Βλέποντας τα πράγματa από μια απόστασηΣτους «Απόγονους» λοιπόν, περιγράφει όλη εκείνη την αναπροσαρμογή που χρειάζεται να γίνει στην οικογένεια, όταν ένα μέλος της -η γυναίκα του ήρωα, η Ελίζαμπεθ, εν προκειμένω- τραυματίζεται σοβαρά, πέφτει σε κώμα και σιγά σιγά αποχωρεί ...Χωρίς να είναι ασθένεια αυτό που δίνει τον χρόνο για την τακτοποίηση των λογαριασμών μεταξύ τους μέχρι την τελική αποχώρηση, απαγορεύει την επαφή μαζί της. Η Ελίζαμπεθ δεν επικοινωνεί μαζί τους πια, μα δεν είναι και εντελώς απούσα.
Το σώμα της βρίσκεται εκεί, μπορούν να της μιλούν, να της κάνουν παρέα, να την περιποιούνται, να τη βρίζουν και να τη φιλούν, μα κανείς δεν έχει ιδέα αν βρίσκεται και η ίδια εκεί.
Σ’ αυτή την ιδιότυπη φάση της ζωής, όλοι οι υπόλοιποι, σύζυγος, κόρες, πατέρας, φίλοι, ψάχνουν να βρουν και να λύσουν τους κόμπους που τους έδεναν μαζί της, κάποιους γνωστούς, αλλά και άλλους, που αποκαλύπτονται στην πορεία.
Τυχερή η Ελίζαμπεθ, αλλά και οι αγαπημένοι της. Φεύγεις απ’ τον μάταιο τούτο κόσμο, ή επιτρέπεις να φύγει κάποιος πιο ήρεμα, αν οι σκιές έχουν διαλυθεί…
Ο Αλεξάντερ διηγείται λοιπόν, πώς με έναν ελαφρύ, όχι ιδιαίτερα επώδυνο τρόπο, όπως ίσως θα περίμενε κανείς, μπορούν να λύνονται οι συγκρούσεις, να ξεκαθαρίζονται οι λογαριασμοί, να καθαρίζει το μυαλό και να παίρνονται αποφάσεις.
Δεν μπαίνει βαθιά στους ήρωές του, δεν μένει πολύ χρόνο στην αντίδραση της κάθε στιγμής. Τους βλέπει, όπως είπαμε, λίγο … από μακριά. Από ψηλά. Δεν ταυτίζεσαι ως θεατής με κανέναν ίσως απ’ αυτούς. Παρατηρείς πώς κινούνται, τι κάνουν, μα στο βάθος της ψυχής τους δεν μπαίνεις.
Και να που τώρα μπορεί να αναρωτηθεί κανείς: Γιατί;
Γιατί να φτιάξει κάποιος το έργο του έτσι.
Ιδέαν δεν έχω πώς ακριβώς σκέφτηκε ο συμπατριώτης μας σκηνοθέτης, και ομολογώ πως αρχικά θεώρησα πως συμπεριφέρθηκε κάπως … επιπόλαια :-) Αλλά μετά, και με κάποια βοήθεια (γι’ αυτό είναι ωραίο να πηγαίνεις σινεμά με καλή παρέα), το ξανασκέφτηκα και νομίζω πως μάλλον όχι, δεν πρόκειται για ελαφρότητα. Η ματιά των ανθρώπινων όντων από μακριά είναι μια μάλλον ειλικρινής και έντιμη ματιά. Αυτά που κάνουν και που λένε οι άνθρωποι είναι αυτά που πραγματικά ξέρουμε γι’ αυτούς, όλα τα άλλα, τα βαθύτερα, είναι μάλλον υποθέσεις, ακόμα κι αν αφορούν εμάς τους ίδιους.
Δεν απαγορεύεται βέβαια να αναρωτηθούμε, να υποθέσουμε ή και να πούμε και με σιγουριά αν το δάκρυ του Τζωρτζ Κλούνεϊ (του άντρα της Ελίζαμπεθ) είναι ειλικρινές, όταν τη φιλάει για τελευταία φορά, αλλά η εικόνα που βλέπουμε είναι όλη κι όλη αυτή. Χωρίς προεκτάσεις, χωρίς βάθος, χωρίς κουβέντες πολλές.
Γιατί βασικό, σύμφωνα με αυτά, είναι ότι η ζωή κυλά, γρήγορα ή αργά, κάποιοι φεύγουν και χάνονται, αλλά και κάποιοι μένουν και κάτι πρέπει να κάνουν μ’ αυτό …
Γλυκό κι αισιόδοξο. Βοηθά και η Χαβάη, η μουσική της και τα τοπία της, παρόλο που απ’ την αρχή τονίζει ο Ματ-Τζωρτζ πως είναι λάθος να νομίζουμε πως οι άνθρωποι περνούν αλλιώς εκεί …
Οι Απόγονοι (The Descendants, 2011)
του Αλεξάντερ Πέιν
Με τους: Τζωρτζ Κλούνεϊ, Σεϊλίν Γούντλεϊ, Αμάρα Μίλλερ, Τζούντι Γκρήρ, Μάθιου Λίλαρντ, Μπο Μπρίτζες
