έστω και εν δυνάμει, να ήμασταν - ποιοι;- τα ασχημόπαπα του παραμυθιού.
Αγαπητοί φίλοι της Σταγόνας, σας εύχομαι καλή χρονιά και καλή δύναμη.
