Οι μαθητές του 1^ου ΓΕΛ Κερατσινίου

Τρόπος Επικοινωνίας : Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Αναρτήσαμε  την παραπάνω επιστολή που μας έστειλαν μαθητές του 1ου Λ. Κερατσινίου, διότι πιστεύουμε πως η σφαιρική ενημέρωση των αναγνωστών μας βοηθάει να γίνεται ο διάλογος με καλύτερες προϋπυθέσεις.

Προσωπικά και σαν πρώην καθηγητής, είμαι εναντίον αυτής της μορφής διεκδίκησης. Ιδιαίτερα στο χώρο της Παιδείας τα αποτελέσματα είναι ολέθρια. Εκτός από τις πρώτες καταλήψεις επί Κοντογιαννόπουλου, σε όλες τις άλλες περιπτώσεις προσπαθούσα, στα πλαίσια του συλλόγου καθηγητών, να πείσω τη σχολική κοινότητα για το επιζήμια της κατάληψης. Εξακολουθώ να θεωρώ πως είναι μία ψευδομάχη, για την οποία η κοινωνία δικαίως αδιαφορεί. Ακόμα και αν κάποιο από τα αιτήματα των καταληψιών ικανοποιείται, αυτό είναι δώρο άδωρον, γιατί το κακό που προκαλούν είναι μεγαλύτερο. Ο αποσυντονισμός των μαθητών και η αποδιοργάνωση του παιδαγωγικά σωστού ρυθμού λειτουργίας της τάξης, είναι πράγματα που βιώνουν οδυνηρά και οι διδάσκοντες και οι διδασκόμενοι.

Οι καταλήψεις, χρόνια τώρα, αυτό που πετυχαίνουν - και αυτό είναι ανεξάρτητο από τη θέληση των καταληψιών και από τα αιτήματά τους, που τις περισσότερες περιπτώσεις είναι δίκαια - είναι να αποτελειώνουν μια ήδη ημιθανή εκπαίδευση, ως αποτέλεσμα επιλογών όλων σχεδών των κυβερνήσεων της μεταπολίτευσης. Παρόλο λοιπόν που στο τέλος το ταμείο είναι μείον, εντούτοις κανείς από αυτούς που υποστηρίζει κατάληψη, δε φαίνεται να το λαμβάνει υπόψη του. Μοιάζει πια σα μια τελετουγία που πρέπει να γίνει, για να δώσει άλλοθι στην αφόρητη έλλειψη ενδιαφέροντος για τα πραγματικά προβλήματα της μαθητών και για την αναζήτηση τρόπων που μπορεί και να φέρουν τη νίκη. Στο βάθος αυτό που κινητοποεί τις καταλήψεις είναι το παράδωμα των καταληψιών στην ευκολία τους και στο βόλεμά τους.

Τέλος, αυτό που μονίμως με εξοργίζει, είναι η αδιαφορία των υπέρμαχων των καταληψιών για του φτωχούς και για τους αδύνατους μαθητές. Διότι σε όλους είναι φανερό πως αυτοί είναι τα κατ'εξοχήν θύματα, αυτού του κατ'επίφαση αγώνα. Αυτοί, που τις ψηφιζουν μαζικά, αυτοί, που στο όνομά τους γίνονται οι καταλήψεις. Αναρωτιέμαι αν κάποια στιγμή στη ζωή τους αυτά τα παιδιά, θα καταλάβουν πως με αυτές τις επιπολαιότητες ροκανίζανε το κλαδί πάνω στο οποίο καθόντουσαν. Αν κάτι τέτοιο συμβεί, θα ήθελα να ήμουν παρών - από περιέργεια - για να παρακολουθήσω τη συνέχεια του βίου τους.