Σταγόνα ( Αρχείο 2011-2012 ) -

            Μεγαλώνοντας άρχιζα να γλυκοκοιτάζω και το δεύτερο δρόμο, μιας που η γοητεία του αγνώστου ήταν πολύ ισχυρή. Έτσι, λοιπόν, για πρώτη φορά στη ζωή μου, πήρα την απόφαση να δραστηριοποιηθώ ενεργά σε κάτι που αφορά κάτι πιο γενικό και να συμμετέχω στη δημιουργία ενός συλλόγου, μιας εφημερίδας και μιας ιστοσελίδας, με απώτερο σκοπό το πιο όμορφο στη ζωή μου και ίσως στη ζωή μας.

            Έστω, λοιπόν, και με μια σταγόνα σκέψης, θεωρώ ότι μπορώ πλέον να πω κι εγώ κάτι. Άλλωστε, πού ξέρεις, μπορεί να είναι αυτή η σταγόνα που θα ξεχειλίσει το ποτήρι της αγανάκτησης! Ακούγοντας τη λέξη σταγόνα, σίγουρα σου έρχεται στο μυαλό κάτι το λίγο, το μικρό και αδύναμο. Αλλά, μπορεί να μην είναι κι έτσι. Και οι καταρρακτώδεις βροχές από σταγόνες ξεκινάνε και έχουν τη δύναμη να σαρώσουν τα πάντα στο πέρασμά τους και να καταλήξουν μετά εκεί όπου όλες οι σταγόνες ενωμένες κάνουν αυτό που φαίνεται τόσο πολύ, τεράστιο και δυνατό…. τη θάλασσα, τον ωκεανό.

            Πάντα ήμουν πολύ επιφυλακτικός, και ίσως από την αρχή αρνητικός, σε κάθε προσπάθεια που γινόταν από μια ομάδα ανθρώπων, που σκοπό είχε την έκφραση μιας «ερασιτεχνικής» φωνής είτε μέσω κάποιου συλλόγου είτε με τη δημιουργία ενός έντυπου ή ηλεκτρονικού μέσου. Το καλοκαίρι, όμως, ένιωσα την ανάγκη να συμμετέχω κι εγώ σε κάτι τέτοιο, με σκοπό να καταθέσω κι εγώ, από τη δική μου οπτική γωνία, την άποψή μου σε όλα αυτά τα προβλήματα και τις ανησυχίες που ταλανίζουν τόσο εμένα όσο και τους ανθρώπους της περιοχής που ζω.

            Θα ήθελα, λοιπόν, να εκθέτω τις απόψεις μου αλλά και να εκτεθώ στις υπόλοιπες σταγόνες του κόσμου αυτού με σκοπό, τι άλλο; Την ένωση όλων αυτών των σταγόνων και την πορεία τους προς τη θάλασσα. Θάλασσα στην οποία ελπίζω κάποια μέρα να έχω κι εγώ, αλλά και όλοι οι πολίτες του δήμου που ζω, πρόσβαση. Και πού ξέρεις… ίσως κάποια στιγμή ζήσω κι εγώ αυτά τα μπάνια που μου περιγράφει η μητέρα μου και η γιαγιά μου στις τότε παραλίες του Κερατσινίου!!! Όνειρο; Μπορεί… Αλλά, όπως λέει κι ένα τραγουδάκι, «αξίζει φίλε να υπάρχεις για ένα όνειρο κι ας είναι η φωτιά του να σε κάψει…»

Υ.Γ: Καλό ταξίδι στη σταγόνα μας…